ملت مسلح به پرچم

جنگ تحمیلی، به یکی از پیچیده‌ترین و منحصربه‌فردترین فصول تاریخ انقلاب اسلامی تبدیل شده است. این بار دشمن به زعم خود و با نظر به شکست‌های پیشین، نقشه جنگی را طراحى کرد که نه فقط مرز‌های خاکی، بلکه کانون هدایت و راهبری ملت ایران را هدف قرار دهد. ترور ناجوانمردانه و شهادت غم‌انگیز رهبر معظم انقلاب در روز اول این جنگ، معادله‌ای رقم زد که صاحب‌نظران سیاسی و نظامی نمی‌توانستند پیامد‌های آن را پیش‌بینی کنند.

آنچه در صحنه واقعی روی داد، برآمدن تدریجی ملتی بود که رهبر شهیدشان سال‌ها پیش وعده آن را داده بود. درحالی که دشمن تصور می‌کرد خلأ قدرت، راه را برای نفوذ و تجزیه ایران هموار کرده است، جبهه‌ای عظیم‌تر از لشکریان اسلام قد برافراشت. مردم ایران در نمایشی حماسی و ایمانی، غیرت ملی را به تصویر کشیدند که یک روی آن ۴۰ روز دفاع جانانه در میادین نبرد با تکیه بر تجربیات به دست آمده در هشت سال دفاع مقدس و جنگ ۱۲ روزه بود و روی دیگر آن، که شگفت‌انگیزتر بود، این حضور اعلان پایمردی و وفاداری به آرمان شهدا و امام شهیدان بود.

مردم در این صحنه با سلاحی عجیب حاضر می‌شدند؛ سلاحی که هیچ موشک و توپی قدرت برابری با آن را نداشت. سلاح آنان، پرچم‌های سه رنگ ایران است که در دست هر پیر و جوانی برافراشته شده است. پرچم ایران در این برهه، دیگر فقط نماد نظام جمهوری اسلامی نبود؛ بلکه به سندی از هویت جمعی و بیعت با آرمان قائد شهید امت تبدیل شده است. سرزمین ما با این پرچم گره خورده است و هر کس آن را برافرازد، یعنی سرباز ایران است. این خیزش خودجوش که هیچ نهاد خاصی آن را سازماندهی نکرده است، موجب شد دشمن در یک جنگ روانی بی‌سابقه، شکست مفتضحانه‌ای بخورد؛ زیرا می‌بیند ملتی که با پرچم‌های ایران به خیابان آمده‌اند، از هر لشکری مجهزتر هستند.

در این میان، حکمت الهی و تدبیر نظام اسلامی در پدیده‌ای دیگر خود را نشان داد. از دل همین خیابان‌های مملو از جمعیت و پرچم، چهره جدیدی از رهبری متولد شد؛ رهبری که در سخت‌ترین لحظات، با توکل بر خدا و اتکا به همین مردم، سکان جمهوری اسلامی را در دست گرفت. امروز، با پیروی از رهبر جدید که خود ثمره همان مکتب ایثار است، مسیر انقلاب نه تنها متوقف نشده، بلکه مصمم‌تر از گذشته تا رسیدن به قله ادامه خواهد داشت. تجربه جنگ تحمیلی سوم به ما آموخت که قدرت حقیقی ایران در موشک‌ها و تانک‌هایش نیست؛ بلکه در میلیون‌ها دلی است که برای این خاک می‌تپد و در دستانی است که هرگز پرچم ایران را رها نمی‌کنند.