گزیده ای از سرمقاله روزنامه های پنجشنبه 8 خرداد

در ابتدا ستون سرمقاله روزنامه کیهان را مطالعه میکنید که به مطلبی با عنوان«دهن‌کجی به دموکراسی»نوشته شده توسط جعفر بلوری اختصاص یافت:

1- طی روزهای گذشته، کشورهای مصر، اوکراین و اتحادیه اروپا شاهد برگزاری انتخابات بودند و قرار است در 13 خردادماه سال جاری نیز در سوریه انتخابات برگزار گردد. انتخابات در مصر، اوکراین و سوریه ریاست‌جمهوری و در 28 کشور اروپایی انتخابات، پارلمانی است. از انتخابات همواره به عنوان یکی از مظاهر دموکراسی و مردمسالاری یاد می‌شود و امروزه کمتر کشوری است که از انتخابات و رای مردم بر سرنوشت خود، دفاع نکند. در این بین هستند کشورهایی که خود را پرچمدار دموکراسی، آزادی و احترام به حقوق ملت‌ها می‌دانند و برای حاکم کردن آن حتی از راه‌اندازی جنگ نظامی و اقتصادی نیز ابایی ندارند!اما در این چهار انتخاباتی که بدانها اشاره شد، یک «نقطه ثقل مشک» وجود دارد و آن چیزی نیست جز «دهن‌کجی به دموکراسی» چرا؟ بخوانید:

الف- در کشورهای مصر و اوکراین، کسانی اقدام به برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری کردند که همین چند ماه پیش با کودتای نظامی یا رنگی بر راس امور قرار گرفتند. غرب به رهبری آمریکا، هم از کودتای نظامی ژنرال السیسی در مصر و هم از کودتای رنگی نارنجی‌ها در اوکراین حمایت کرده است. در هر دوی این کشورها، دولت‌هایی سرنگون شدند که کاملا قانونی و با انتخابات روی کار آمده بودند. جالبتر این که، در کودتاهایی که در این دو کشور صورت گرفته بعضا می‌توان جای پای خود آمریکایی‌ها را نیز مشاهده کرد. آمریکا همانطور که کودتای رنگی در اوکراین را به رسمیت شناخت، به همان شکل، انتخابات ریاست‌جمهوری را که یکشنبه گذشته از سوی کودتاچیان این کشور برگزار شد به رسمیت شناخت. کاخ‌سفید هنوز نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری اوکراین اعلام نشده با صدور بیانیه‌ای رسمی، به کودتاچیان و انتخاب مردم این کشور تبریک گفت!در مصر اما، به دلیل افتضاحی که با کودتای نظامی به بار آمده و هزاران نفر در روز روشن به خاک و خون کشیده شده بودند، کاخ سفید نتوانست صراحتا از کودتا دفاع کند بنابراین، فقط از آن «انتقاد»  کرد اما هرگز حاضر به محکوم کردن آن نشد. این کشور در بحبوحه کشت و کشتارهای مصر، مدعی شد کمک‌های نظامی خود را به این کشور قطع می‌کند اما در عمل چنین اتفاقی نیفتاد. اعضای کمیسیون خارجه سنای آمریکا با این کار مخالفت کردند و وعده‌ دادند این مسئله به بعد از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری مصر موکول شود! (12 اردیبهشت، به نقل از وردتریبیون) جالب این که، در کودتای نظامی تایلند نیز شاهد بودیم، آمریکا فقط وعده داد برخی کمک‌های نظامی‌اش به این کشور را قطع می‌کند، در حالی که فرمانده ارتش تایلند به صراحت اعلام کرد در این کشور کودتا کرده آن هم به شکل رسمی!

ب- در نقطه مقابل این کشورها، سوریه وجود دارد. همانطور که اعلام شد، این کشور پنج روز دیگر شاهد برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری خواهد بود. آمریکایی‌ها هنوز این انتخابات آغاز نشده با برگزاری آن مخالفت کرده‌اند، اما با کمال وقاحت از تروریست‌های آدم‌خواری که در این کشور هر جنبنده‌ای را می‌کشند و از هیچ جنایتی دریغ نمی‌کنند،  حمایت می‌کند. این در حالی است که به اعتقاد بسیاری، «بشار اسد» از حمایت‌های مردمی برخوردار است. به عنوان فقط یک نمونه، وزیر خارجه اسپانیا در لبنان تصریح کرده که باید پذیرفت بشار اسد از حمایت‌های مردمی برخوردار است و دلیل پایداری اسد نیز همین واقعیت است. (خبرگزاری الشرق الجدید، پنجم اردیبهشت‌ماه)25 اردیبهشت پایگاه خبری «العهد» لبنان اعلام کرد، بررسی‌های سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) نشان می‌دهد اگر بشار اسد، رئیس‌جمهوری سوریه در انتخابات پیش رو نامزد شود بیشتر مردم این کشور به وی رای می‌دهند. این سازمان حتی میزان آراء اسد را نیز 75 درصد اعلام کرد.

