«ترامپیسم» یک هشدار و یک فرصت برای ایران

سجاد عطازاده

سیاست خارجی ترامپ را می‌توان گونه‌ای از واقع‌گرایی غیرنهادمند و ضدنخبگانی دانست که با سه سنت فکری در تعارض قرار می‌گیرد: بین‌الملل‌گرایی لیبرال، نهادگرایی پساجنگ سرد و مداخله‌گرایی اخلاقی نخبگان دموکرات و جمهوری‌خواه.
در این چارچوب، مفاهیمی چون ارزش‌های جهانی، مسئولیت حمایت، دموکراسی‌سازی و امنیت جمعی جای خود را به مفاهیمی نظیر قدرت، هزینه، سود و معامله می‌دهند. ترامپ نه تنها به مشروعیت اخلاقی نظم لیبرال باور نداشت، بلکه آن را ابزار سوءاستفاده دیگران از قدرت آمریکا تلقی می‌کرد.
از این منظر، شعار “America First” بیانگر چرخش از هژمونی مبتنی بر رضایت به سمت هژمونی مبتنی بر اجبار و امتیازگیری مستقیم است.
در چنین شرایطی بحران تعهدات و فروپاشی منطق رهبری آمریکایی پیش می آید.
یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های سیاست خارجی ترامپ، بازتعریف تعهدات ایالات متحده بود. در نگاه او: اتحادهای امنیتی، سرمایه راهبردی نبودند، بلکه هزینه‌های بلاعوض تلقی می‌شدند؛ اروپا و شرق آسیا «سواری مجانی» از امنیت آمریکا می‌گرفتند؛ تعهدات بلندمدت، دست‌وپای آمریکا را در رقابت‌های آینده می‌بست.
در نتیجه، ترامپ عملاً اصل پیش‌بینی‌پذیری که ستون اصلی بازدارندگی و اعتماد در نظم بین‌الملل است را تضعیف کرد. این وضعیت نه تنها برای رقبا، بلکه برای متحدان آمریکا نیز نااطمینانی ساختاری ایجاد کرد و آنان را به سمت خودیاری راهبردی سوق داد.
برخلاف رؤسای جمهور پیشین که حتی در صورت نارضایتی، به اصلاح نهادها می‌اندیشیدند، ترامپ به خروج، تهدید و بی‌اعتنایی روی آورد. در این رویکرد:
نهادهای بین‌المللی فاقد ارزش ذاتی‌اند؛
مشروعیت آن‌ها تابع میزان تبعیت از اراده آمریکا است؛
قواعد زمانی معتبرند که قابلیت اعمال گزینشی داشته باشند.
خروج از برجام در این چارچوب قابل فهم است؛ برجام نه صرفاً یک توافق هسته‌ای، بلکه نماد چندجانبه‌گرایی محدودکننده قدرت آمریکا بود. ترامپ با خروج از آن، پیام روشنی مخابره کرد: ایالات متحده حاضر نیست در چارچوب قواعدی بازی کند که خود قادر به نقض یک‌جانبه آن نباشد.
در چنین شرایطی، جمهوری اسلامی ایران به مهم‌ترین میدان اعمال سیاست خارجی ترامپ تبدیل شد. راهبرد فشار حداکثری، در واقع آزمون کارآمدی قدرت مالی آمریکا در غیاب اجماع بین‌المللی بود. این راهبرد چند ویژگی کلیدی داشت: بی‌نیازی از مشروعیت بین‌المللی؛ تمرکز بر تحریم‌های ثانویه و تهدید شرکای ثالث و پیوند زدن اقتصاد، امنیت و سیاست داخلی ایران.
اما نتیجه عملی این راهبرد، نه تغییر رفتار، بلکه بازتعریف محاسبات امنیتی ایران بود. فشار حداکثری به‌جای شکستن اراده، منجر به تقویت الگوی بازدارندگی نامتقارن، مقاومت فعال و گرایش به نظم‌های بدیل غیرغربی شد.
