هنوز نفهمیدند با چه ملتی می‌جنگند؟

بیش از ۴۰ سال پیش در ۲۵ خرداد ۱۳۶۴، برای روز قدس، برگزاری یک راهپیمایی اعلام گردید. این در حالی بود که صدام و رژیم بعثش تقریبا از ابتدای آن سال شروع به بمباران مناطق مسکونی تهران کرده بود و از اوایل خردادماه این بمباران‌ها را شدت بخشیده و حالا تهدید کرده بود که راهپیمایی روز قدس را با مرگبارترین و وحشتناک‌ترین سلاح‌ها به خاک و خون خواهد کشید.

گروهک تروریستی منافقین نیز برای حمله به راهپیمایی اخطار داده بود، چنانچه دقیقا ۳ ماه قبل از آن، با انفجاری در نمازجمعه تهران، ۷ نفر را به شهادت رسانده و ده‌ها نفر را مصدوم و مجروح کرده بود. همان نماز جمعه‌ای که امام جمعه تهران یعنی حضرت آیت الله سید علی حسینی خامنه‌ای پس از انفجار بمب در آن، با صلابت و استوار ایستادند و خطبه‌های نماز را ادامه دادند. همان نماز جمعه‌ای که مردم نمازگزار حتی پس از شهادت و جراحت جمعی از همراهان خود، خم به ابرو نیاوردند و پای پس نکشیدند و همانگونه با اراده و محکم بر سر جای خود نشستند و به خطبه‌های امام جمعه شان گوش فرا دادند.

یک روز به یاد ماندنی

اما روز ۲۵ خرداد ۱۳۶۴ روزی حیرت انگیز و به یادماندنی در تاریخ ایران ثبت گردید. روزی که مردم بدون توجه به تهدید‌های صدام، از اولین ساعات صبح به خیابان‌ها آمدند. براساس گزارش خبرنگار‌ها و آنچنان که در مطبوعات همان زمان ثبت گردید، همه مسیر‌های منتهی به میدان انقلاب مملو از جمعیت گردید؛ از میدان امام حسین گرفته و میدان حسن آباد تا خیابان ولی عصر حد فاصل میدان ولی عصر تا چهارراه امام خمینی و میدان امام تا میدان فردوسی، طول بلوار کشاورز و خیابان طالقانی و خیابان آزادی و خیابان جمهوری اسلامی حد فاصل میدان جمهوری تا میدان استقلال، خیابان کارگر از تقاطع خیابان فاطمی تا میدان قزوین و میدان توحید تا میدان جمهوری و خیابان جمال زاده و سعدی و صبا و فلسطین و. همگی از مردم مشتاق و روزه دار لبریز شده بود.

گزارشات حاکی از آن بود که میلیون‌ها نفر از مردم تهران پس از گذشت ۵ سال از جنگ تحمیلی، همه طول ۳۵ کیلومتری مسیر‌های منتهی به میدان انقلاب را پر کرده بودند و با شعار‌هایی در حمایت از فلسطین و همچنین فریاد "جنگ جنگ تا پیروزی" خواستار دفاع قاطع و انقلابی در مقابل رژیم صهیونیستی و صدام شدند.

سیل زنان و مردان کفن پوش، ده‌ها هزار موتورسوار جوان، کودکانی که خود را به شکل مبارزان فلسطینی درآورده بودند، از جمله مظاهر تماشایی این راهپیمایی بود که به هنگام تشکیل صفوف نماز برای نخستین بار این صفوف در خیابان طالقانی تا ساختمان شرکت نفت در تقاطع خیابان حافظ کشیده شد و بسیاری از خیابان‌های اطراف دانشگاه تهران را مسدود نمود. به همین دلیل صد‌ها هزارتن از مردم شرکت کننده در راهپیمایی از حضور در نماز جمعه محروم ماندند.

عکس‌های ماندگاری از آن روز تاریخی ثبت شده از جمله تصاویر پل‌های حافظ و دروازه دولت که مملو از جمعیت بود و تابلو‌ها و پلاکارد‌هایی با شعار "ما ایستاده‌ایم" که برای نخستین بار در دستان مردم تظاهرکننده دیده می‌شد.

بی شرف‌تر از صدام

صدام بی شرف با همه شرافت نداشته اش و علیرغم تمامی تهدید‌های پر طمطراق خود، اما آن راهپیمایی را بمباران نکرد و پس از آن نیز تا مدت‌ها به بمباران تهران خاتمه داد.

ولی چهل سال بعد در ۲۲ اسفند ۱۴۰۴ و در روز قدس دیگری و در موقعیتی مشابه، باز هم مردم تهران در جریان یک دفاع مقدس دیگر و این بار در برابر اربابان صدام یعنی آمریکا و اسراییل، علیرغم تهدید‌ها و بمباران و موشک باران‌های مکرر (طی دو هفته قبل از آن)، بازهم خیابان‌های پایتخت که به میدان انقلاب منتهی می‌شدند را مملو از جمعیت کردند، اما اربابان صدام از بی شرفی‌های نوکرشان هم فراتر رفته و به بمباران مردم غیر نظامی و بی دفاع در راهپیمایی دست زدند که طی آن تعدادی از هموطنان شهید و مجروح شدند.

در حالی که این بار حتی فراتر از ۴۰ سال پیش، بازهم خیابان‌های تهران مملو از جمعیت شد و تمامی مسیر‌های منتهی به میدان انقلاب از شمال و جنوب و شرق و غرب مسدود گردید. این بار هم مردم مقاوم بعد از ۴۰ سال بازهم تهدید‌ها و بمباران و موشک باران و پهپاد و ... را به سخره گرفته و حتی به جای جستجویی طبیعی برای محلی امن، رو به سوی محل بمباران با صلابت و خشم شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسراییل و حمایت از رهبر انقلاب را سردادند.

دوربین‌ها ثبت کرد؛ در حالی که سران رژیم صهیونیستی و آمریکا به پستو‌ها و سوراخ‌ها خزیده بودند، در همان راهپیمایی بمباران شده، رییس جمهوری به طور عادی حرکت می‌کرد و با مردم خوش و بش می‌نمود و در صحبت‌های رییس قوه قضاییه در میان جمعیت، به هنگام انفجار بمب حتی مکث و لرزشی کوچک حس نگردید و رییس شورای عالی امنیت ملی و وزیر خارجه با حضور خونسردانه در میان راهیپمایان همه هیبت پوشالی آمریکا و اسراییل را به مضحکه گرفتند.

نافهم‌تر از ابوسفیان

در صحنه‌ای از فیلم "پیام" ساخته مصطفی عقاد درباره تاریخ صدر اسلام، وقتی توطئه ترور پیامبر از سوی قبایل قریش به دلیل حضور حضرت علی علیه السلام به جای پسرعمویش و به استقبال شهادت رفتن ایشان، ابتر ماند، ابوسفیان با حیرت گفت: "... ما با کی می‌جنگیم؟! "

و حالا پس از حدود ۱۵۰۰ سال از آن وقایع، پیروان همان رسول خاتم، علی گونه در برابر توطئه‌های مرگبار دشمن صهیونی ایستاده‌اند ولی سران صهیونیسم حتی در حد ابوسفیان هم درک و فهم ندارند که "با چه کسانی می‌جنگند؟ "