موسوی در دام دو شیطان

بصیرت: میرحسین موسوى که با شعار احساس خطر براى انقلاب اسلامى پا به عرصه انتخابات گذاشت تا به زعم خویش انقلاب را از پرتگاه خطر نجات دهد، متاسفانه در دام دو شیطان درونى و برونى گرفتار آمد.
اول: گرفتار در دام شیطان درون شد و با نقشه ها و وسوسه هاى نفسانى، فریب دنیا را خورد، دنیایى که به لحاظ زیاده خواهى و خودبینى مورد مذمت و نکوهش است و تکاثر و تفاخر بلکه لهو و لعب از صفات بارز آن است. (انما الحیاه الدنیا لعب و لهو و زینه و تفاخر بینکم و تکاثر فى الاموال و الاولاد)(حدید/20)
براى به دست آوردن کرسى ریاست جمهورى یعنى مقام زودگذر دنیایى سعى شد با تکیه بر بالش نرم اتهام بستن «دروغ» به فرد منتخب و مورد اعتماد مردم، پله هاى صعود به مقام دنیوى را هرچه سریع تر طى کند. عبور از خط قرمزها، اما چه اسب تندرویى بود که توانست در مدت کوتاه، صاحبش را از موانع پرپیچ و خم نظام اسلامى عبور دهد و نعل هاى خود را بر سینه نظام مظلوم نشانه رود.
دوم: گرفتار در دام شیطان بزرگ استکبار که از او به عنوان رهبر اپوزیسیون نام برد و با افتخار از شورش اپوزیسیون علیه نظام اسلامى به رهبرى میرحسین موسوى سخن به میان آورد، گرفتارى در این دام ابعاد گوناگونى مى تواند داشته باشد که در زیر به پاره اى از آنها اشاره مى شود.
1- حضور معنادار و جهت دار اصولگرایى در چهار سال اخیر و پیشرفت هاى حاصله در ابعاد داخلى و سیاست هاى خارجى با مدیریت دولت خدوم و شجاع، استکبار به سرکردگى آمریکا را وادار نمود تا به هر نحو ممکن از استمرار و تداوم اصولگرایى در کشور جلوگیرى نماید که به همین منظور بودجه اى بالغ بر 57 میلیون دلار از سوى دولت واشنگتن در اختیار مؤسسه «خانه آزادى» قرار گرفت، مؤسسه اى که مجرى پروژه هاى انقلاب هاى مخملین در کشورهایى مثل گرجستان، اوکراین و قرقیزستان با هدف روى کار آمدن عوامل دست نشانده آمریکا بوده است. مؤسسه «خانه آزادى» بویژه پس از به صحنه آمدن اصولگرایى امکان انقلاب رنگى در کشور ایران را منتفى دانست و به دلیل تکیه این جریان به اصول و مبانى اسلام و انقلاب و ارزش ها و اندیشه هاى امام (ره)، فرصت هیچ گونه حرکت رنگى«سبز» براى فرصت طلبان خارجى و اپوزیسیون داخلى فراهم نگردید.
2- براى شکستن سد اصولگرایى، استکبار درصدد برنامه ریزى برآمد که بهترین فرصت براى عملیاتى کردن این هدف شوم زمان انتخابات دوره دهم ریاست جمهورى پیش بینى شد. دولت هاى معاند یکصدا استراتژى واحدى را برگزیدند و آن اینکه باید تلاش شود اولاً احمدى نژاد انتخاب نشود و ثانیاً نامزد دیگر اصولگرایى کنار گذاشته شود. بر این اساس «استراتژى تخریب» در دستور کار قرار گرفت. بر مبناى این استراتژى روش هاى تهمت از جمله دروغ بستن به دولت جزء برنامه هاى اصلى بود که طى پروسه اى عظیم از ناحیه سه نامزد دیگر بویژه نامزد رقیب اصلى(موسوى) با شدت و حدت و مکرر، به طورى که در باور مردم بنشیند، در شرایط مختلف و در محافل عمومى از طریق سخنرانى و مناظره هاى تلویزیونى با جملات آزار دهنده اى همچون دولت دروغگو، احساسات پاک مردم را جریحه دار کردند.
3- استراتژى بعدى براى تخریب و عبور از سد اصولگرایى، استراتژى ایجاد شبهه در سلامت انتخابات تحت عنوان شایعه و شائبه تقلب در انتخابات بود تا از این طریق نهاد پرصلابت نظام یعنى شوراى نگهبان را مورد خدشه قرار دهند. ادعاى تقلب در انتخابات از قبل طراحى شده بود، به طورى که پاره اى از دوستان اصلاحاتى گزینش هاى قلبى و عاطفى شان را با اعوجاج و توسل به پیچ واپیچ هاى اندیشه هاى سیاستمدارانه،آشکارا براى تشویش اذهان عمومى اعلام کردند و از تقلب در انتخابات با قاطعیت سخن گفتند.