ج- و اما انتخابات پارلمانی اروپا؛ طبق گزارش‌های منتشر شده از سوی رسانه‌های غربی، انتخابات پارلمانی در این قاره از روز پنجشنبه گذشته و به مدت 4 روز در 28 کشور جهان برگزار شد اما در این دور از انتخابات، مخالفان اتحادیه اروپا توانستند به دلیل بحران اقتصادی و سیاست‌های سنگین ریاضتی اعمال شده از سوی احزاب حاکم بر کشورشان- که خشم مردم این قاره را برانگیخته است- نتایج بی‌سابقه‌ای را کسب کنند. آخرین گزارش‌ها حاکی است چیزی بالغ بر 200 کرسی از 751 کرسی کل اتحادیه اروپا را مخالفان اتحادیه اروپا و گروه‌های راست افراطی کسب کرده‌اند که این مسئله به منزله یک زلزله سیاسی برای اروپا است. نتایجی که به نوشته روزنامه انگلیسی فایننشال تایمز در روز سه‌شنبه ششم خرداد‌ ماه، باعث نگرانی رهبران غرب و به اذعان روزنامه «نیویورک تایمز» در شماره همین روز خود باعث وحشت غربی‌ها شده است. نیویورک تایمز نیز دراین‌باره گزارشی تحلیلی با عنوان «ترقی پوپولیست‌ها در انتخابات پارلمانی اروپا» منتشر کرد!کار در برخی از کشورهای مهم اروپایی مثل فرانسه- که از قضا مخالفان اتحادیه اروپا در آن آراء زیادی کسب کرده‌اند- به جایی رسید که به نوشته روزنامه فیگارو در 5 خرداد، دولتمردان را وادار به برگزاری «نشست بحران در الیزه» کرد.

2- حال، سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که، اگر دموکراسی و آزادی مدنظر غرب، اینقدر مهم و ارزشمند است که به خاطر آن می‌شود جنگ‌ها راه‌اندازی کرد و خون‌ها ریخت و اگر توان جنگ نبود، می‌توان از حربه تحریم‌های اقتصادی استفاده کرد، پس چرا غرب از نتایج انتخابات پارلمانی اروپا به وحشت افتاده و چرا از خواسته مردم استقبال نمی‌کند؟! چرا به دموکراسی دهن‌کجی می‌کند؟!واقعیت این است که نگاه غرب به دموکراسی، نگاهی کاملا غیردموکراتیک و ضدمردمی است و در آن هیچ اعتقادی به «رای اکثریت» وجود ندارد و اگر به نهادهای تحت حمایت آنها تعرضی صورت گیرد، از سرکوب آن ابایی نخواهند داشت. در تایید این ادعا می‌توان به اظهارات برخی متفکرین مشهور غربی مثل «کارل پوپر»، استناد کرد که می‌گوید: «جامعه باز (دموکراسی) ممکن است نه تنها از جانب جباران و اقلیت‌ها بلکه از سوی اکثریت نیز آسیب ببیند، بنابراین به حق می‌توان در برابر اکثریت‌ها از جامعه باز و نهادهای آزاد دموکراتیک دفاع کرد... در صورت لزوم و وجود تهدیدات خطیر باید دشمنان تساهل و هواداران خشونت را سرکوب کرد.»

فرید زکریا، تحلیلگر معروف آمریکایی نیز در کتاب «آینده‌ آزادی: دموکراسی غیرلیبرال در داخل و خارج» (2003) تصریح می‌کند که آزادی و لیبرالیسم مقدم بر دموکراسی است و بدون تغییر در انگاره‌ها و رفتارهای سنتی در جوامع شرقی، دموکراسی و برگزاری انتخابات منجر به تشکیل دولتهای دموکراتیک غیرلیبرال مانند جمهوری اسلامی ایران خواهد شد.از لابه‌لای این جملات می‌توان پاسخ سوال را یافت. غربی‌ها امروز با چنین تفکراتی است که روابط خود با دیگر کشورها را تنظیم می‌کنند. محور در این تفکر، نگاه غیردموکراتیک و خودمحور به ساختارهای دموکراتیک است نه خواسته اکثریت مردم. به گفته «رنه گنون»، از منتقدان تمدن غرب «شعار حاکمیت مردم بر سرنوشت خویش‌ فریبی بیش نیست گرچه در راستای پندار و توهم رای و انتخابات عمومی خلق شده باشد...»«منافع» نهفته در این نگاه غیردموکراتیک و سلطه‌جویانه، واقعیتی است که در این بین برای پیروان و خالقان چنین تفکراتی اصل و زیربنا محسوب می‌شود.نتیجه دموکراسی منهای دین و اخلاق می‌شود آنچه امروز در اروپا، سوریه، اوکراین و مصر می‌گذرد. در غیر اینصورت، از این واژه جذاب اینگونه استفاده ابزاری نمی‌شد. غرب هر جا منافعی داشته باشد از دموکراسی حمایت و جایی که بر خلاف منافعش باشد، دموکراسی را ذبح کرده با دیکتاتورترین‌ها حشر و نشر می‌کند. کسب منافع غرب می‌تواند حتی در دفاع از تروریست‌های وحشی سوری باشد.

