آدرس غلط دولت ترامپ در اسلام‌آباد

در طول مذاکرات اسلام آباد، شاهد القای برخی گزاره‌های هدفمند و کاملاً طراحی شده از سوی کاخ سفید و شبکه رسانه‌ای - تبلیغاتی وابسته به آن بودیم. این گزاره، معطوف به کنترل ناپذیری رژیم صهیونیستی از سوی آمریکا و در نتیجه، تلاش برای مستثنی نمودن مطالباتی مانند آتش بس لبنان در مذاکرات است. به عبارت بهتر، واشنگتن در صدد القای این پیش فرض و انگاره است که واشنگتن و تل‌آویو دو بازیگر مختلف در منطقه و نظام بین‌الملل محسوب می‌شوند و اختیار مهار تل‌آویو در دستان واشنگتن نیست. در این خصوص دو نکته اساسی وجود دارد که لازم است مورد توجه قرار گیرد:

نخست اینکه اساساً پیش فرض تفکیک واشنگتن و تل آویو از یکدیگر و تشبیه آنها به دو بازیگر مستقل در نظام بین الملل، خبط راهبردی و آدرس غلطی است که حتی دولت‌های دموکرات و جمهوریخواه در طول دهه‌های متمادی قدرت انکار آن را نداشته‌اند. تاثیر لابی‌هایی مانند آیپک و جی استریت بر تصمیمات کلان، میان مدت و کوتاه مدت حوزه سیاست خارجی آمریکا، موضوعی نیست که محصول دوران ریاست جمهوری ترامپ باشد و تبدیل به یک "اتصال راهبردی"در این عرصه شده است. این همپوشانی در دوران حضور همزمان ترامپ و نتانیاهو در رأس معادلات سیاسی واشنگتن و تل آویو به نقطه اوج خود رسیده است.

نکته دوم اینکه در جریان جنگ رمضان، کاخ سفید و رژیم صهیونیستی به صورت مشترک عملیات تروریستی و توحش آمیز خود را علیه سرزمین مقدس ما کلید زدند و در طول ۴۰ روز جنگ اخیر نیز مشترکا مرتکب سخت‌ترین جنایات علیه ملت مقاوم ایران شدند. بدون شک دولت آمریکا نمی‌تواند در زمان جنگ خود و رژیم صهیونیستی را یک روح در دو کالبد تلقی کند و در صحنه دیپلماسی و مذاکره، آدرس تفکیک و تمایز خود با تل آویو را به نظام بین الملل مخابره نماید. این مسئله نه تنها توجیه عقلانی و راهبردی ندارد، بلکه به لحاظ حقوقی نیز کمترین توجیهی ندارد. در چنین شرایطی لازم است به صورت قاطعانه در برابر چنین القای خطرناک و نادرستی ایستاد و همپوشانی و همسانی ماهوی و کارکردی واشنگتن و تل‌آویو را به طرف آمریکایی یادآور شد. امروز آمریکا نه تنها مسئول تصمیمات و رفتار‌های خود در قبال ایران محسوب می‌شود، بلکه باید عواقب و تبعات همپیمانی با رژیم صهیونیستی در تقابل با ایران و جبهه مقاومت را نیز بپذیرد. صحنه مذاکرات محل مناسبی برای اثبات این واقعیت در نزد افکار عمومی دنیاست.