راهبرد هسته‌ای نظام

فتح‌الله پریشان
مسئله هسته ای ایران از سال 82 که مورد توجه مجامع بین المللی و کشورهای غربی قرار گرفت و در هر مقطع آن با انواع کارشکنی ها و تردیدهای داخلی و خارجی مواجه گشت، تنها یک حامی اصلی داشته و آن مقام معظم رهبری (حفظه الله) بوده است. این روند حمایتی با قوت بیشتر همچنان ادامه دارد.
سرعت ابتکارات جدید جهانی برای دستیابی و توسعه زیرساختهای انرژی هسته ای به قدری بالاست که درعرض دو سال اخیر میلادی، تقریبا تعداد نیروگاه های هسته ای دنیا دو برابر شده است. این امر علاوه براینکه حاکی از یک رقابت شدید در بین کشورها برای دستیابی به آخرین پیشرفت های هسته ای و عقب نماندن از قافله ترقی و توسعه صنایع جدید است، از نیاز آتی و استراتژیک ملت ها به این انرژی سالم و پایدار نیز حکایت دارد. دولت ها برای به حرکت در آوردن چرخ های عظیم تولیدی و اقتصادی خود در ابعاد مختلف علمی، تکنولوژیکی، کشاورزی، پزشکی و بهداشتی و آموزشی و پایان پذیری سوخت های فسیلی در چند ده سال آتی، ناگزیر باید به سمت انرژی هسته ای حرکت نمایند. لذا رهبر معظم انقلاب می فرمایند:« مسئله هسته ای ،]تنها[ مسئله امروز کشور ما نیست، مسئله فرداهای کشور و آینده کشور است. مسئله سرنوشت کشور ما است.»
اما در مورد غوغا سالاری های دشمنان در مورد برنامه صلح آمیز هسته ای ایران و برخی تاثیرپذیری های داخلی می توان گفت در مجموع دو نوع دیدگاه از اول فعالیت های هسته ای ایران در لایه های سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانی به چشم می خورد؛ عده ای خواستار تعطیل و تعلیق این دسته از فعالیت ها برای مصون ماندن از تهدیدات آمریکا و غرب هستند و عده ای دیگر با تطویل وعملکرد دوگانه سازمانهای متصدی بین المللی در بحث هسته ای، خواستار خروج از همه پیمانها و پادمان های مربوطه شده، دفاع همه جانبه ملت و دولت را خواستار شدند.
هرکدام از این مواضع برای نظام هزینه هایی داشت که مقبول رهبر معظم انقلاب به عنوان تعیین کننده رئوس اصلی سیاست های نظام اسلامی قرار نگرفت. بلکه مطابق تحرکات غربی ها در پرونده هسته ای و لحاظ کردن دیگر اقتضائات و مصلحت ها، راهبرد همکاری با آژانس در عین تداوم و پیشرفت در طی کردن مراحل صلح آمیز هسته ای و مقاومت جدی در برابر زیاده خواهی غربی ها برای استحصال سوخت هسته ای نیروگاه های کشور، از سوی معظم له انتخاب شد:« سیاست ما روشن است؛ پیشرفت، ارائه منطق روشن و پافشاری برحق ملت بدون عقب نشینی.»