کورش شجاعی ستون سرمقاله روزنامه خراسان را به مطلبی با عنوان«برای مردم نجیب سیستان و بلوچستان» اختصاص داد که در ادامه میخوانید:

ایران سرای من است شمال و جنوب و شرق و غربش، همه استان ها و شهرهایش، کردستان و سیستان و بلوچستانش. اما نقاط محروم و کم برخوردار ایران عزیز باید بیش از این ها به چشم مسئولان بیاید و برایشان اهمیت ویژه داشته باشد چرا که ما شهروند و ایرانی درجه یک و درجه دو نداریم.فرد فرد این ملت در هر جای این سرزمین که زندگی می کنند باید در توسعه، آبادانی، عمران و پیشرفت در تمامی عرصه های فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی شریک و سهیم و موثر باشند و «سهم» ببرند.اما متأسفانه برخی از استان ها و شهرهای ایران با همه تلاش هایی که شده با برخی استان های کشور فاصله بسیاری دارند. از جمله محروم ترین و مظلوم ترین استان های کشور سیستان و بلوچستان است.

روزنامه وطن امروز مطلبی را با عنوان«طرح نوین تمدن اسلامی»نوسط حسین بابازاده مقدم در ستون یادداشت روز خود به چاپ رساند:

رهبر حکیم انقلاب اسلامی طی سخنرانی مهمی در دانشگاه افسری امام حسین(ع) بخش قابل توجه و بسیار کلیدی از گفتمان انقلاب اسلامی را مورد اشاره قرار داده و ضمن ترسیم منطق رفتار دشمنان جمهوری اسلامی ایران، پیام‌های مهمی را در اختیار مخاطبان داخلی و خارجی قرار دادند.ایستادن جمهوری اسلامی ایران بر دروازه طراحی تمدن اسلامی نکته اساسی فرمایشات معظم‌له به شمار می‌آید که به صورت غیرقابل تردیدی در پیوند با «سبک زندگی اسلامی»، «تهاجم و فشار اقتصادی بر جمهوری اسلامی» و همچنین تلاش‌های چند قدرت زورگو در جامعه به دروغ «جهانی» است که ترکیب آن را ولی امر مسلمین جهان به‌خوبی افشا و بر شاخصه‌های غیرجهانی این به‌اصطلاح جامعه جهانی تاکید کردند.حالا گروهی که در داخل کشور و طی سالیان گذشته در برخی مراکز مطالعاتی و پژوهشی سعی می‌کردند به بدنه تصمیم‌ساز کشور القا کنند «اساسا چیزی با عنوان تمدن اسلامی وجود ندارد» نه‌تنها فاصله‌ای کیلومتری با فهم سیاسی در کشور دارند، بلکه عملا نفوذی‌های دشمن برای جلوگیری از آن تحول بسیار مهم و بسیار بزرگ یعنی درانداختن طرح‌هایی برای تحقق تمدن اسلامی هستند.

غرب که سال‌های مدید تصور می‌کرد تنها گفتمان رقیب لیبرال- دموکراسی، کمونیسم بوده و جز روسیه یا به عبارتی شوروی سابق ستیزه‌جو و سلطه‌طلب رقیبی ندارد، هیچ‌گاه برآورد نکرده بود روزی یک نظام سیاسی که نه سلطه‌جو است و نه سلطه‌پذیر، ابعاد تازه‌ای از یک نظام تمدنی را ترسیم کند، یک نظام تمدنی با پشتوانه‌ای خیره‌کننده و بسیار باشکوه از منظر علمی و فرهنگی که در واقع احیاگر اقتدار علمی و دانش و همچنین فرهنگی مسلمین در سرزمین‌های اسلامی و سپس تسری بخشیدن به آن تا قلب اروپا و غرب است.جمهوری اسلامی منادی احیای قرون شکوه تمدن اسلامی است، تمدنی که توام با رشد دانش، احترام به عدالت، حفظ و ارتقای شئون انسانی و همچنین ناظر بر تعالی و دیگرخواهی به‌جای تمدن خودخواه و چپاولگر برآمده از پیشینه تمدنی غرب است. این تمدن بخش تازه و طرح جدید اما ریشه‌داری است که از ابتدای انقلاب اسلامی حضور داشته ولی بنابر دلایلی تا امروز با این صراحت قابل ترسیم نبود چرا که دشمنان ایران اسلامی را به موضع رفتارهای به مراتب سخت‌تری وادار می‌کرد ضمن اینکه موفقیت‌های جمهوری اسلامی در رشد و شکوفایی نیز یکی از پیش‌نیازهای آن به شمار می‌آمد اما حالا دیگر نیاز به پنهان کردن ابعاد ماجرا نیست زیرا تمام نشانه‌ها حکایت از هراس غیرقابل تصور غرب از پیروزی جمهوری اسلامی در حوزه تمدن‌سازی است.

