طوفان وینوگراد

فرزان شهیدى
انتشار گزارش کمیته «وینوگراد» اوضاع داخلی رژیم صهیونیستی را تحت الشعاع خود قرار داده است. این کمیته که منسوب به قاضی «الیاهو وینوگراد» است از سوی ایهود اولمرت، نخست وزیر رژیم صهیونیستی، مامور بررسی درباره جنگ سی وسه روزه وعلل شکست رژیم صهیونیستی در این نبرد شده است. وینوگراد(82 ساله) یک قاضی سابقه دار است که پیش از این نیز مامور تحقیق درباره موضوعات مرتبط با لبنان(مانند ناپدید شدن خلبان ران آراد و یا مبادله اسرا) شده بود. وینوگراد در گزارش 230 صفحه ای خود مقامات عالی رتبه سیاسی ونظامی رژیم صهیونیستی یعنی نخست وزیر، وزیر دفاع و رئیس ستاد ارتش را مسئول ناکامی رژیم صهیونیستی در جنگ 33 روزه معرفی کرده است.
این گزارش که در نوع خود گزارشی شفاف وبی پرده محسوب می شود جنگ تابستان 2006 را فاقد برنامه ریزی کارشناسانه می داند ومعتقد است مقامات تل آویو بدون تبیین اهداف جنگ وارد این معرکه شده وبا بی تجربگی وقصور، نتایج اسف باری را برای رژیم صهیونیستی رقم زدند.
به اعتقاد وینوگراد سران تل آویو به دنبال ربوده شدن سه سرباز رژیم صهیونیستی توسط حزب الله، دچار دستپاچگی شده وبا شتاب وبدون طراحی جامع وارد نبرد شدند. این در حالی بود که برای مثال دان حالوتس، رئیس سابق ستاد ارتش از ضعف وعدم آمادگی برخی یگان های ارتش(از جمله نیروی زمینی) آگاه بود اما این موضوع را به دولت اعلام نکرد. عامیر پرتس، وزیر دفاع نیز در گزارش وینوگراد متهم به بی تجربگی وسوء مدیریت شده و در روند جنگ بیش از هر چیز متاثر از القائات ارتش بوده است.
به اعتقاد اعضای پنج نفره کمیته وینوگراد رژیم صهیونیستی پس از عقب نشینی از لبنان در سال 2000 به بازتعریف امنیت ملی خود در مرزهای شمالی نپرداخته وتوانمندی های حزب الله را دست کم گرفته بود. بنابراین، طبق گزارش مزبور علاوه بر دولت کنونی، دولت های سابق(باراک وشارون) هم به نحوی مسئول ناکامی رژیم صهیونیستی در جنگ اخیر هستند.
اکنون ناظران رژیم صهیونیستی مشغول تحلیل اوضاع این رژیم پس از انتشار گزارش کمیته وینوگراد هستند. برخی معتقدند این گزارش موجب ایجاد تعدیلاتی در دولت خواهد شد. گروهی هم از تحول در ائتلافات دولتی ویا انتخابات زودهنگام سخن گفته اند، خصوصا آن که گزارش وینوگراد متضمن انتقادات شدید اللحنی علیه نخست وزیر(از حزب کادیما) و وزیر دفاع(از حزب کار) می باشد. اعتراضات مردمی نیز از دیگر بازتاب های انتشار این گزارش می باشد، چرا که صهیونیستی ها هنوز کابوس بمباران موشکی حزب الله را از یاد نبرده وهمچنان از مرگ 119 سرباز و 44 شهروند یهودی داغدارند.
با این حال اولمرت در برابر گزارش کمیته وینوگراد مقاومت کرده وکناره گیری از دولت ویا برگزاری انتخابات زودهنگام را به مصلحت رژیم صهیونیستی نمی داند. ممکن است اولمرت مدتی در منصب نخست وزیری دوام آورد، اما در هر حال ناچار به تعدیل سیاست های خود در شرایط فعلی خواهد بود. ایجاد تحرک در روند سازش از جمله اقداماتی است که می تواند چهره اولمرت و دولت متزلزل او را تا حدی ترمیم کند. برخی از تحلیلگران نیز از برافروختن جنگ در یک جبهه جدید(ایران یا سوریه) با کمک آمریکا سخن می گویند که در این صورت افکار عمومی معطوف جنگ جدید شده واولمرت از پیامدهای گزارش وینوگراد وسیل انتقادات ناشی از آن آسوده خواهد شد.
از طرفی عده ای از ناظران رژیم صهیونیستی به تحولات داخلی در حزب کار و روی کار آمدن ایهود باراک به جای پرتس اشاره دارند و اولمرت امید دارد تحولات در حزب کار به تحولاتی در دولت انجامیده و روح تازه ای به کابینه وی دمیده شود.
از سوی دیگر برخی سران حزب حاکم(کادیما) معتقدند گزارش وینوگراد یک گزارش قاطع وموشکافانه است ونمی توان به سادگی از تبعات آن رها شد، لذا این گروه پیشنهاد کرده اند اولمرت به اشتباه خود اعتراف کرده واز منصب نخست وزیری استعفا دهد و گرنه امیدی به ادامه حیات کادیما نیست. این ایده بیشتر از سوی رقبای داخلی اولمرت(همانند تسیفی لیونی) مطرح شده است. اما طرفداران اولمرت در کادیما قائل به آن هستند که گزارش مزبور حالت توصیه دارد و الزام آور نیست ودر عین حال گزارش تکمیلی آن هنوز منتشر نشده است، لذا اولمرت می تواند با استفاده از عنصر زمان تا مدتی در منصب خود باقی بماند.
دیدگاه دیگری که در برخی محافل رژیم صهیونیستی حاکم است از فروپاشی دولت اولمرت حکایت دارد، خصوصا آن که حزب رقیب یعنی لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو برای دست یابی به قدرت دندان تیز کرده است. این احتمال در جایی تشدید می شود که احزاب ائتلافی با کادیما(کار، شاس و اسرائیل بیتنا) ممکن است از اولمرت روی برگردانند.
برخی دیگر از ناظران هم از احتمال کودتا در داخل حزب کادیما خبر داده اند و در این راستا ده تن از اعضای این حزب کناره گیری کرده وقصد دارند به لیکود بپیوندند. حزب کار نیز بعید نیست از دولت کناره گرفته وبه حزب رقیب ملحق شود. افزایش اعتراضات مردمی نیز از دیگر عوامل فروپاشی دولت اولمرت خواهد بود، همان گونه که دولت گلدامایر پس از جنگ سال 1973 و دولت بگین در سال 1982(پس از جنگ لبنان) دچار فروپاشی شدند.
در مجموع رژیم صهیونیستی با خروج ناکام از جنگ سی وسه روزه بار دیگر طعم شکست سختی را چشیده و چالش‌های داخلی بیش از گذشته گریبان سردمداران این رژیم را گرفته است. گزارش کمیته وینوگراد به طور مستند بیانگر این ناکامی‌ها و چالش‌ها در عرصه داخلی رژیم غاصب می باشد.