از سوی دیگر، ترامپ بیش از هر رئیس‌جمهور دیگری، اقتصاد را به ابزار مستقیم جنگ سیاسی تبدیل کرد. تحریم‌ها از ابزار مکمل به سلاح اصلی سیاست خارجی بدل شدند. این تحول، پیامدهای ساختاری مهمی داشت: تضعیف اعتماد به دلار و نظام مالی غربی؛ تشویق قدرت‌های مستقل به ایجاد سازوکارهای موازی؛
افزایش پیوند میان ژئوپلیتیک و ژئواکونومی.
از این منظر، فشار حداکثری علیه ایران، بخشی از روند کلان‌تر تسلیحاتی‌شدن اقتصاد جهانی بود؛ روندی که خود، بنیان‌های نظم لیبرال اقتصادی را فرسایش می‌دهد.
با این وجود، ترامپ خود را مخالف جنگ‌های پرهزینه معرفی می‌کرد، اما سیاست‌های او به‌طور سیستماتیک سطح تنش‌های راهبردی را افزایش داد. ترور سردار سلیمانی نمونه بارز این تناقض است:
اقدامی‌با پیامدهای ژئوپلیتیکی عمیق؛
بدون راهبرد خروج یا مدیریت پسابحران؛
با خطر کشاندن منطقه به جنگی فراگیر.
این الگو را می‌توان نوعی مدیریت بحران بدون افق صلح دانست؛ وضعیتی که نه به جنگ تمام‌عیار می‌انجامد و نه به ثبات پایدار.
ترامپیسم نه علت افول نظم لیبرال، بلکه شتاب‌دهنده آن بود. سیاست خارجی ترامپ:
هنجارهای لیبرال را از درون بی‌اعتبار کرد؛
به روایت‌های ضدغربی مشروعیت بخشید؛
فاصله میان ادعا و عمل آمریکا را آشکار ساخت.
در نتیجه، قدرت‌هایی چون چین و روسیه توانستند خود را نه صرفاً رقیب، بلکه بدیل نظم آمریکایی معرفی کنند؛ و جمهوری اسلامی ایران نیز در این فضا، امکان مانور بیشتری یافت.
تجربه ترامپ چند آموزه بنیادین برای سیاست خارجی ایران دارد: اتکا به توافق با آمریکا بدون تضمین ساختاری، پرریسک است؛ چندجانبه‌گرایی بدون توازن قوا، شکننده است؛ مقاومت هوشمند می‌تواند هزینه سلطه را افزایش دهد؛ جهان در حال گذار از نظم لیبرال است، اما نه به‌سوی خلأ، بلکه به‌سوی چندمرکزی بی‌ثبات.

افزایش نرخ ارز در سایه نظم رانتی

در یادداشت «قمار یکسان‌سازی نرخ ارز در شرایط التهابی» (شرق، ۱۶ دی ۱۴۰۴) به پیامد احتمالی این سیاست پرداخته شد. پیچیدگی ساختار اقتصادی ایران و تعدد و تغایر منافع، زمینه‌ساز پیچیدگی‌های فراوان در سیاست‌گذاری اقتصادی بیان شد.

 از سوی دیگر، بیان شد که ساختار سیاسی کشور نیز با نظارت استصوابی بر نهادهای انتخابی و کنترل کامل انتصابات، به شکل‌گیری یک نظم دسترسی محدود در عرصه سیاست منجر شده است.

این نظم محدود، در کنار اقتصاد رانتی و انحصاری، نتیجه‌ای جز بازتولید فساد و ناکارآمدی ندارد. همچنین رویکرد نزاع تمدنی موجب شده ایران نه‌تنها از مسیر توسعه فاصله بگیرد، بلکه از ابتدای دهه ۱۳۹۰ با تحریم‌های گسترده مواجه شود. این تحریم‌ها از یک سو به افزایش فقر منجر شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که تعداد فقرا از حدود ۱۵ میلیون نفر به حدود ۳۵ میلیون نفر در سال ۱۴۰۳ رسیده است. مجموعه عوامل یادشده موجب «فساد گسترده» در کشور شده است؛ سیستمی که ائتلاف خاص صادرکنندگان از آن بهره می‌برند و از طرفی منتفعان از ارز ترجیحی نیز از آن بهره می‌برند.