آن بزنگاه و پیچ تاریخی مهمی که قبل از این در بیانات رهبر معظم انقلاب پیرامون آن اشاراتی شده بود نیز تا حد بسیار قابل ملاحظه‌ای ناظر بر همین معنای احیای تمدن اسلامی است و دشمنان ایران به خوبی دریافته‌اند برای مبارزه با تحقق این گفتمان در سطح جهان بهترین نقطه فشار صرف‌نظر از اقدامات پراکنده در راستای اسلام‌ستیزی و بویژه مقابله با اسلام انقلابی، نظام جمهوری اسلامی است.پیام اینکه تمدن اسلامی چرا در دانشگاه افسری مطرح می‌شود، این است که رهبری به‌خوبی الزامات تمدن‌سازی را شناخته‌اند و همچنان در صدر مفصل‌بندی‌های تولید و پمپاژ گفتمان در کشور، از محلی که باید سمبل نظم، انضباط و اقتدار سیاسی و نظامی باشد، این پیام را به جهان مخابره می‌کنند چرا که قدرت انسانی و قدرت نظامی در ارتباط است با میزان پیشروی تمدنی. این پیشروی مبتنی بر سلطه‌جویی و سلطه‌پذیری نیست و توام است با اقتدار نظامی در موضع دفاع و صیانت از کشورهای اسلامی که با بیداری اسلامی عملا بخشی از پیام انقلاب را دریافته و مسیری را طی کرده‌اند که فصل شکوفایی آن شکل‌گیری تمدن اسلامی است.

کنار گذاشتن دست‌پرورده‌های آمریکا، انگلیس و فرانسه در سرزمین‌های اسلامی در واقع آن حادثه عظیمی بود که به غربی‌ها هشدار داد در آستانه رویارویی عظیم با اسلام انقلابی هستند، اسلام انقلابی که طبیعتا مکتب شیعه شاخصه‌های کلان آن را ترسیم می‌کرد، چرا که در نظام فکری و اندیشه سیاسی اهل سنت اصولا شاخصی برای درانداختن طرح‌های تحول‌آفرین سیاسی موجود نیست و اصل بر حفظ وضعیت موجود است.تمدن اسلامی به عنوان بخش تازه رونمایی شده از گفتمان سیاسی جمهوری اسلامی، شکل پیشرفته‌ای با الزام‌های یک نظام تثبیت‌یافته سیاسی است چرا که نظام جمهوری اسلامی ضمن عبور از مرحله تثبیت انقلاب وارد حیطه بازیگری فعال به عنوان هژمون منطقه‌ای شده و در آینده‌ای نزدیک به یک هژمون سیاسی و اندیشه‌ای در سطح جهان بدل خواهد شد.

تمدن اسلامی، نوع به رشد رسیده‌ای از ایده اولیه صدور انقلاب است چرا که صدور انقلاب اسلامی عملا تحقق‌یافته و تا قلب سرزمین‌های اروپایی به پیش رفته است، حالا فرصت تازه‌ای است برای آنکه دغدغه غربی‌ها برای رویارویی با یک منظومه‌ گفتمانی هراس‌انگیز افشا شده و علت اصلی مقابله غرب با جمهوری اسلامی در اختیار افکار عمومی جهانیان قرار داده شود. همه تقلاهای سیاسی و دیپلماتیک و اقتصادی چند قدرت سلطه‌جو و زورگو که به دروغ خود را جامعه جهانی معرفی می‌کنند در کنار تلاش‌های گهگاه کودکانه این جریان برای مقابله با رواج و رشد فرهنگ اسلامی بویژه اسلام انقلابی با روایت جمهوری اسلامی ایران دایر بر همین نگرانی است. همین نگرانی‌ها موجب شد ترکیه روایتی از اسلام بدون شمشیر را در کشورهای خاورمیانه فرهنگ‌سازی کرده و به دنبال نهادینه‌سازی آن باشد، همین نگرانی باعث می‌شود در کشورهای حوزه دریای خزر به حکام توصیه شود از ورود دختران و پسران کمتر از 18 سال به مساجد جلوگیری شده و حتی برای والدین این افراد مجازات زندان طراحی شود و همین منظومه از نگرانی‌ها موجب می‌شود دانشجوی دختری در فرانسه به دلیل نخوردن گوشت خوک در سلف اخراج شود. 

