ناتوانی از درک عظمت خیابان!

«حضور مردم در خیابان» حقیقتی که معادلات بسیاری را برهم زد. دشمنان تصور می‌کردند با حمله نظامی و ترور رهبر انقلاب، ساختار اجتماعی ایران دچار فروپاشی خواهد شد. برخی افراد در داخل هم گویا همین تحلیل را داشتند، اما آنچه در خیابان‌ها رخ داد، دقیقاً خلاف این تصور بود و پیام روشن به دشمنان این بود که ملت ایران نه تسلیم می‌شود و نه در برابر تجاوز عقب‌نشینی می‌کند. یکی از مهم‌ترین دستاورد‌های این حضور خیابانی، کنار رفتن چهره‌هایی بود که سال‌ها خود را سخنگوی مردم معرفی می‌کردند؛ اما در روز‌های سخت، اثری از آنان دیده نشد. کسانی که همواره از «مردم» سخن می‌گفتند، امروز نه در خیابان حضور دارند و نه صدایی از آنان شنیده می‌شود.

با این حال، برخی چهره‌های سیاسی تلاش کردند این حضور عظیم را با برچسب‌هایی مانند «اقلیت رانتی» تحقیر کنند. موضوعی که نه با واقعیت میدانی سازگار است و نه با داده‌های عینی. چگونه ممکن است مردمی که در شرایط بمباران، خطر مرگ را به جان می‌خرند، صرفاً برای منفعت شخصی به خیابان آمده باشند؟ اگمردمی که عزیزان‌شان را از دست داده‌اند و همچنان ایستاده‌اند، با چه منطقی می‌توانند به منفعت‌طلبی متهم شوند؟

واقعیت این است که آنچه مردم را به خیابان آورد، سود شخصی نبود؛ ایمان، تعهد، هویت ملی و باور دینی بود. بسیاری از تحلیلگران گرفتار در محاسبات منفعت‌محور، نمی‌توانند درک کنند که چرا انسان‌ها برای ارزش‌ها هزینه می‌دهند؛ اما تاریخ انقلاب اسلامی بار‌ها نشان داده است که ملت ایران در لحظات حساس، بر اساس عقل ایمانی و حس مسئولیت تاریخی عمل می‌کند، نه صرفاً محاسبات اقتصادی و سیاسی.

این حضور خیابانی نه متعلق به یک اقلیت، بلکه تجلی بخش مهمی از جامعه ایران است؛ جامعه‌ای که هنوز آرمان‌های انقلاب را زنده می‌داند.

اشتباه بزرگ برخی جریان‌های سیاسی این است که مردم را فقط از پشت شبکه‌های اجتماعی و محافل محدود خود می‌بینند. اگر واقعاً به دنبال فهم جامعه هستند، باید به خیابان بیایند و این عظمت را از نزدیک مشاهده کنند. سیل جمعیتی که در این هفته‌ها در شهر‌های گوناگون به میدان آمد، چیزی نبود که بتوان آن را انکار یا تحریف کرد.

امروز بیش از هر زمان دیگری، کشور به همدلی و انسجام نیاز دارد. زمان تسویه‌حساب‌های سیاسی و تحقیر مردم نیست. کسانی که به جای همراهی با ملت، در پی تخریب این حضور هستند، در حقیقت از فهم روح جامعه ایران عاجز مانده‌اند. بهتر آن است که همه جریان‌ها به جای تحقیر مردم، با آنان همراه شوند.