در چنین ساختاری، نهادهای غیررسمی در ایران توانمندتر از نهادهای رسمی و قانونی عمل می‌کنند. بر پایه این ساختار و با توجه به اینکه دولت صرفا می‌خواهد با عنوان مبارزه با رانت به افزایش نرخ ارز در پوشش یکسان‌سازی مبادرت ورزد، هشدار داده شد که این اقدام یک قمار است و از‌جمله پیامدهای آن اعتراضات خواهد بود. بیان شد که با توجه به ریسک آغاز دوباره درگیری‌های منطقه‌ای و قرارداشتن کشور در وضعیت «استندبای»، وقوع مارپیچ ارز‌ـ‌تورم محتمل است. این امر نارضایتی اجتماعی را افزایش داده و احتمال اعتراضات مردمی را که همواره بازنده‌اند، بیشتر می‌کند؛ مردمی که بدون دیدن افق روشن، تنها با اعلام مخالفت با وضع موجود واکنش نشان می‌دهند.

جالب این است که این پیش‌بینی با کمال تأسف رخ داد و کشور وارد مرحله‌ای جدید و غیرقابل‌ بازگشت شد؛ اما هنوز طرفداران آزادسازی نرخ ارز، پس از یک ماه از آن حوادث تلخ می‌گویند رانت‌خواران برای حفظ منافع خود و بازداشتن دولتمردان از اصلاحات، احتمال وقوع شورش‌های خیابانی را بیان می‌کنند. آنان به‌سادگی و به این زودی حوادث تلخ یک ماه قبل را فراموش کردند. و در ادامه نیز فشار ناشی از افزایش نرخ ارز را کوتاه‌مدت تلقی کردند که نتایج پرباری در بلندمدت خواهد داشت (تجارت فردا، ۱۸ بهمن ۱۴۰۴). آنان با حفظ نظم رانتی موجود و استمرار عدم شفافیت، خواهان آزادسازی نرخ ارز شدند. نکته مهم آن است که دولت نیز به‌جای برهم‌زدن ائتلاف‌های ذی‌نفع، ایجاد شفافیت در فرایندها و حذف معافیت‌های مالیاتی شبکه‌های خاص، صرفا به تصمیم‌گیری برای آزادسازی نرخ ارز بسنده کرده است.

با توجه به ساختار خام‌فروشی کشور و تداوم تحریم‌ها، این تصمیم به افزایش قابل توجه صادرات و درآمدهای ارزی نیز منجر نخواهد شد. اینان حتی توجه ندارند که دولت دوباره نرخ ارز ترجیحی را در نرخ‌های بالاتری تعریف کرده که نتیجه آن از سویی تحمیل تورم بالاتر مواد غذایی و دارویی کشور نسبت به دیگر اقلام شده و از سوی دیگر، رانت‌خواران بزرگ که معمولا جزئی از شبکه هستند، در سبد رانت باقی خواهند ماند. متأسفانه این جریان با نادیده‌گرفتن ساختارهای سیاسی و نهادی کشور، بهبود را از مجرای اصلاحات قیمتی دنبال می‌کند؛ اصلاحاتی که در ساختار موجود، چیزی جز جابه‌جایی رانت از گروهی به گروه دیگر معنا نمی‌دهد.

 مصطفی غنی زاده 

مهدی حسنی

«استیون والت» یکی از نظریه‌پردازان برجسته روابط بین‌الملل است که هنوز دست به قلم و زنده به توصیف وضعیت بین‌المللی می‌پردازد. او در یکی از آخرین یادداشت‌هایی که در مجله معتبر فارن افرز نوشت، بخوبی و البته تندی به توصیف دوران جدید ترامپ و دست‌فرمان سیاست خارجی آمریکا در دوران او پرداخت. این یادداشت والت را به نوعی می‌توان تلاش برای صورت‌بندی نوینی از دولت راهزن ترامپ دانست؛ دولتی که به باور او صورت جدیدی از استیلاطلبی، راهزنی و برتری‌طلبی است. او به اختصار این دوران را نوعی استیلا‌طلبی شکارجویانه توصیف می‌کند و بخوبی ابعاد سیاست خارجی او را نشان می‌دهد. در ذیل به اختصار این یادداشت مفصل او را بررسی می‌کنیم. 