مجموعه تلاش‌های غربی‌ها در حوزه دگرگونی سبک زندگی در ایران و سایر کشورهای اسلامی، وارد شدن بی‌محابا و بسیار پرشتاب به حوزه زنان و آزادی‌های نامتعارف این بخش از جوامع، اقدام علیه بنیان خانواده، تدارک نبرد رسانه‌ای گسترده توسط سرخورده‌های سیاسی و اجتماعی علیه نظام‌ها و... در واقع یکی از سه ضلع مبارزه با تمدن اسلامی است که دو ضلع دیگر آن دیپلماسی و فشار اقتصادی به شمار می‌آید. در واقع برخلاف آنچه دیگران تصور می‌کنند، دشمنان گفتمان انقلاب اسلامی در موضع تدافعی قرار داشته و ناچارند تدابیر زورگویانه و غیرقانونی و نامشروع بسیار گسترده‌ای را در پیش بگیرند تا همچنان که رئیس سرویس اطلاعاتی انگلیس سال‌ها قبل پیش‌بینی کرده بود با احتساب روی آوردن جامعه انگلیس به اسلام، ظرف سال‌های آینده اکثریت عددی به نفع مسلمانان در این کشور تغییر خواهد یافت.

اما الزام‌های این تمدن اسلامی عبارت است از خدمت به مردم و درست به همین دلیل بود که معظم‌له سال‌ها قبل در دیدار با مسؤولان کشور تاکید کردند، اگر می‌خواهید با آمریکا مبارزه کنید، باید به مردم خدمت کنید، چرا که لازمه یک نظام تمدنی پیشرو بهره‌مندی از یک پشتوانه منسجم ملی  مرکب از جامعه‌ای است که از مشکلات اولیه مورد آسیب قرار نگرفته و امکان جهانی فکر کردن را داشته باشند.
نمی‌شود انتظار تحقق تمدن اسلامی را در جهان و به رهبری جمهوری اسلامی داشت در حالی که مشکلات معیشتی و البته فرهنگی گریبانگیر بخش‌هایی از کشور است و حل و فصل این مشکلات در ارتباط با زد و بند با قدرت‌های زورگوی غربی نیست چرا که آنان به‌خوبی می‌دانند برداشتن فشار از روی جمهوری اسلامی معادل است با دستیابی به پیروزی‌های بیشتر نظام در جبهه جهانی مقابله با لیبرال- دموکراسی. 

حل این مشکل نیازمند یک تدبیر واقعی سیاسی است. یکی از الزام‌های این تدبیر، تجدیدنظر در بخش‌هایی است که باید گفتمان انقلاب اسلامی در آینده را تعقیب کرده و توسعه دهند. این گروه که پیش‌برنده‌های تمدن اسلامی هستند، اولین ماموریتشان در داخل مرزهای کشور کمک به برنامه‌ریزی برای حل مشکلات معیشتی مردم به شمار می‌آید. غربی‌ها به هیچ عنوان دوست ندارند تا پایان دولت کنونی مشکلات معیشتی در ایران کاهش یابد چرا که ادامه یافتن این مسائل را به عنوان حربه‌ای موثر در متقاعد کردن دولت برای ادامه مذاکرات ارزیابی می‌کنند. شاید روحیه درک وضعیت تمدنی نیز در برخی عناصر مذاکره‌کننده وجود نداشته باشد، این وظیفه اصولگرایان است که در آینده نزدیک با حضور در مراکز قدرت سیاسی به وسیله تفوق پارلمانی ابعاد تازه این نظام اندیشه‌ای را تعقیب کنند.

این نظام اندیشه‌ای مبتنی بر تحقق تمدن اسلامی بنابر تعابیر دیگر مقام معظم رهبری درون جوش و ناظر بر استقامت در برابر فشارهاست، فشارهایی که با تعطیلی چند فعالیت اتمی در ایران پایان نمی‌پذیرد و وارد مراحل دیگری خواهد شد، حداقل غربی‌ها با طرح مسائل فرعی در جریان مذاکرات هسته‌ای مانند مباحث مربوط به سوریه و موشک‌های بالستیک اثبات کرده‌اند مساله اصلی آنان موفقیت‌های گفتمانی جمهوری اسلامی در سطح جهان است و محدود به چند فعالیت علمی نمی‌شود. ثبات سیاسی در کشور و حفظ میزان و محدوده مشروعیت سیاسی در ارتباط با میزان توجه مسؤولان اجرایی کشور به مسائل داخلی و توجه به ظرفیت‌های داخلی است و دوختن چشم امید به فراسوی مرزها برای رفع و رجوع مسائل کشور، اندیشه‌ای برآمده از عقلانیت سیاسی نمی‌تواند به شمار‌ آید. همین عقلانیت سیاسی مورد تاکید که قرار است بخشی از گفتمان یا شاید شعار دولت باشد باید ناظر بر درک واقعیت‌های ایران و جهان باشد؛ واقعیت‌هایی که باید ملاک فهم آن، خوش‌بینی و توجه به اقتدار و قدرت منطقه‌ای جمهوری اسلامی باشد.

