آچمز در گوشه رینگ

پنج روز از آغاز نبردی می‌گذرد که طراحانش در واشنگتن و تل‌آویو خیال می‌کردند «جنگ برق‌آسا» و به همراه دستاوردهای سریع و بزرگ خواهد بود؛ جنگی برای شکستن اراده ایرانیان و تجزیه و سقوط ایران. اما امروز، در روز پنجم، صحنه میدان چیز دیگری می‌گوید: رژیم صهیونی و آمریکا در گوشه رینگ آچمز شده‌اند و ایران با یک «جشنواره موشکی» حساب‌شده، ابتکار عمل را در دست گرفته است.

آنچه طی این روزها رخ داده یک بازآرایی بنیادین در معادله قدرت است. تمرکز اولیه نیروهای مسلح جمهوری اسلامی بر کور کردن «چشم راداری» دشمن، ضربه‌ای هوشمندانه به مغز شبکه دفاعی آمریکا در منطقه وارد کرد و امروز موشک‌ها و پهپاد های ایران به راحتی از سد پدافند دشمن عبور می‌کنند. انهدام رادارهای پیش‌اخطار و سامانه‌های پدافندی پیشرفته از جمله سامانه‌های تاد، عملاً چتر دفاعی ادعایی آنان را سوراخ کرد. وقتی چشم رصد کور شود، مشت موشکی دقیق‌تر می‌نشیند و این بدین معناست که ایران خود را برای یک جنگ فراگیر و طولانی مدت آماده کرده است تا به معنای واقعی کلمه دشمن متجاوز را پشیمان کند.

در روز پنجم جنگ، خط آتش موشکی و پهپادی ایران گسترده‌تر و شدیدتر از همیشه در حال انهدام اهداف دشمن است. اعتراف رسانه‌های غربی به کاهش ذخایر موشک‌های رهگیر آمریکا و بحران در زرادخانه پدافندی رژیم صهیونی، تنها بخشی از واقعیت میدان است. عبور موفق موشک‌های ایرانی از سد سامانه‌های چندلایه پدافندی و اصابت به اهداف حیاتی در تل‌آویو، حیفا و پایگاه‌های آمریکایی در منطقه معادله جدید امنیتی را مطابق با خواست ایرانیان این چنین می‌نویسد که هر گونه تجاوز به ایران با پاسخ کوبنده، سخت و واقعی ایران مواجه خواهد بود به گونه‌ای که خسارات وارده تا مدت‌ها متجاوزین را اذیت کند.

سورپرایزهای ایران در این جنگ زیاد است. مشخصاً دشمن تصور می‌کرد با حذف فرماندهان و ضربه اولیه، دچار خلأ فرماندهی خواهیم شد. اما آنچه دید، انسجام شبکه فرماندهی و کنترل، و افزایش هماهنگی در امواج متوالی حملات بود. موج‌های پی‌درپی عملیات «وعده صادق ۴» غیر منتظره و بهت آور برای محور عبری غربی بوده و غیر قابل باور است.
در سوی دیگر، رژیم صهیونی با زخمی‌های رو به افزایش، فشار افکار عمومی و ناتوانی در رهگیری کامل پرتابه‌ها، در وضعیتی فرسایشی قرار گرفته است. آمریکا نیز با درگیر شدن مستقیم پایگاه‌هایش در قطر، بحرین و کویت، عملاً از پشت صحنه به متن صحنه کشیده شده؛ آن هم در شرایطی که ذخایر موشکی‌اش طبق اذعان رسانه‌های خودشان رو به کاهش است. این همان آچمز شدن است و دو گزینه پیش رو دارد: یا ادامه جنگ با هزینه‌های فزاینده، یا مجبور به عقب‌نشینی تحقیرآمیز و قبول شکست.