والت در ابتدای یادداشت خود ابتدا به رد تمام برچسب‌هایی که به توصیف سیاست خارجی ترامپ اختصاص پیدا کرده‌ می‌پردازد و واژه خود را شرح می‌دهد: «در این سال‌ها ترامپ را با واژه‌های مختلفی توصیف کرده‌اند: واقع‌گرا، ملی‌گرا، سوداگر قدیمی، امپریالیست یا حتی انزواطلب. هر کدام از این اصطلاحات بخشی از رفتار او را توضیح می‌دهد اما شاید بهترین توصیف برای راهبرد دوره دوم ریاست‌جمهوری او این باشد: هژمونی شکارچی‌وار. در این نگاه، هدف اصلی این است که واشنگتن از موقعیت ویژه و برتری خود استفاده کند تا از دوستان و دشمنان امتیاز بگیرد؛ نوعی باج‌خواهی سیاسی،‌ طلب «ادای احترام» و تحمیل عقب‌نشینی به دیگران. همه چیز در ذهن این راهبرد، یک بازی کاملاً «جمع صفر» است: یعنی اگر آمریکا چیزی به دست بیاورد، طرف مقابل باید چیزی از دست بدهد و برعکس. سود کوتاه‌مدت اصل است، نه ساختن نظم پایدار». از نظر والت، این رویکرد ترامپ به سیاست خارجی شاید در کوتاه‌مدت فریبنده به نظر برسد اما در بلندمدت عایدی‌ای جز فرسایش باقیمانده قدرت آمریکا در پی ندارد: «با توجه به اینکه آمریکا هنوز منابع عظیم و مزیت‌های جغرافیایی و نظامی قابل توجهی دارد، چنین رویکردی ممکن است مدتی جواب دهد اما در بلندمدت محکوم به شکست است. این سیاست برای جهانی که چند قدرت بزرگ رقیب در آن حضور دارند مناسب نیست؛ بویژه در شرایطی که چین از نظر اقتصادی و نظامی به سطحی نزدیک آمریکا رسیده است. در یک جهان چندقطبی، کشورها راه‌های بیشتری برای کاهش وابستگی خود به آمریکا پیدا می‌کنند. اگر «هژمونی شکارچی‌وار» در سال‌های آینده، محور اصلی راهبرد آمریکا باقی بماند، نتیجه‌اش تضعیف خود آمریکا و متحدانش خواهد بود؛ افزایش نفرت و دلزدگی جهانی، فراهم شدن فرصت‌های وسوسه‌انگیز برای رقبای اصلی واشنگتن و در نهایت جامعه‌ای که امنیت کمتر، رفاه کمتر و نفوذ جهانی محدودتری خواهد داشت». 
* اشتباهات متوالی
به باور والت، آمریکا پس از جنگ دوم جهانی وارد سلسله‌ای از اشتباهات شد که به دلیل برداشت نادرست از شرایط جهان رخ داد. او می‌نویسد: «در دوره تک‌قطبی، آمریکا دچار نوعی غرور و خودبزرگ‌بینی شد و به یک هژمون بی‌احتیاط و خودسر تبدیل شد. چون رقیب جدی‌ای روبه‌رویش نبود و تصور می‌کرد اغلب کشورها مشتاقند رهبری آمریکا را بپذیرند و ارزش‌های لیبرال آن را دنبال کنند، واشنگتن چندان توجهی به نگرانی‌های دیگر کشورها نداشت. آمریکا وارد جنگ‌ها و ماجراجویی‌های پرهزینه و اشتباه در افغانستان، عراق و چند کشور دیگر شد و سیاست‌های تقابلی‌ای اتخاذ کرد که چین و روسیه را به هم نزدیک‌تر و بازارهای جهانی را به شکلی باز کرد که هم به رشد سریع چین کمک کرد، هم بی‌ثباتی مالی جهانی را تشدید کرد و در نهایت موجی از واکنش داخلی در آمریکا ایجاد کرد که زمینه‌ساز ظهور ترامپ شد». 