«تحلیل سیاسی هفته»این هفته روزنامه جمهوری اسلامی که در ستون سرمقاله اش به چاپ رساند به شرح زیر است:

امروز در واپسین روز ماه پرفضیلت رجب و در آستانه حلول ماه منسوب به پیامبر اکرم(ص)، شعبان المعظم و موالید شریف و مائده‌های آسمانی و جشن‌های بزرگ شعبانیه قرار داریم. فضای خلقت در این روزها غرق در شادی و سرور است و عرشیان و فرشیان و انسانهای طالب کمال که به دنبال کسب برکات و بهره‌گیری از لحظات معنوی و قرب الی‌الله هستند، فرصت ماه شعبان را که در آستانه ماه رمضان قرار دارد، مغتنم می‌شمارند.

به فرموده امام رضا علیه السلام و به نقل از جد بزرگوارشان پیامبر اکرم، "رجب ماه بارش رحمت الهی است، خداوند در این ماه رحمت خود را بر بندگانش فرو می‌ریزد." اکنون که در آخرین روز این ماه قرار گرفته ایم، فرصت را غنیمت شمرده و اگر تاکنون خود را مشمول غفران الهی نیافته‌ایم، با توسل به ذیل عنایت اهل بیت از این دریای رحمت الهی بی‌بهره نمائیم. البته مبعث فخر کائنات و سرور موجودات حضرت محمد مصطفی(ص) به این هفته شرافت و معنویت خاصی بخشید، هر چند که شهادت حضرت موسی بن جعفر نیز در آن واقع بود.خداوند فیاض در رستاخیز بزرگ خلقت، پیامبر رحمت را برای هدایت بشریت مبعوث کرد تا واسطه فیض و ابلاغ هدایت باشند و اسلام را برای بشریت عرضه کنند؛ اسلامی که به فرموده آن حضرت، مبتنی بر مکارم اخلاق، احیای فضائل و حسن معاشرت است. پس شاید بهترین بهره‌مندی از این رستاخیز بزرگ الهی که شراره‌های بلند آن تاریخ را منور کرده برای ما مسلمانان این باشد که با برخورد نیکو و حسن خلق، این دین الهی را به بشریت معرفی کرده و جامعه امروز را که سخت به این تعالیم حیاتبخش محتاج است، با آن آشنا کنیم.

در این هفته به مناسبت مبعث رسول گرامی اسلام رهبر معظم انقلاب در دیدار با مسئولان نظام و سفرای کشورهای اسلامی، بر مهمترین نیاز جهان اسلام انگشت گذاشته و آحاد مسلمانان را به روی آوردن به اندیشه و بصیرت و شناخت حقیقی دشمنان امت اسلامی فراخوانده و اختلافات طایفه‌ای را سم مهلکی دانستند که توسط دشمنان برای انحراف و سرکوب احساس هویت اسلامی درمیان مسلمانان تزریق می‌شود.رهبر انقلاب اسلامی به یکی از نمونه‌های بکار گرفته نشدن نیروی فکر و اندیشه در شرایط کنونی دنیای اسلام اشاره کرده و افزودند: "امروز دشمنان به مقابله علنی با اسلام روی آورده‌اند و مهمترین وسیله آنها، ایجاد اختلاف‌های عقیدتی و جنگ شیعه و سنی است که اگر نیروی خرد و اندیشه بکار گرفته شود، می‌توان دست دشمن و انگیزه‌های او را دید و در مسیر اهداف بدخواهان اسلام قرار نگرفت."

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای اتحاد و تشکیل امت واحده را یکی دیگر از نیازهای ضروری دنیای اسلام برشمرده و با تاکید بر اینکه یکی از اهداف اصلی ایجاد اختلاف میان مسلمانان و ترویج "شیعه هراسی" و "ایران هراسی"، سرپوش گذاشتن جبهه استکبار بر مشکلات خود و حفاظت از رژیم غاصب صهیونیستی است، افزودند: "انتظار از ملتهای مسلمان بویژه زبدگان و نخبگان امت اسلامی این است که با تدبر و بصیرت، شناخت صحیحی از جبهه دشمنان امت اسلامی پیدا کنند و این حقایق روشن را بخوبی متوجه شوند."در هفته جاری که دکتر محمد جواد ظریف وزیر خارجه کشورمان عازم شرکت در اجلاس وزرای خارجه کشورهای عضو جنبش تعهد در الجزیره بود، به دعوت کاترین اشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا توقفی در اسلامبول داشت و مذاکراتی درباره روند مذاکرات ایران و گروه 1+5 برگزار شد. در پایان این گفتگو وزیر خارجه کشورمان با ابراز رضایت از مذاکرات گفت: "بحث‌های خوبی درخصوص بررسی نگرش‌های طرفین داشتیم و برای ادامه مذاکرات هم توافق خوبی حاصل شد و قرار گردید نشست بعدی ایران و 1+5 از 26 تا 30 خرداد در وین برگزار شود." این درحالیست که عده‌ای در داخل و خارج از اینکه مذاکرات به شکست بیانجامد و فشار و تحریم بر ایران ادامه یابد خوشحال بوده و نمی‌توانند شادی خود را پنهان کرده، از این رو از هر وسیله ممکن برای تخریب و کارشکنی استفاده می‌کنند.

