زنگ خطرى براى براون /حمید کوچه مشکی

با خروج تونى بلر از قدرت و جایگزینى گوردن براون در راس معادلات سیاسى انگلستان فصل جدیدى در مقابل احزاب بریتانیایى گشوده شده است.سران حزب کارگر سعى دارند از این جابه جایى در راستاى بازگرداندن محبوبیت از دست رفته خود استفاده نمایند.طى ماههاى اخیر شاهد تنفر شدید انگلیسیها از ادامه حضور بلر بودیم.افشاى فسادهاى مالى و اخلاقى نخست وزیر انگلستان و افزایش شمار تلفات نیروهاى انگلیسى در عراق باعث شد تا در انتخابات شهرداریهاو شوراهاى محلى سال گذشته شکست سختى براى حزب کارگر رقم بخورد.این شکست نقطه آغازى براى طرح مساله استعفاى زودهنگام تونى بلر بود.

بلر در ابتدا به شدت با این موضوع مخالف بود.اما با ادامه درگیریهاى درونى حزب کارگر و کاهش دید محبوبیت این حزب در نظر سنجى ها ،نخست وزیر انگلستان ناچار شد تا قدرت را به گوردن براون واگذار نماید.اما آیا این انتقال قدرت به خودى خود مى تواند حزب کارگر را از شکست نجات دهد؟

نتایج یک نظرسنجى جدید نشان مى دهد که میزان محبوبیت حزب کارگر انگلیس پس از اعلام تاریخ کناره گیرى نخست وزیر این کشور افزایش یافته است.

در تازه ترین نظرسنجى “poll of polls” که براى روزنامه ایندیپندنت در ماه مى انجام گرفته ، میزان محبوبیت حزب کارگر 33 درصد برآورد شد که نسبت به نظرسنجى گذشته سه درصد افزایش داشت، اما میزان محبوبیت حزب محافظه کار با یک درصد کاهش به 36 درصد و لیبرال دموکراتها هم با دو درصد کاهش به 18 درصد رسید.

بر پایه این‌نظر سنجى ، به نظر مى رسد که برخى از راى دهندگان که اعتماد خود را به تونى بلر از دست داده بودند، حال که مى دانند وى پست خود را ترک مى کند در حال بازگشت به حزب کارگر هستند. این نتایج همچنین امید حزب کارگر را براى کسب حمایت بیشتر در زمانى که گوردون براون حدود دو هفته دیگر جانشین بلر مى شود، افزایش خواهد داد.

کناره گیرى بلر 54 ساله از رهبرى حزب کارگر که اکثریت پارلمان انگلیس را تشکیل مى دهد؛ به طور خودکار به خروج وى از ریاست دولت و تعیین جانشین وى منجر مى شود.

اما “گوردن براون”هنوز بر سر کار نیامده است!به عبارت دیگر دلیل افزایش اندک محبوبیت حزب کارگر در روزهاى اخیر را باید صرفا در استعفاى تونى بلر جست و جو نمود.براون در صورتى که نخواهد یا به هر علتى نتواند وجه تمایز خود با بلر را در نزد افکار عمومى انگلستان آشکار نماید همانند همحزبى مغرور و غیر واقع بین خود محکوم به شکستى سخت خواهد بود.مهمترین فاکتور و معیارى که میزان تفاوت براون و بلر را مورد سنجش قرار مى دهد نوع رویکرد و نحوه رفتار نخست وزیر جدید انگلستان در قبال اشغال عراق است.در صورتى که براون همچنان نقش متحد ایالات متحده آمریکا در عراق را ایفا نماید باید شاهد سقوط تدریجى حزب کارگر تا سال 2010 میلادى باشیم.

زنگ خطر از اکنون براى براون و دیگر سران حزب کارگر به صدا درامده است.دغدغه ها در میان اعضاى این حزب به نقطه اوج خود رسیده است.گوردن براون روابط بسیار صمیمانه اى با جک استراو دارد.استراو که مهره آمریکا در درون حزب کارگر محسوب مى شود از سوى نومحافظه کاران وظیفه دارد تا مانع از ایجاد چرخشى بنیادین در سیاستهاى جنگ طلبانه حزب کارگر شود.براون نیز تاکنون سخنان دوگانه اى را در خصوص اشغال عراق مطرح نموده است.او از یک سو به ملت خود قول داده است تا از وقایع عراق درس بگیرد و از سویى دیگر مخالفت ضمنى خود را جهت بازگشت فورى نیروهى انگلیسى از عراق اعلام کرده است.این دوگانگى در دراز مدت خود را بیشتر آشکار خواهد ساخت.در صورتى که این تضاد بخواهداز سوى دولت گوردن براون نهادینه شود،باید در انتظار خلق فاجعه اى جبران ناپذیر براى حزب کار گر ماند.