* دولت شکارچی
اوج اشتباهات در سیاست خارجی آمریکا در دوران ترامپ خود را متجلی می‌کند؛ جایی که دیگر هیچ پارادایم پیشینی توانایی توضیح وضعیت را ندارد و والت از این وضعیت به عنوان هژمون شکارچی یاد می‌کند و می‌نویسد: «در دوران ترامپ، ایالات متحده عملاً به یک هژمون شکارچی‌وار تبدیل شده است. این راهبرد نه یک پاسخ منسجم و حساب‌شده به بازگشت جهان چندقطبی است؛ اتفاقاً می‌توان گفت دقیقاً برعکس، یکی از بدترین شیوه‌های ممکن برای رفتار در جهانی است که چند قدرت بزرگ در آن حضور دارند. این رویکرد بیشتر بازتاب مستقیم نگاه «معامله‌ای» ترامپ به همه روابط است؛ همان ذهنیتی که هر رابطه‌ای را مثل یک دادوستد کوتاه‌مدت می‌بیند. ترامپ باور دارد آمریکا اهرم فشار عظیم و دائمی‌ای بر تقریباً همه کشورهای جهان دارد. او آوریل ۲۰۲۵ گفته بود آمریکا مثل «یک فروشگاه بزرگ و زیبا» است و همه می‌خواهند سهمی از این فروشگاه داشته باشند. در دوره دوم، این میل ترامپ به سوءاستفاده از ضعف دیگر کشورها کاملاً آزاد شده است؛ هم به خاطر تیمی از منصوبان که بیشتر بر اساس وفاداری شخصی انتخاب شده‌اند و هم به دلیل اعتمادبه‌نفس رو به افزایش ترامپ در اینکه خودش جهان را بهتر از دیگران می‌فهمد».
* سلطه و تسلیم
مختصات این دولت شکارچی چیست؟ والت تلاش می‌کند این رویکرد دولت دوم ترامپ را شفاف‌تر بیان کند. او ستون‌های اصلی این سیاست خارجی را سلطه و تسلیم می‌داند و می‌نویسد: «یک هژمون شکارچی‌وار، قدرت بزرگی است که تلاش می‌کند روابط و معاملاتش با دیگران را کاملاً بر پایه منطق «جمع صفر» تنظیم کند؛ یعنی در هر تعامل، سود باید همیشه به نفع خودش تقسیم شود. هدف اصلی چنین قدرتی این نیست که روابطی پایدار و سودمند برای همه طرف‌ها بسازد، بلکه این است که مطمئن شود از هر رابطه‌ای، سهم بیشتری نصیب او می‌شود. در نگاه یک هژمون شکارچی، توافقی که در آن خود هژمون سود کند و شرکایش ضرر ببینند، بهتر از توافقی است که در آن ۲ طرف سود ببرند اما طرف مقابل سهم بیشتری داشته باشد. چیزی که «هژمونی شکارچی‌وار» را از رفتار معمول قدرت‌های بزرگ جدا می‌کند، این است که این نوع هژمون حاضر است هم از دشمنان و هم از متحدانش به یک اندازه امتیاز بگیرد و رابطه را به نفع خودش نامتقارن کند. چنین قدرتی ممکن است از ابزارهایی مثل تحریم اقتصادی، فشار مالی، سیاست‌های تجاری «فقیر کردن همسایه»، دستکاری ارزی و دیگر شیوه‌های فشار اقتصادی استفاده کند تا دیگران را مجبور کند شرایطی را بپذیرند که به نفع اقتصاد هژمون باشد یا حتی رفتارشان را در موضوعات غیر اقتصادی تغییر دهند. او حفاظت نظامی را به خواسته‌های اقتصادی گره می‌زند و انتظار دارد متحدانش در پروژه‌های گسترده سیاست خارجی‌اش هم همراهی کنند. کشورهای ضعیف‌تر ممکن است این فشارها را تحمل کنند، اگر وابستگی شدیدی به بازار بزرگ هژمون داشته باشند یا اگر با تهدیدهای بزرگ‌تری از سوی دیگر قدرت‌ها روبه‌رو باشند و ناچار شوند به حمایت همین هژمون تکیه کنند».
