شانزدهمین جشنواره عمار درحالی برگزار شده که در سال ۱۳۸۹ وقتی برای اولین بار برگزار شد، کمتر کسی پیشبینی میکرد که این رویداد حتی دوام چندانی پیدا کند، چه برسد به اینکه رشد و پیشرفت کند. جشنوارهای که بار اول در سال ۱۳۸۹ با کمتر از ٢٠ فیلم و تنها در دو روز برگزار شد و فیلمهایی در آن به نمایش درآمد که اغلبشان کوتاه و ساخته افراد آماتور بودند. هدف نمایش آثاری بود که به دلیل پرداختن به سوژههایی جسورانه، امکان نمایش در سایر جشنوارهها و شبکههای تلویزیونی داخلی و خارجی را نداشتند. محور و شعار اولیه «عمار» حمایت و اکران «فیلمهای انقلابی سرکوب شده» بود. فیلمهایی که به صورت واکنش سریع و به طور چریکی و خودانگیخته و با حداقل امکانات خلق میشدند. درواقع سازندگان این فیلمها نه به دلیل خودنمایی و به سفارش و با بودجه نهادها و ارگانها، بلکه براساس دغدغه شخصی و به شکل «آتش به اختیار» یک ایده یا سوژه را به فیلم تبدیل میکردند و جشنواره عمار قرار بود، قرارگاه این طیف از هنرمندان و فیلمسازها باشد که شد.
خوشبختانه جشنواره عمار طی ۱۵ سال فعالیت خودش همواره رو به جلو و درحال نمو سیر کرده و هر دوره، بخشها و موضوعات تازهتری در آن ایجاد شده است. جشنواره عمار با تکثر و تنوع بخشها و موضوعاتش به رنگین کمانی از انواع فیلمها با مضامین و ژانرها تبدیل شده است. در این جشنواره هم نوجوانانی که با تلفن همراه فیلم ساختهاند، حضور دارند و هم مستندسازان حرفهای و باتجربه، هم فیلم سینمایی و داستانی دیده میشود هم نماهنگ، هم مستند و هم پویانمایی و از دورافتادهترین روستاها و محرومترین شهرستانها از جنوب تا شمال و شرق و غرب کشور در این جشنواره حضور دارند. در عمار، هم معضلات اجتماعی و اقتصادی بازنمایی میشود و هم موفقیتهای علمی و چالشهای سیاسی کشور، هم درباره شهدای مدافع حرم و جبهه مقاومت فیلم هست و هم درباره خانواده و زنان و کودکان و....
از دستاوردهای جشنواره عمار این است که برخی جوانان تازه کاری که با حمایت عمار به عرصه سینما معرفی شدند، الان خودشان افرادی کاربلد و حرفهای شدهاند. مانند هادی محمدیان که پویانماییهای محبوبی، چون «شاهزاده روم»، «فیلشاه» و «بچه زرنگ» را در کارنامه دارد، امیر داسارگر که اولین فیلم بلندش، یعنی «منطقه پرواز ممنوع» به تجربه موفقی در عرصه کودک و نوجوان تبدیل شده است، امیر ربیعی که با دو فیلم «لباس شخصی» و «احمد» نشان داد که یک فیلمساز متخصص در حوزه تاریخ معاصر است و.... فقط همین چند اسم کافی است تا جشنواره عمار را یک جریان موفق و تأثیرگذار در سینمای کشور بدانیم.
البته باید گفت آنچه عمار را تهدید میکند، دور شدن از اصل و اصالت، غیرچابک شدن و تکرار آثار بارها به نمایش درآمده است. به نظر میرسد، عمار به منزله محفلی برای جوشش فیلمسازان چریکی و آتش به اختیار و نمایش آثاری با درونمایه رادیکال و منحصربهفرد، جذابتر از جشنوارهای خواهد بود که همان فیلمهای به نمایش درآمده در تلویزیون و دیگر جشنوارهها را اکران کند.