در وضعیت کنونی جهان، کشورمان در کانون یکی از پیچیدهترین میدانهای جنگ ترکیبی قرار دارد، جایی که دشمنان با تمرکز بر راهبرد ایجاد تفرقه و تشدید شکافهای اجتماعی، در پی تضعیف سرمایه اجتماعی و کاهش تابآوری ملی هستند. در این مسیر و به ویژه پس از ناآرامیهای دی ماه که به خسارات سنگین انسانی منجر شد، آنان از هر ابزاری برای عمیقتر کردن اختلافها و کینهها و به تبع آن محدود کردن حوزه تفاهم میان آحاد ملت استفاده میکنند. در برابر چنین رویکردی، نظام و دولت با تکیه بر اصالت گفتوگو و عقلانیت در فرهنگ اسلامیـ ایرانی، میتواند با توسعه هوشمندانه و هدایتشده فضاهای گفتوگومحور حتی در بستر فضای مجازی، پاسخی راهبردی و اثرگذار ارائه دهند. ایجاد و توسعه سکوهای بومی گفتوگومحور، مانند نمونههای کلابهاوسی، که در چارچوب ارزشها و قوانین کشور، اما نه با محدودیتهای افراطی و فراری دهنده مخاطب عمل کنند، نه تنها یک ضرورت ارتباطی است، بلکه یک نیاز راهبردی برای تقویت انسجام ملی است. این فضاها میتوانند به عرصهای امن و سازنده برای تبادل آرا، شنیده شدن دغدغههای اقشار گوناگون و تقویت فهم مشترک از مسائل ملی تبدیل شوند. وقتی شهروندان فارغ از وابستگی فکری و جریانی احساس کنند صدایشان در یک چارچوب قانونمند و محترمانه شنیده میشود، احساس تعلق و مسئولیتپذیری آنان در قبال سرنوشت کشور افزایش مییابد. این همان سرمایه اجتماعی است که پشتوانه محکمی برای امنیت ملی در برابر هر گونه تهدید بیرونی یا آشوب درونی فراهم میآورد.
توسعه فضایهای گفتوگومحور میتواند گام بلندی باشد و از تبدیل شدن زخمهای تلخ ناشی از ناآرامیهای دیماه به زخمهایی درمانناپذیر و سرطانی پیشگیری کند. این فضاها خصوصاً بسترهای مجازی شده آن امکان رصد بهتر افکار عمومی، شناسایی به موقع نارضایتیهای واقعی و ارائه پاسخهای منطقی از سوی نهادهای مسئول را فراهم میکنند. از منظر امنیت ملی، داشتن چنین پنجره شفافی به جامعه، بسیار ارزشمندتر از رویکردهای انفعالی یا محدودکننده صرف است؛ چرا که گفتوگوی سازنده، اعتماد عمومی را تقویت کرده و فضایی را ایجاد میکند که در آن، دشمنان به سادگی نمیتوانند با شایعات و اطلاعات نادرست، اذهان را تخریب کنند. همچنین باید به این نکته توجه داشت که تصمیمسازی و تصمیمگیری ملی بدون درک اجتماعی از مطالبات مردمی و قرار دادن انگارههای شخصی و جریانی در قامت انتظارات مردمی تنها به تولید چالش و بحران برای جامعه منجر میشود. البته شکی نیست که هر اقدامی در این حوزه نیازمند طراحی دقیق و هوشمند بوده و تولید بستر در این زمینه باید ضابطهمند و با نظارت فعال همراه باشد تا از تبدیل شدن این بسترها به محلی برای توهین، نشر اکاذیب یا تحریک جلوگیری شود؛ چرا که سودجویان از هر فرصتی برای تولید چالش و بحران بهره میبرند؛ اما این تهدید را میتوان با نظارت فعال خنثی کرد، به شرطی که نظارت شکل افراطی نیافته و محدود و تحدیدکننده مشارکت کاربران در فرآیند گفتوگو نشود. در پایان باید تأکید کرد، امروزه تابآوری و توسعه کشورها در گرو ابعاد و اندازه سرمایه اجتماعی آنهاست و هر چه این سرمایه عظیمتر باشد، امنیت کشورها در مقابل تهدیدها افزایش مییابد، از این رو توسعه فضاهای گفتوگومحور، سرمایهگذاری هوشمندانهای برای تقویت این سرمایه و تضمین امنیت و عظمت پایدار ایران اسلامی است.