ریسک پرخطر

مجید هادوی
تقریباً اکثر صاحبنظران بین المللی و منطقه ای و مقامات نظامی آمریکا متفق القول هستند که آمریکا امکان باقی ماندن در عراق را ندارد. لذا بازیگران داخلی و خارجی درعراق بدنبال بهینه سازی شرایط خود برای دوره پس از خروج آمریکا از عراق هستند و گزینه های احتمالی را مورد توجه قرار می دهند.
آمریکا برای دو هدف به مذاکره با ایران چشم دوخته است. ابتدا اینکه شرایط شرافتمندانه ای برای خروج نیروهای آمریکایی فراهم شده و یک الگوی استقرار پادگانی دراز مدت با مدل کره جنوبی را درعراق بدست آورد و ثانیاً اینکه بهانه مذاکره با ایران در مورد عراق، مدخل تدریجی برای عادی سازی روابط با ایران قرار گیرد. در صحنه سیاسی و داخلی عراق همگرایی جریانهای اصیل شیعی و سنی برای مقابله با اشغالگران توسط جریان صدر و عشایر سنی وعلمای شیعه و سنی در حال پیگیریست. ایاد علاوی با رایزنی در کشورهای عربی منطقه بدنبال کسب حمایت در ایجاد جبهه ملی عراقی جهت کودتا و بازی سازیهای غیر متعارف درعراق است و برخی مقامات عربی دم از مداخله نظامی عربی و اسلامی با بهانه جلوگیری از هرج ومرج پس از خروج آمریکا از عراق می زنند تا حداقل مناطق نفوذی برای خود وحامیان عربی دست و پا کنند.
این گزینه های ورشکسته از یکسو بیانگر اهداف پنهان و آشکار آنها درعراق است و از سوی دیگر بدنبال برهم زدن جریان همگرایی سنی وشیعه در قبال اشغالگران می باشد تا ابتکار عمل «فتنه مذهبی» را از دست ندهند و پشت شعار دفاع از عروبت عراق و اهل سنت، از ثبات ملی درعراق جلوگیری کرده، بهانه ادامه حضور بازیگران خارجی در عراق ومنطقه را حفظ کنند.
اگر کیسینجر بر ضرورت مذاکره بدون پیش شرط با ایران تاکید می کند تا نتیجه ای مثبت درتعامل با ایران را کسب کند، باید بداند که راه اندازی و تحریک مداخله نظامی کشورهای عربی در عراق، گزینه ای شکست خورده است و یک بازی غیر شفاف است که امید آنان به دستیابی به نتیجه در مذاکره با ایران را ناکام می گذارد و برگه های کشورهای عربی همسو با خود وچهره های وابسته در عراق را خواهد سوزاند و در مقابل اراده مردم عراق و آحاد شیعه و سنی در عراق امکان موفقیت ندارد و این ریسک خطرناک بر ناکامی بیشتر آنان می افزاید.