پیروزی حزب کنگره هند از نگاه یک روزنامه نگار

بصیرت: زمانی همگان از چین به عنوان قدرت بزرگ یاد می کردند، بویژه در شب مراسم افتتاحیه بازیهای المپیک 2008. حادثه ای که از قدرت بسیج تمامی امکانات یک دولت حکایت داشت. با اعلام نتایج انتخابات هند ( 18 مه 2009 ) حادثه ای بی سابقه اتفاق افتاد؛ زیرا دولتمردان هند توانستند یکپارچگی و وحدت همگانی را با حضور 420 میلیون رأی دهنده به رخ بکشند و قدرتی از تجلی مشارکت مردم در چشم جهانیان به نمایش بگذارند؛ زیرا آرای مأخوذه بزرگترین تمرین دموکراسی در هند می باشد.
شکوه و عظمت این انتخابات اگر چه برای هند دستاورد بزرگی در صحنه جهانی تلقی می شود، اما واقعیت بزرگتر، نتایج این انتخابات است؛ زیرا، طی دو دهه گذشته هند همواره درگیر مسایل قومی، نژادی و مذهبی بوده و ایجاد یک بسیج ملی و عمومی برای دهلی نو کاری دشوار بوده است.
برای اولین بار در سه دهه گذشته تنها یک حزب، آن هم حزب کنگره ملی به رهبری خانم سونیا گاندی(عروس ایندیرا گاندی، نخست وزیر سه دهه هند و نیز همسر بیوه راجیوگاندی پسر ایندیرا گاندی) توانست با ارائه برنامه ای شفاف، وحدت ملی هند را بار دیگر حفظ نماید و 420 میلیون هندی را که فقیرترین و بی سوادترین مردم جهان را داراست، پای صندوقهای آرای انتخابات بکشاند و تجلی از هوش و نکات برجسته ای را در معرض دید جهانیان قرار دهد.حزب حاکم کنگره به دلیل رشد اقتصادی کشور، پاداش اعتماد و عملکرد خود را از مردم با پیروزی در انتخابات گرفت. بر خلاف نگاه ناامیدانه رهبران جناح چپ، مردم با حمایت از نظام اقتصادی بازتر و کارآمدتر، بر آن شدند تا از حزب کنگره همچنان حمایت کنند. حزب کنگره در حالی پیشتاز انتخابات بود که حتی در ایالت هایی چون اوریسا و بیهار بالاترین آرا به دست آورد و حزب ملی هند و بهارایتاجاناتا و سایر احزاب کوچکتر پس از حزب کنگره قرار می گرفتند، به طوری که با کسب 274 کرسی در مقابل حزب بهارایتاجاناتا (بی.جی.پی) با 158 کرسی حائز اکثریت گردید. علاوه بر آن، این حزب از حمایت 274 قانونگذار از کنگره برخوردار است و تنها حمایت دو قانونگذار، این حزب را در مجلس به اکثریت خواهد رساند. این در حالی است که مجموع ائتلاف کنگره با سایر احزاب همسو، تعداد کرسیهای دولت ائتلافی را به نخست وزیری مان موهان سینگ به 322 کرسی در مجلس«لوک سابا» یا همان مجلس عوام رسانده است.
اگر چه برخی بر این اعتقادند که مان موهان سینگ در تشکیل دولت ائتلافی با همراهان خود بر سر تقسیم کابینه با مشکل مواجه خواهد شد، از جمله یکی از شاخه های چپ( DMK ) به رهبری«ام کارونایندی» از پیشنهاد پست ها ناراضی است. اما سینگ باهوش تر از آن است که در مقابل منتقدان و مخالفان سیاسی خود عقب نشینی کند.او پس از جواهر لعل نهرو، دومین نخست وزیر هندوستان است که پنج سال دوره خود را کامل کرده است و به دور بعدی نخست وزیری دست یافته و به قدرت مجدداً بازگشته است؛ زیرا او بر اساس برنامه های اقتصادی رشد و توسعه متوازن را به عنوان قدرت اقتصادی، عملیاتی کرد.به نظر می رسد، در سالهای اخیر دموکراسی در جهان دچار دو بیماری شده است. ابتدا پوپولیسم یا همان عوام گرایی و عوام فریبی برای سرکوب اصلاحات اقتصادی و دوم، در عصر تروریسم، ایجاد ترس به عنوان تنها راه ساده بسیج حمایت عمومی. این مشکلات بر دموکراسی هایی حتی ثروتمند همچون آمریکا همان قدر اثر گذاشته که بر روی کشورهای فقیر تأثیرگذار بوده است. هند نیز از جمله کشورهایی است که از هر دوی این بیماریها در رسیدن به دموکراسی در رنج است. کشوری که روزگاری عنوان بزرگترین دموکراسی جهان سوم را یدک می کشید، با چالش دموکراسی بر اساس دو بیماری پوپولیسم و تروریسم مواجه شده است.
رسانه های هند با تمرکز بر روی سونیا و پسرش به انتقال شعار و اصول نظام سکو لاریزم، اصلاح اقتصادی و دولت خوب پرداختند. سینگ صادقانه ترین و شفاف ترین چهره در صحنه سیاسی هند طی سه دهه گذشته است؛ زیرا نه سونیا گاندی و نه پسرش در دولت سینگ هیچ مسؤولیتی و پستی نگرفته اند.در این میان، چالش بزرگ قرن بیست و یکم یافتن راهی برای ورود هند، چین و برزیل به درون نظام بین المللی است. این یک اقدام از سوی غرب برای غربی نمودن آنها تلقی می شود، اما همزمان آنچه مهم است، ظهور قدرتها باید مترادف با ایفای نقش شان و اقدام مسؤولانه در صحنه جهانی باشد و این بدین معناست که فقط در راستای نیازهای جهانی و انتظارات و توقعات بین المللی علیه مواردی چون تروریسم، انرژی، محیط زیست، تجارت، بیماری و عدم تکثیر سلاحهای کشتار جمعی، گام بردارند نه آنکه فقط در محدوده تنگ نظرانه ملی و داخلی خود را محدود کنند.
لذا مان موهان سینگ توانسته است جایگاه جهانی هند را در قالب سیاست خارجی موفق به پیش برد، اما با اعلام چارچوب جدید مواضع حزب کنگره در خلال انتخابات، او مأمور است این جایگاه را در سطح بسیار وسیع تر به اجرا گذارد.