تسلیم واقعیت

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
اندکی پس از برگزاری اولین دور گفتگو میان نماینده ایران و آمریکا با موضوع مسایل عراق که بیش از دو هفته از آن می‌گذرد، آمریکایی‌ها فاز جدیدی ازعملیات روانی تبلیغاتی را علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز کرده اند که به مواردی از آن اشاره می شود:
1- رادیو آمریکا:فرمانده هان ارتش آمریکا می گویند ایران به حمایت از نیروهای تروریست در عراق ادامه می دهد.
2- خبرگزاری فرانسه: ارتش آمریکا مدعی است سپاه پاسداران ایران در ربودن پنج انگلیسی در عراق نقش دارد.
3- خبرگزاری فارس: کرام الدین یاور فرمانده پلیس مرزی حوزه غرب افغانستان ادعا کرد: مین های ساخت ایران در ولایت هرات کشف شد.
4- روزنامه ویسا چاپ افغانستان: چند مسول نظامی واطلاعاتی آمریکا وانگلیس گفته اند درماه های اخیر تعدادی اسلحه و مقادیری مواد منفجره از طریق مرز ایران به افغانستان قاچاق شده و دراختیار گروه طالبان قرار گرفته است.
5- مجله نیوزویک: رهبری عملیات درعراق به عهده سپاه پاسداران است.
6- روزنامه آمریکایی نیوزدی: مردمی که با عبدل قدیر شهردار سابق و سیاستمدار کشور گویان و از متهمان طرح حمله به فرودگاه نیویورک درتماس بودند از او به عنوان یک فرد روحانی، مرشد و خیرخواه نام می برند و همسرش تصریح دارد ارتباط قدیر با ایران این مشکلات را برای ما فراهم کرده است.
7- «ونا» خبرگزاری مستقل ملی عراق: آمریکا 16 عراقی متهم به ارتباط با ایران را بازداشت کرد
8- هفته نامه «منبر خلق» تاجیکستان: سلاحهای ساخت ایران در ترکیه کشف شد.
9- سایت اینترنتی «خورهلات» کرد زبان: یک دستگاه خودرو حاوی قطعات بالگرد در منطقه مرزی کردستان عراق توقیف شد. مقصد نهایی قطعات بالگرد ترکیه بود که از مرز ایران وارد کردستان عراق شده بود.
با مروری دوباره برآنچه که ارائه شد، این سوال در ذهن خلجان می کند که قصد آمریکایی ها از این حجم گسترده ادعاهای وهم آلود و کذب چیست؟ با نگاه گذرا به آنچه که گذشت و آنچه که احتمالاً در پیش است، می توان در ارتباط با سوال پیش گفته گمانه ای رامطرح کرد. آمریکایی ها در قبل و بعد از گفتگو مدام بر این نکته تاکید می کردندکه در گفتگوها می خواهیم به ایران گوشزد کنیم که از حمایت گروههای عراقی مخالف با حضور اشغالگران وبویژه آمریکا دست بردارند، به عبارتی دیگر آنها با شناسایی پاشنه آشیل خود به دنبال این بودند که با فراکنی وگریز از این واقعیت، هم متهمی را مشخص کنند و هم حضور با امنیت داشته باشند وهم اینکه گروههای مخالف با اشغالگری، اقدامات نظامی علیه اشغالگران نداشته باشند. آنها درصدد بودند باچنین ادعایی ضمن قرار دادن ایران در موضع اتهام، گروههای مخالف اشغال را از حق مشروع مبارزه با اشغالگران محروم کنند درحالی که مبارزه مردم عراق با اشغالگران حق مشروع آنهاست که برآمده از آموزه های دینی وملی این مردم است وهیچ ارتباطی هم به ایران ندارد.
چه بسا که اشتباه راهبردی اشغالگران این باشد که آنها علت اصلی مبارزه مردم عراق را در بیرون جستجو می کنند. با اینکه آمریکایی ها با چنین تصور ذهنی و باطلی در گفتگوها نتوانستند طرفی ببندند، همچنان همان مشی را دنبال می کنند به این امید که این روش بتواند مقدمات گفتگوهای بعدی را چنان آماده سازد که درنشست احتمالی بعدی طرف ایرانی با مرعوب شدن در برابر این حجم سنگین عملیات روانی از خود انعطاف نشان دهد. یقیناً این تصور اشتباه محض است زیرا پس از گفتگو با ایران رزمندگانی که احساس می کردند ممکن است این گفتگوها برای طرف آمریکایی در خصوص احساس امنیت امیدوار کننده باشد، به شدت حملات خود افزودند و سنگین ترین تلفات را برآنها وارد ساختند، تا نشان دهند ایران در این موضوع نقشی ندارد و طرف اصلی اشغالگران مردم عراق هستند.اما در این میان آنچه که به ایران ارتباط دارد موضوع جنگ روانی جدید آمریکایی هاست، اگر آنها به دنبال مرعوب ساختن ایران برای گفتگوهای بعدی هستند، باید بدانند که هیچ تضمینی برای گفتگوهای بعدی وجود ندارد و اگر اندک عزم ونظری هم براین موضوع بود با دسیسه های موجود آمریکا یی ها کاملاً رنگ خواهد باخت. آمریکایی ها به اشتباه دریافته اند که ضعف خود در گفتگوهای پیشین را با چنین اقدامات شیطانی می توانند برای گفتگوهای احتمالی پیش رو جبران کنند. تنها راه چاره برای آمریکایی ها تسلیم شدن در برابر واقعیات موجود است که ایران اسلامی بخش مهم این واقعیت است.