بصیرت: آقای محسن رضایی شنبه شب در برنامه تلویزیونی رودر رو با بینندگان ، دیدگاههای خود را پیرامون مسائل انتخابات و اداره کشور مطرح کرد. وی در این برنامه تصریح کرد: «ایران امروز قدرت اول منطقه و جزء 10 کشور اول دنیاست.»
پیش از این وی گفته بود : «ادامه راه دولت نهم کشور را به سوی پرتگاه میبرد» (آفتاب یزد 88/2/14)
طبیعی است این شیرینی سخن در سیما با آن تلخی که گفته بود:
«نگران حرکت به سوی پرتگاه هستم.» (اعتماد 88/2/14) نمیخواند!
حقیقت آن است اگر اعتراف میشود که جزء 10 کشور اول جهان هستیم و قدرت اول منطقه، باید گفته شود چه شد به این جایگاه رسیدیم و سهم دولت نهم در این مرتبت چیست؟
آقای محسن رضایی، مهندس موسوی و نیز کروبی در نقد دولت نهم به گونهای سخن میگویند که گویی به نوعی غفلت از این جایگاه دچارند.
دکتر محمود احمدینژاد طی چهار سال گذشته کوچه کوچه و خیابان به خیابانهای شهرهای ایران را رفته و با مردم این مرز و بوم نشست و برخاست داشته و بیش از دو برابردولت گذشته به طور خستگیناپذیر کار کرده و از نزدیک صحت و اتقان عمل دستگاه اجرایی را ادراک و به تماشا ایستاده است.
نمیشود پذیرفت که کشور با مجاهدت رئیس دولت نهم قدرت اول منطقه باشد و در عین حال در لبه پرتگاه نیز باشد! ایران جزء 10 کشور اول دنیا باشد اما تصویر اوضاع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی کشور سیاه باشد!
نامزدها برای برقراری ارتباط با مردم در برنامههای تلویزیونی به شعور مردم اهانت نکنند . نباید مردمی را که در سفرهای استانی بویژه دور دوم سفرها به استقبال رئیس جمهور برای قدردانی از خدمات وی میآیند متهم کرد که پول گرفتهاند آمدهاند. این اهانت سنگین و بهتانی بزرگ است.
مردم 22 خرداد به پای صندوقهای رای خواهند آمد . نامزدهایی که نقد عملکرد دولت را از همان زاویه که رادیوهای بیگانه القا میکنند ارائه میدهند با واکنش مردم روبرو خواهند شد.
مردم این بیمهریها را برنمیتابند و تنها راهی که برای ابراز عقیده خود مییابند رای منفی به آن بیمهری روز 22 خرداد است .این تنها کاری است که میتوانند در دفاع از مظلومیت دولت نهم انجام دهند. مردم برخی از نقدهای رقبا علیه دولت را منصفانه نمیدانند و معتقدند احمدینژاد با آنکه توانسته از خودش خوب دفاع کند و عملکردش محکمترین شاهد اوست، اما سخت مظلوم واقع شده است.
دیروز مقام معظم رهبری مشفقانه فرمودند؛ نامزدهای انتخاباتی هوشیار باشند تا مبادا برای دلخوشی دشمنان سخنی برزبان بیاورند.