باور از عمق جان!

«ملت» در منظومه فکری امام خمینی (ره)، رهبر کبیر انقلاب اسلامی و مؤسس و بنیانگذار نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران از جایگاهی رفیع و موقعیتی بی‌بدیل برخوردار است؛ به‌گونه‌ای که ضلع «مردم»، یکی از اضلاع مثلث «ایدئولوژی اسلامی، رهبری و مردم» به منزله عوامل پیدایش، بالندگی و استمرار پدیده اعجازگون «انقلاب اسلامی» از منظر امام راحل است. از این‌رو، لازم است این موضوع را که ابعاد و دامنه وسیعی از مفهوم‌شناسی ملت و امت در نگاه رهبری دینی تا کارویژه‌های مدرن امت و ملت در نسبت با حکمرانی سیاسی و ساحت اثرگذاری آن بر سرمایه و همبستگی اجتماعی دارد، مورد توجه قرار داد؛ چرا که امروزه مسئله مردم به مثابه قاعده هرم قدرت و حکومت امری مهم و فصلی متمایزکننده شخصیت و هویت جوامع و ملت‌ها از حیث سترگی و بزرگی آنها نسبت به هم تلقی می‌شود.

غور در اندیشه رهبر کبیر انقلاب اسلامی نشان می‌دهد ایشان با همه وجود مردم را می‌پذیرفتند. امام (ره) در آغاز حرکت و قیام خود در سال ۱۳۴۲ فرمودند، سربازان من کودکانی هستند که تازه به دنیا آمده و در گهواره‌های خود آرمیده‌اند. این سخن نشان از اعتماد به مردم دارد و می‌توان گفت رمز موفقیت امام (ره) نیز در این نکته نهفته بود که مردم را به تمام معنا باور می‌کردند.

امام (ره) از ابتدای قیام همواره بر اساس سه اصل «حاکمیت دین در تمام ابعاد زندگی»، «توکل بر خدا» و «باور به مردم» حرکت کردند و پیش رفتند. ایشان در اوج موفقیت‌ها از مردم فاصله نگرفتند و در عمق سختی‌ها و مشکلات نیز مردم را فراموش نکردند. تکیه‌گاه او، خدا؛ ظرفیت او، مردم و منطق او، حاکمیت دین در جامعه بود. این سه اصل در کنار یکدیگر، معیاری در اختیار امام (ره) قرار داد که باعث شد هیچ جا درنماند. در ساحت اندیشه بنیانگذار، اگر دین اسلام مظروف پیاده‌سازی حاکمیت الهی در روز زمین است، مردم ظرف این حاکمیت است؛ بنابراین، تا این مقبولیت و اعتماد مردمی در خصوص اسلام و رهبری منحصر‌به‌فرد و پاک‌زیست ایشان نبود، خبری از تکوین و تشکل نظام و حکمرانی اسلامی نبود. نقش‌دهی امام (ره) به مردم نه از باب تعارف و تعریف غیرواقعی از جنس شیر کردن‌های جریانی و سیاسی، بلکه واقعیتی بود که تحقق خیلی از مسائل حکومت اسلامی از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین آنها به حضور مردمی وابسته بود و مردم می‌دانستند که این اعتقاد و باور قلبی و واقعی امام است و صادقانه همراهی می‌کردند.