در موضوعات خارجی هفته، به سه انتخابات در اوکراین، مصر و پارلمان اروپا و همچنین سفر سرزده اوباما به افغانستان، به عنوان اهم رویدادهای بین‌المللی می‌پردازیم.انتخابات در اوکراین برگزار شد و "پوروشنکو"، سرمایه‌دار مشهور این کشور، موسوم به "سلطان شکلات" اکثریت لازم را به دست آورد و در همان دور اول به کاخ ریاست جمهوری راه یافت. پیروزی یک سرمایه‌دار در اوکراین یک مفهوم مشخصی دارد و آن، اینست که جامعه اوکراین شدیداً از وخامت اقتصادی رنج می‌برد و با امید گشایش در آن، به یک تاجر روی آورده است.پوروشنکو، تاجر 48 ساله، که گفته می‌شود بیش از 5/1 میلیارد دلار ثروت دارد، علاوه بر معضل بزرگ اقتصادی، با چالش مهم دیگری نیز روبروست و آن اوضاع به شدت آشفته سیاسی و امنیتی اوکراین است. آشفتگی وضعیت تا به آن حد است که در بخش‌هایی از شرق اوکراین نه تنها امکان برگزاری انتخابات فراهم نشد بلکه درگیری‌هایی نیز رخ داد که دهها کشته برجای گذاشت.

غرب، به انتخابات ریاست جمهوری اوکراین بسیار امید بسته بود، به خصوص پس از ضرباتی که در "کریمه" از روسیه متحمل شد. اکنون نیز مسلم است که غربی‌ها با تمام توان به پشتیبانی از پوروشنکو برخواهند خاست تا بلکه بتوانند موقعیت وخیم خود را در اوکراین بهبود بخشند و اعتبار خود را ترمیم نمایند. با اینحال، بعید به نظر می‌رسد که رئیس‌جمهور جدید بتواند بر این حجم از مشکلاتی که اوکراین با آن دست به گریبان است غلبه کند، به ویژه اینکه با بزرگترین و مهمترین همسایه خود، یعنی روسیه نیز اختلافات ریشه‌ای دارد و این موانع کار را برای رئیس‌جمهور تازه دشوار خواهد نمود.این هفته مصر نیز شاهد برگزاری انتخابات بود. در این انتخابات بنا بود تا رئیس‌جمهور جدید کشور تعیین شود. این درحالی است که از ابتدا رئیس‌جمهور شدن ژنرال سیسی کاملاً محرز بود و همین مسئله بر نمایشی بودن انتخابات تاکید می‌گذاشت. حاکمان نظامی که تابستان گذشته با کودتا، محمد مرسی، رئیس‌جمهور منتخب را برکنار کردند با ترتیب دادن صحنه‌سازی انتخاباتی تلاش کرده‌اند تا برای خود مشروعیت مردمی کسب کنند و ماسک دمکراسی بر چهره خود قرار دهند.

با اینحال، گزارش‌های رسیده حاکی است که اکثریت مردم مصر وارد این نمایش نظامی‌ها نشدند و استقبال مردمی از این انتخابات در حد انتظار نظامیان نبوده است. کودتاچیان حتی دو روز از هفته کاری را تعطیل کردند با این امید که بتوانند درصد شرکت کنندگان را به رقم آبرومندی برسانند ولی موفق نشدند.این هفته انتخابات دیگری نیز در پارلمان اروپا برگزار شد که به نوبه خود مهم بود و نتایج غیرمنتظره‌ای به دنبال داشت. پارلمان اروپا که مرکز تصمیم گیری اتحادیه اروپا محسوب می‌شود دارای 751 نماینده از 28 کشور اروپایی است. در انتخابات اخیر، گروه‌های مخالف اتحادیه اروپا توانستند یک پنجم کرسی‌های پارلمان اروپا را به دست آورند که حادثه غیرمنتظره و کم سابقه‌ای می‌باشد و اکثر ناظران سیاسی از آن به عنوان "زلزله سیاسی" یاد کردند.

پیروزی احزاب مخالف موجودیت اتحادیه اروپا در انتخابات اخیر پارلمان اروپا، چند نکته مهم را در خود مستتر داشت. نخست آنکه، مردم اروپا به خصوص مردم کشورهای بزرگتر، دیگر به اتحادیه اروپا اعتماد و امیدی ندارند و آنرا یک تشکیلات تحمیلی می‌دانند. رأی دهندگان مخالف اتحادیه اروپا، در عین حال به سیاست‌های اتحادیه اروپا معترض هستند که با صرف هزینه‌های بسیار بالا از منبع مالیاتهای مردم اروپا، سیاست‌های ماجراجویانه و غیرسازنده در پیش گرفته است که بیشتر از آنکه به نفع مردم اروپا باشد در چارچوب بازی قدرت‌های بین‌المللی است.اکنون با ترکیب جدید پارلمان اروپا، سیاستگذاران اصلی این تشکیلات مجبور هستند در جهت‌گیری‌ها، برنامه‌ها و سیاست‌های این اتحادیه تغییر ایجاد کنند چرا که در غیر اینصورت، باید منتظر شرایط بدتری باشند.

