چرا ترامپ شتابزده عملیات/ "آزادی تنگه" را اجرا کرد

یادمان باشد که نبرد نیمه‌شب ۱۷ اردیبهشت در تنگه را به افتخارات سردارانی، چون شهید تنگسیری‌ها اضافه کنیم. ترامپ به‌قدری دچار تزلزل است که مجبور شد "عملیات آزادی تنگه" را ناشیانه اجرا کند. امشب تنگه است و موشک و آتش و دریای متلاطم و طوفانی.

تمام روز خبر می‌رسید، ترامپ سرش به مذاکره در اسلام‌آباد گرم است، اما رد پای او با یک سلسله عملیات چتر پروازی، در تنگه مشاهده می‌شود.

امشب که، چون ستاره‌ها از بالا این نبرد را نظاره می‌کنم، به خودم می‌بالم که یک ایرانیم. چهار شناور آمریکایی جلو می‌کشند، جلوتر، باز هم جلوتر. همه جا آتش است و موشک و انفجار و وحشت کشتی‌های سرگردان پر از نفت. ناگهان دو شناور ما را هدف می‌گیرند و نبرد جدی می‌شود؛ چقدر این آتش‌بس بی‌اعتبار شده. چرا ترامپ این همه سردرگم است؟

خبر می‌رسد با این بدعهدی ترامپ، عملیات ویژه و مشترک سپاه و ارتش در راه است. خدایا، پس چرا شلیک نمی‌کنند. کجایند گمنامان نقطه‌زن ما؟ ناگهان موشک است که برق‌آسا بر سر شناور‌های امریکایی هوار می‌شوند.

صدای اذان صبح در تنگه طنین می‌اندازد. وقت نمازی است که مرا به یاد سحرگاه عملیات والفجر۸ می‌اندازد. هم نماز می‌خوانی، هم شلیک می‌کنی. ناگهان در دل تاریکی دود از دو شناور آمریکایی بلند می‌شود. شناور‌ها تغییر مسیر داده و خود را به صخره‌های ساحل بوموسی می‌رسانند و سپس، از شنود کشتی‌های آمریکایی این جمله شنیده می‌شود:

"پریزیدنت ترامپ دستور توقف عملیات داده، برگردید"

نبرد سحرگاه امروز نشان می‌دهد هرمزگان چه دلاوران غیرتمندی دارد.

ترامپ برمی‌گردد کاخ سفید و اظهار می‌کند، مذاکره در اسلام‌آباد بی‌نتیجه است. اما فقط رزمندگان گمنام شاهدند که مذاکره‌ای در کار نبوده و باز هم سرنوشت جنگ در تنگه رقم خورده.

غرور ترامپ همچنان آمریکا را به سمت مرداب مرگ نزدیکتر می‌کند.

کلید این موفقیت همچنان در اختیار مردمی است که امشب مهیای هفتادمین شب حضور خیابانی هستند.

چه باید کرد؟

اگر همچنان تاب‌آوری کنیم، بسیاری از کشور‌ها در اثر بحران نفت در برابر ترامپ خواهند ایستاد.

لذا، محاصرۀ دریایی ترامپ را همچنان جدی بگیریم تا آمریکا با قبول شکست، از جنگ خارج شود.

از همه مهم‌تر، حواسمان باشد که، خودمان در رفتار‌ها و گفتار‌ها "حنجرۀ رسانه ترامپ" نشویم.

برمی‌گردم به تجمع شبانه مردم که ادامۀ نبرد به‌یادماندنی دیشب تنگه است.

رقص مستانهٔ پرچم‌ها با سرود حماسی مردم همه را به وجد می‌آورد، اما دلم همچنان در کنار لانچری‌های تنگه هرمز است.