یکدستی مجلس و دولت عیب نیست

دکتر یدالله جوانی
پس از دوم خرداد 1376 و طرح جامعه مدنی و شعار توسعه سیاسی و ... جبهه ای شکل گرفت با عنوان جبهه دوم خرداد که تحقق شعارهای مذکور را به صورت جدی در دستور کار خود قرار داد. جبهه دوم خرداد برای تحقق اهداف مورد نظر از جمله اصلاحات تا بحال تعریف نشده(!)، دراختیار گرفتن تمامی ارکان قدرت سیاسی را یک ضرورت اجتناب ناپذیر می دانست. این جبهه اینگونه می پنداشت که، قدرت اجتماعی را به صورت کامل در اختیار دارد و با پشتوانه این قدرت اجتماعی وبراساس نظریه«فشار از پایین، چانه زنی در بالا»، باید دوم خردادیها، با «فتح سنگر به سنگر»، در تمامی اجزا حاکمیت حضور پیدا کرده و به صورت یکپارچه قدرت سیاسی را ازآن خود کنند. برهمین اساس و با شکل گیری یک فضای احساسی با طرح شعارهای نو، کلی ومبهم برای بردن ملت به ناکجا آباد، شوراهای اسلامی دوره اول ومجلس ششم نیز در اختیار این جبهه قرار گرفت. دوم خردادی ها، پس از تسلط بر دو قوه، برای فتح قوه سوم یعنی قوه قضائیه ودیگر اجزا نظام، موضوع نهادهای انتخابی وانتصابی را پیش کشیده و با طرح حاکمیت دوگانه، ضرورت انجام اصلاح در ساختار نظام از طریق تغییر قانون اساسی، انجام رفراندوم، افزایش اختیارات ریاست جمهوری و ... را مطرح کردند. تمام این اقدامات بر این مبنا استوار بود که فقط با یکدست کردن حاکمیت می توان اهداف مورد نظر را تحقق بخشید. البته از آنجا که مدیریت اصلی جبهه دوم خرداد در اختیار کسانی بود که اهداف ساختار شکنانه داشتند و به جای حل مشکلات کشور و پیشبرد آرمانها واهداف ملی درچارچوب قانون اساسی، با پیشینه کردن افراط گرایی، روز به روز بر دامنه منازعات سیاسی داخلی می افزودند، این جبهه نه تنها در فتح دیگر سنگرهای قدرت توفیقی به دست نیاورد، بلکه با قهر ملی، سنگرهای در اختیار را نیز از دست داد.
مردم هوشیار پس از تجربه دوم خردادیها، به اصولگرایانی روی آوردند که شعارهای اصلی آنان، ریشه در اصولی داشت که به آن اصول ابراز وفاداری و تعهد کرده بودند.از اسلام، امام(ره) قانون اساسی، ولایت فقیه و رهبری، به عنوان مهمترین اصول مورد توافق جبهه اصولگرایی یاد می شود.
جبهه اصولگرایی با رای مردم موفق به در اختیار گرفتن شوراهای اسلامی دور دوم، مجلس هفتم و در نهایت ریاست جمهوری دوره نهم شد. به موازات کسب این موفقیت های پی درپی از سوی اصولگرایان، گفتمان جالبی از سوی دوم خردادیها رخ نمایاند. مذمت یکپارچگی حاکمیت، جوهر اصلی این گفتمان را تشکیل می دهد. دوم خردادیها برخلاف راهبرد پیشین خود، شروع کردند به طرح این موضوع که یکدست شدن دولت ومجلس یکپارچه شدن حاکمیت برای کشور خطرناک است و عده ای می خواهند یک جریان بر کشور حاکم باشد. به نظر می رسد اجرای این سناریوی حساب شده دوم خردادیها با استفاده از قدرت رسانه ای خود، بی تاثیر در رفتار سیاسی برخی ازگروههای اصولگرا نسبت به یکدیگر طی سالیان اخیر نبوده باشد. رفتارهایی که جبهه اصولگرایان را از درون با چالش هایی مواجه ساخت و نوع تعامل چالش گونه مجلس با دولت در برخی از مسایل، نمونه این نوع رفتار است.
رهبر فرزانه انقلاب اسلامی حضرت آیت الله العظمی خامنه ای (مدظله العالی) که همواره چون حکیمی دوراندیش، امت را راهبری می کنند و با تدابیر، توصیه ها، رهنمودها و هشدارها، راه اصلی که همانا را عزت وسربلندی، ومسیر تحقق بخش آرمانهای انقلاب اسلامی است را نشان می دهند، این بار نیز در جمع نمایندگان مجلس شورای اسلامی، نکات کلیدی و راهبردی را درخصوص نحوه ی تعامل اصولگرایان با یکدیگر بیان داشتند. ایشان ضمن برشمردن فضیلتهای مجلس اصولگرایی هفتم و ویژگیهای ممتاز این مجلس در مقطع کنونی، هماهنگی بیش از پیش مجلس با دولت را اینگونه مورد تاکید قرار دادند: «باید با دولت همراهی کرد و نباید دولت اصولگرای معتقد به مبانی انقلاب و به شدت درحال تحرک وخدمت به مردم تضعیف شود.» معظم له دراین دیدار، همراهی با دولت را نگاه مصلحت اندیشانه ی اساسی دانسته و فرمودند:«این به معنای انتقاد نکردن نیست، ولی انتقاد هم باید دلسوزانه باشد به گونه ای که درکنار نقاط ضعف، نقاط قوت هم بیان شود تا شائبه مسایل شخصی و جناحی پیش نیاید.» مقام معظم رهبری با اشاره به اینکه هماهنگی دولت و مجلس، مخالفان ودشمنانی دارد، سناریوی تفرقه افکنان را گوشزد کرده و برکات ناشی از یکپارچگی نیروهای اصولگرا درقالب مجلس و دولت را اینگونه بیان داشتند: «این افراد می گویند که مجلس و دولت را یکدست کرده اند درحالی که مجلس با انتخاب مردم تشکیل شده است و رئیس جمهور را هم مردم انتخاب کرده اند ضمن آنکه یکدستی دولت ومجلس عیب نیست بلکه حسن است زیر این دو قوه می توانند با همکاری یکدیگر، اهداف مشترک را پیگیری کنند.»