سوم تیر با طعم سخن امام صادق(ع)/حمیدرسایی

انتخابات نهم ریاست جمهوری در واقع دور سوم آغاز مدیریت کشور در دوره پس از جنگ بود. در نخستین دور با پایان جنگ، لزوم برخورداری مردم از آسایش و آرامش و تصحیح خرابی ها، عطش سازندگی را در میان مدیران و مسئولان عالی کشور تشدید کرد. در این دوره علی رغم صحیح بودن تشخیص ابتدایی و پر کاری مدیران عالی کشور، متأسفانه نسخه های انتخاب شده برای جبران خسارت ها و کمبودها، چندان کارآمد نبود و با پرداخت هزینه های سنگین همراه بود. براساس سیاست های اتخاذ شده، اصل بر اصلاحات اقتصادی قرار گرفت و بی توجهی به مقولات حیاتی دیگر در ابعاد فرهنگی و سیاسی سبب شد تا اندک اندک انباشت مشکلات اقتصادی که هر روز بر فاصله طبقاتی در جامعه می افزود، به حاکمیت تکنوکرات ها منجر شود. سیاست های مدیریتی این دوره که عمدتاً بر رفاه طلبی استوار بود، برفاصله میان مردم و مسئولان افزود و فاصله طبقاتی را بیش از گذشته کرد. با این همه به دلیل شخصیت قوی و سابقه دار مدیر اجرایی کشور، برخی از این نقایص و عیب ها پوشانده شد، اما در مجموعه، پرکاری و پرخرجی مشخصه بارز دوره سازندگی بود.

در دوره مدیریتی دوم که از دل جریان نخست پدید آمده بود، اصل بر توسعه فرهنگی و سیاسی قرار گرفت و معیشت مردم و امور اقتصادی به فراموشی سپرده شد. به نام اصلاح طلبی، سیاست تجدید نظر طلبی اتخاذ شد و کار به آنجا رسید که آرمان های امام، افکاری فرسوده و مناسب موزه تاریخ عنوان شد، در عنوا ن دفاع مقدس تشکیک شد و عاشورا و محرم و دین و عصمت با قلم عناصری بی هویت زیر سؤال رفت!

به دلیل سیاست زدگی مفرط و پررنگ شدن نقش احزاب و اصل شدن بازی های سیاسی و حزبی از یک سو و از سویی دیگر ضعف مدیریت و ناتوانی مدیر اجرایی وقت در اداره امور کشور و به تعبیر درست تر مدیریت شدن وی توسط گروه های سیاسی، بخش عمده ای از مشکلات دور نخست پا برجا ماند. علی رغم پز مردم سالاری، فرصت ها و تریبونها به یک جمع محدود سپرده شد که از قضا دل در آن طرف آب داشتند و به تعبیر مقام معظم رهبری، دشمن همواره برایشان کف می زد و به لطف الهی بعدها سند خیانت شان منتشر شد. در این دوره اما پرکاری های دور نخست، جای خود را به بازی های روزنامه ای داد و پرخرجی ها همچنان باقی ماند. بنابراین مشخصه بارز دور دوم و به تعبیری دوره حاکمیت اصلاح طلبان، کم کاری بود و پرخرجی.

در این میان مردم اما خسته از دو دوره هشت ساله و تجربه مدیریت تکنوکرات ها و لیبرال ها باید انتخاب جدیدی را رقم می زدند، انتخابی که در آن نه شاهد شکاف طبقاتی باشند و نه شاهد زیرسؤال رفتن مبانی دینی و انقلابی شان، انتخابی از جنس خودشان، زلال، بی آلایش و پاک.

در بهار 1384 گزینه های مختلف و متفاوتی در برابر مردم قرار گرفت. کاندیداهایی به رنگ و لعاب های مختلف با عیارهای متفاوت. صدای برخی از این کاندیداها از آن سوی آب و از داخل خیمه دشمن به گوش می رسید و همینطور گزینه ها با صداهای مختلف نزدیک می شدند تا می رسیدند به خود مردم.

به تناسب این نغمه ها هر کاندیدایی مجموعه ای از هواداران و یاران را گرداگرد خود جمع کرده بود. احزاب و گروه ها نیز هر یک امیری برای خود برگزیده بودند. انتخابات سوم تیر 84 را به جرأت می توان جنگ احزاب نامید.

در این میان اما یک گزینه لشکر حزبی نداشت، انباشت سرمایه ها برای تبلیغات پردامنه در اطراف او تجمع نکرده بود، هر چند پابرهنگانی به او دل بسته بودند. به جای امضای حامیان پرقدرت حزبی، دست خالی مردم تنها امضایی بود که پای پوسترهای تبلیغاتی او نقش بسته بود. جنس سخنش از جنس مردم بود، تبلیغاتش متفاوت از دیگر تبلیغات ها. در معادلات سیاسی هر چند جایی برای او قرار داده نمی شد، در معادلات مردمی اما او جای نخست را هر روز بیش از رقبایش به خود اختصاص می داد. با تمام تلاش و تخریب های صورت گرفته برای از میدان بدر بردن وی، در عاقبت اما این مردم بودند که انتخاب کردند، انتخابی متفاوت، با طعم صداقت، شجاعت، اعتماد به نفس، طعم کم خرجی و پرکاری، با طعم سخن امام صادق(ع) به معلی بن خنیس که وقتی به امام گفت: ای کاش نعمت های بنی العباس (قدرت و حاکمیت) در اختیار شما بود تا ما هم با شما در عیش و خوشی بودیم.

پاسخ امام را شنید که فرمود: هیهات ای معلی! والله اگر چنین بود و نعمت های بنی العباس در اختیار ما بود، برای ما جز برنامه ریزی در شب و تلاش در روز و پوشاک زبر و درشت و خوراک سخت و بی خورشت چیزی نبود (اصول کافی، ج 2، ص273)

و در این دو سال به اعتراف دوست و دشمن، چیزی جز عمل به این روایت از شخص رئیس جمهور و تیم مدیران عالی دولت نهم و غالب مدیران میانی کشور دیده نشد و اصولگرایی یعنی همین.