والت بخوبی نشان می‌دهد دولت ترامپ یا همان هژمون شکارچی، در حقیقت نوعی دولت باجگیر نوین است: «از آنجا که قدرت اجبار و فشار یک هژمون شکارچی بر این اساس بنا شده که دیگر کشورها را در وضعیت «اطاعت دائمی» نگه دارد، رهبران چنین قدرتی انتظار دارند کشورهایی که در مدار نفوذشان قرار گرفته‌اند، بارها و بارها جایگاه فرودست خود را به رسمیت بشناسند؛ آن هم نه فقط در عمل، بلکه از طریق رفتارهای نمادین و نمایشی. ممکن است از آنها خواسته شود نوعی «باج رسمی» بپردازند یا مجبور شوند آشکارا از فضایل و عظمت هژمون تعریف و تمجید کنند. این نمایش‌های آیینیِ احترام و کرنش، در واقع راهی است برای کاهش احتمال مخالفت، چون هم پیام می‌دهد که این قدرت آنقدر بزرگ است که مقاومت در برابرش بی‌فایده است و هم آن را در جایگاه «حکیم‌تر» و شایسته‌تر از تابعانش نشان می‌دهد؛ کسی که حق دارد برای دیگران تعیین تکلیف کند». 
* دوست و دشمن
این دولت چنان غارتگر است که به باور والت نه‌تنها با دشمنان که حتی با دوستانش نیز به صورت یک دولت باجگیر عمل می‌کند: «ترامپ تقریباً به همان اندازه که دشمنان را تحت فشار می‌گذارد، متحدان سنتی آمریکا را هم مجبور به عقب‌نشینی می‌کند. تهدیدهای او مدام روشن و خاموش می‌شود؛ امروز اعمال می‌کند، فردا عقب می‌کشد. همین رفت ‌و برگشت‌ها نشان می‌دهد هدفش گرفتن بیشترین امتیاز ممکن است. ترامپ باور دارد غیرقابل پیش‌بینی بودن، یک ابزار قدرتمند در چانه‌زنی است. مجموعه بی‌پایان تهدیدها و خواسته‌های متغیر او باعث می‌شود دیگران مدام دنبال راه‌های تازه‌ای برای سازگار شدن با او باشند. تهدید به تعرفه برای واشنگتن هزینه چندانی ندارد اگر طرف مقابل سریع کوتاه بیاید اما اگر مقاومت کند یا بازارها واکنش منفی نشان دهند، ترامپ می‌تواند اجرای تهدید را به تعویق بیندازد. این روش همچنین باعث می‌شود توجه‌ها همیشه روی خود ترامپ متمرکز بماند و در نتیجه دولتش بتواند هر توافق بعدی را به عنوان «پیروزی» معرفی کند و در عین حال فرصت‌های آشکاری برای فساد و سود رساندن به حلقه نزدیکان ترامپ ایجاد شود».
* دولت شخصی
روی دیگر این دولت باج‌گیر و هژمون شکارچی، شخص‌محوری دولت است. والت می‌نویسد روی دیگر این هژمون شکارچی میل سیری‌ناپذیر ترامپ به بهره‌برداری شخصی از جایگاه ریاست جمهوری آمریکاست. این میل چنان شدید است که والت بر آن است که ترامپ بیش از آنکه رئیس‌جمهور باشد، شبیه یک امپراتور باستانی است: «ترامپ همچنین از موقعیت آمریکا در جهان برای کسب منفعت شخصی برای خودش و خانواده‌اش استفاده می‌کند. قطر تاکنون یک هواپیما به او هدیه داده که بازسازی آن صدها میلیون دلار هزینه روی دست مالیات‌دهندگان آمریکایی می‌گذارد و ممکن است بعد از پایان دوران ریاست‌جمهوری‌اش به کتابخانه ریاست‌جمهوری او منتقل شود. سازمان ترامپ قراردادهای چندمیلیون دلاری برای ساخت هتل با دولت‌هایی امضا کرده که می‌خواهند رضایت دولت آمریکا را جلب کنند. هیچ رئیس‌جمهوری در تاریخ آمریکا تا این حد نتوانسته ریاست‌جمهوری را به منبع درآمد شخصی تبدیل کند؛ آن هم با چنین بی‌اعتنایی آشکار به تضاد منافع. ترامپ شبیه یک رئیس مافیا یا یک امپراتور خودکامه، انتظار دارد رهبران خارجی که دنبال جلب نظر او هستند، نمایش‌های تحقیرآمیز احترام و چاپلوسی‌های اغراق‌آمیز اجرا کنند؛ درست همان‌طور که اعضای کابینه‌اش در برابرش رفتار می‌کنند». 
