مذاکره بین زانوی خونین و قلب خونین

خیلی از دلسوزان و اهل تجربه، نسبت به انجام مذاکره آتی و نتیجه آن، خوشبین نیستند، اعتماد ندارند و اعلام می‌کنند که طرف مقابل دو بار وسط مذاکره، به میز مذاکره حمله کرده و چند بار هم در گذشته به تعهدات خود عمل نکرده است.

این نکته کاملا" درست است و هیچ کس نباید در کشور ما، کوچکترین اعتمادی به شیطان بزرگ (به پیوست شیطان کوچکش) داشته باشد. اما....

اما این دفعه مقداری فرق می‌کند:

دفعات قبل، ماهیت و قدرت مردم ایران را اشتباهی متوجه شده بودند.

دفعات قبل، امید قوی به سقوط نظام و کشور داشتند.

دفعات قبل، از انواع راه‌های اعمال اراده‌ی خود، ناامید نشده بودند.

دفعات قبل، نسبت به حجم و استحکام قدرت در ایران، چنین فهمی نداشتند؛ لذا این دفعه مقداری فرق می‌کند:

او با زانوی خونین به مذاکره آمده است و ما با قلب خونین.

او دست در بالای سر به مذاکره آمده است و ما دست در ماشه.

این دفعه می‌دانند که اگر دوباره به اشتباه محاسباتی بیفتند، سیدمجید دست در قبضه‌ی شمشیر، بالای سر آنها در کنار میز مذاکره ایستاده است.