اتفاق بزرگ یا معامله بزرگ؟!

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
چرا بیشتر مردم آمریکا و دنیا که با تفکر و رفتار خشن نومحافظه کاران حاکم برکاخ سفید آشنا هستند، دوست ندارند آنها در راس قدرت باقی بمانند؟ پاسخ به این سوال با هر زبان وادبیاتی باشد از این مهم برمی خیزد که نومحافظه کاران برای بشریت خطر محسوب می شوند. این سوال برای مردم و مسئولین ایران هم مطرح است وهمان پاسخ را دارد، اما این موضوع درخصوص ایران با یک نکته اضافه همراه است. این نکته اضافه به چگونگی تنظیم رفتار ایران برای مقابله با این مجموعه خطرناک که امروزه سکاندار قدرت در آمریکا هستند باز می گردد. در حال حاضر کلیه مسایل مابین ایران و آمریکا در سه محور قابل جمعند: الف- مسایل تاریخی از پیش از انقلاب تا ابتدای بحث هسته ای ب- موضوع اشغال عراق و موضوعات مربوط به آن ج- بحث فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران
بالحاظ کردن این سه محور، در برخورد با آمریکا می توان بر روی دو گزینه مطالعه کرد:
1- اتفاق بزرگ: در این گزینه که تاحدودی تامین کننده نظر ایران است و برنقاط ضعف و چالشی نومحافظه کاران متمرکز شده، می بایست از هر حرکت و اقدامی که حتی به مقدار اندک منجر به کاهش مشکل نومحافظه کاران می شود اجتناب کرد. براین اساس هرگونه مذاکره با آمریکایی ها ممنوع است، مگر با سازوکاری که تضمین کننده باقی ماندن مشکلات آمریکایی ها باشد. این گزینه به دنبال آن است که با اتلاف وقت به آمریکایی ها اجازه استفاده از فرصت های پیش رو را ندهد تا حدود یکسال و نیم باقی مانده از دوره حکومت آنها با انباشتی از مشکلات سنگین در حالی به پایان برسد که مردم آمریکا دیگر به آنها رای ندهند تا آن «اتفاق بزرگ» که حذف آنها از گردونه قدرت در آمریکاست بیفتد.
2- معامله بزرگ: در این گزینه که با ملاحظاتی می تواند تامین کننده نظر آمریکایی ها باشد و ایران هم با در نظر گرفتن ملاحظات خود می تواند به آن نظر داشته باشد، نو محافظه کاران که«بود ونبود» خود را ناشی از نوع رفتار ایران با آنها می دانند درصدد هستند با دادن کمترین امتیازات به ایران دوره حکومت خود را در حالتی به پایان ببرند که مردم آمریکا گمان کنند این نومحافظه کاران بودند که به مسایل اساسی میان آمریکا و ایران پایان دادند که درصورت تحقق این امر به احتمال زیاد نومحافظه کاران می توانند به حضور دوباره در قدرت امیدوار باشند و شاید ایران هم بتواند به بخشی از اهداف خود برسد. اما به نظر می رسد می توان با یک طراحی هوشمندانه به گزینه سومی رسید که هم در بردارنده گزینه اول یعنی حذف نومحافظه کاران و هم برآورده شدن بخشهای اصلی خواسته های جمهوری اسلامی ایران باشد. برای شکل گیری و فعال شدن گزینه سوم لازم است به عوامل دخیل دیگر اندیشید. حال باید دید پاسخ مثبت ایران برای مذاکره با آمریکا درخصوص مسایل عراق با انتخاب کدامیک از سه گزینه پیش گفته انجام گرفته است.