* مسابقه چاپلوسان
شرم‌آورترین بخش توصیف والت از ترامپ مربوط به روحیات شخصی او به عنوان رئیس این هژمون باج‌گیر است که به باور او اطرافیانش یک لیگ چاپلوسی به راه انداخته‌اند: «تلاش برای جلب رضایت ترامپ از طریق ستایش و کرنش، شبیه یک مسابقه تسلیحاتی شده است. رهبران خارجی رقابت می‌کنند که چه کسی می‌تواند در کمترین زمان، بیشترین تعریف و تمجید را نثار او کند. این نمایش‌های وفاداری صرفاً نتیجه نیاز بی‌پایان ترامپ به توجه و ستایش نیست؛ کارکرد سیاسی هم دارد: اطاعت را تثبیت می‌کند و حتی مقاومت‌های کوچک را هم سرکوب می‌کند. رهبرانی که ترامپ را به چالش بکشند، با تحقیر و تهدید روبه‌رو می‌شوند؛ چیزی که ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین بیش از یک بار تجربه کرده است اما رهبرانی که بی‌پروا و آشکارا ترامپ را می‌ستایند، فعلاً با ملایمت بیشتری مواجه می‌شوند». 
* شکارچی رو به مرگ
والت بر آن است این رفتار شکارچی‌وار دولت ترمپ علاوه بر آنکه قدرت باقیمانده دولت آمریکا را از بین می‌برد، بلکه در نهایت وزنه قدرت را به سود دیگر رقبای آمریکا سنگین می‌کند و در میان‌مدت هم دولت‌ها به ابزارهایی برای مقابله با این رفتارهای آمریکا خواهند رسید: «متحدان آمریکا در گذشته تا حدی زورگویی را تحمل می‌کردند، چون به چتر حمایتی واشنگتن وابستگی زیادی داشتند اما این تحمل هم حد و مرز دارد. دولت ترامپ ظاهراً فکر می‌کند می‌تواند تا ابد از دیگر کشورها بهره‌کشی کند و این کار آمریکا را قوی‌تر و اهرم فشارش را بیشتر خواهد کرد اما این تصور اشتباه است. هژمونی شکارچی بذر نابودی خودش را در درون خود دارد». 
جمع‌بندی والت آن است که مسیری که ترامپ و دولت او در پیش گرفته‌اند، اگر نه در کوتاه‌مدت، در میان‌مدت تمام سرمایه قدرت آمریکا را بر باد خواهد داد؛ سرمایه‌ای که موجب شد همین ترامپ بتواند شبیه یک راهزن زمامداری کند: «خلاصه ماجرا این است که رفتار یک هژمون شکارچی، شبکه‌های نفوذ و قدرتی را تضعیف می‌کند که آمریکا دهه‌ها با آنها زندگی کرده و همان‌ها بودند که اهرم فشار امروز واشنگتن را ساختند؛ اهرم‌هایی که ترامپ حالا می‌خواهد از آنها بیشترین بهره‌کشی را بکند. برخی کشورها تلاش می‌کنند وابستگی‌شان را به آمریکا کم کنند، برخی دیگر با رقبای آمریکا وارد تنظیمات تازه می‌شوند و کم نیستند کسانی که در دل‌شان منتظر لحظه‌ای می‌مانند تا بابت این خودخواهی و زورگویی، یک جایی تلافی کنند. شاید نه امروز، شاید نه فردا اما واکنش می‌تواند با سرعتی غافلگیرکننده برسد. رهبران بعدی آمریکا از موضع ضعیف‌تری کار را شروع خواهند کرد و برای بازگرداندن اعتبار واشنگتن به عنوان شریکی که هرچند دنبال منافع خودش است اما دست‌کم «منصف» به نظر می‌رسد، راه سختی پیش رو خواهند داشت. هژمونی شکارچی یک راهبرد بازنده است و هرچه زودتر دولت ترامپ از آن دست بکشد، بهتر است».