استراتژی ایران برای کار کشیدن از دشمن وحشی

در مواجهه و مقابله با حمله پلنگ، امن‌ترین نقطه کجاست؟ پشت پلنگ. اگر بر پشت پلنگ سوار شوید، تا زمانی امنیت دارید که همچنان سواره باقی بمانید. خطرناک‌ترین کار، پیاده شدن از پشت وحشی‌هاست. این استعاره، تصویری دقیق از سیاست راهبردی ایران در قبال دشمنان وحشی منطقه است.

سواد پلنگ‌سواری - یعنی کار کشیدن از دشمن وحشی - یک سواد عملیاتی استراتژیک است که در کلاس‌های معمولی تدریس نمی‌شود. برای دستیابی به این سواد، باید بارها و بارها با وحشی‌ها پنجه در پنجه انداخته باشید. سوار شدن بر وحشی‌ها کار سختی است، اما سخت‌تر از آن، ماندن بر پشت وحشی‌هاست.

ایران فراتر از سواد شکافت هسته‌ای و تجهیزات پیچیده دفاعی، پزشکی و نانو، به یک سواد استراتژیک بی‌نظیر نیز دست یافته است: سواد کار کشیدن از دشمن وحشی برای پیشبرد اهداف بزرگ راهبردی خود. ما دشمن را وادار به هیچ کاری نکرده‌ایم و نمی‌کنیم، اما اگر بخواهد کاری بکند، انتهای داستان را ما مشخص کرده‌ایم و می‌کنیم. این یعنی سواد وحشی‌سواری.

اگر بخواهید نمونه‌هایی از کاربرد این سیاست را پیدا کنید، به اقدامات کلان دو سه دهه گذشته دشمنان وحشی ما در منطقه غرب آسیا توجه کنید که چگونه نتایج کلان آن اقدامات به نفع ایران تمام شده است؛ از گسترش حوزه نفوذ ایران در عراق و سوریه تا افزایش قدرت بازدارندگی در برابر آمریکا و رژیم صهیونی. هربار که دشمن گامی به جلو برداشته، ایران با هوشمندی از همان گام برای تقویت موقعیت خود بهره برده است.

قرن، دوران، عصر و زمان، همه عوض شده‌اند. خیر و صلاح وحشی‌ها فقط و فقط در دو چیز است: اول، به ایران به عنوان «طعمه» نگاه نکنند؛ دوم، از ایران و حوزه استحفاظی ایران فاصله بگیرند. این دو اصل، خط قرمزهای جدیدی است که ایران با «سیاست پلنگ‌سواری» برای دشمنان خود ترسیم کرده است. دشمنانی که روزی ایران را شکار خود می‌پنداشتند، اکنون خود در موقعیت طعمه‌ای قرار گرفته‌اند که نمی‌توانند از زیر سوار بیرون بیایند. عصر جدید، عصر حاکمیت ایران بر معادلات منطقه‌ای است؛ استراتژی پلنگ‌سواری، کلید این تحول تاریخی است.