این هفته، اوباما رئیس جمهوری آمریکا در یک سفر سرزده و بدون اینکه دولت افغانستان را در جریان قرار بدهد وارد افغانستان شد و به پایگاه هوایی بگرام، محل استقرار نظامیان آمریکایی رفت. اوباما در محل این پایگاه از حامد کرزای رئیس‌جمهور افغانستان خواست تا با حضور در پایگاه نظامی بگرام با وی دیدار کند. با اینحال، کرزای این خواست را رد کرد و اعلام نمود که حاضر است با وی فقط در کاخ ریاست جمهوری منابع دولت افغانستان سفر مخفیانه و غیرقانونی اوباما به افغانستان را توهین آمیز خواندند و آنرا نقض حاکمیت ملی این کشور اعلام کردند. این رخداد، علاوه بر اینکه رفتار متکبرانه و مداخله گرانه آمریکایی‌ها را مورد تاکید قرار می‌دهد در عین حال نشانگر وجود اختلاف شدید میان واشنگتن و کابل است. واقعیت این است که آمریکائیها از دولت حامد کرزای به دلیل امتناع از امضا کردن پیمان امنیتی دوجانبه، عصبانی هستند. حامد کرزای که روزهای پایانی ریاست جمهوری را سپری می‌کند، با درخواست آمریکا برای امضای پیمان امنیتی مخالفت کرده و خواستار اصلاحات در چند بند آن شده است ولی آمریکائی‌ها آن را نپذیرفته‌اند. آمریکایی‌ها برای امضای این پیمان امنیتی به رئیس‌جمهور جدید این کشور چشم دوخته‌اند که به احتمال زیاد، "عبدالله عبدالله" باشد.

علی دادپی در مطلبی که در ستون سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد با عنوان«فساد فریبنده»به چاپ رساند اینطور نوشت:

فساد اداری می‌تواند به انتظارات و توقعات دامن بزند و عملا مدیریت خواسته‌های نامحدود را غیرممکن کند. کاهش کارآیی مقررات تنها یکی از تبعات فساد اداری است، افزایش نارضایتی عمومی و باور به اینکه می‌توان همیشه همه چیز را دور زد یکی دیگر از تبعات جبران‌ناپذیر فساد اداری است. هدف این نوشته اظهارنظر درباره سطح فساد اداری در ایران نیست. اگر در ایران کار اقتصادی کرده باشید شما تجربه خاص خودتان را در اینباره دارید و نظرتان را درباره میزان فساد اداری و کارکردهای آن. هدف، قضاوت درباره گستردگی یک پدیده اسفبار نیست، بلکه نیت تحلیل عواقب آن و تغییرات ساختاری ناشی از این پدیده است.یکی از نکات تعجب‌آور در ایران، افرادی هستند که با تاکید یادآوری می‌کنند: «در این کشور همه چیز بر پایه روابط و پول ممکن است.» این پیش‌فرض بزرگ و خطرناکی است. مثال‌هایی که گویندگان برای اثبات ادعای خود به‌کار می‌برند بیشمار است: از ورزشکار سرشناسی که توانسته است از تمام خطوط قرمز نهادهای دولتی و شهری عبور کند و مجوز کسب مخصوص به خود را دریافت کند تا آن تجارت پیشه‌ای که 9 هزار میلیارد تومان به دولت ایران بدهکار است. وضعیت به‌گونه‌ای شده است که انگار توانایی‌ها و شایستگی‌های فردی هیچ کس در موفقیت کسب‌و‌کار یا پروژه‌اش نقشی ندارند. چنین القا می‌شود که افراد در کارشان موفق هستند چون وابسته به نهاد یا شخصیت سیاسی – اجتماعی خاصی هستند. 

روی دیگر این سکه پیش‌فرضی است که در ناخودآگاه جامعه درباره دستگاه‌های اداری، نهادهای دولتی و عمومی جامعه شکل گرفته است. اگر افراد فقط به‌واسطه ارتباطات و قدرت پول موفق هستند، پس دستگاه‌های اداری فقط برای کسانی قدم برمی‌دارند که دارای این ارتباطات هستند. توجه داشته باشید که در این طرز فکر «قانونمند» بودن و «محق بودن» جایی ندارد؛ بلکه قدرتمند بودن و دارای ارتباط بودن است که مهم است. دستگاه اداری که با این پیش‌فرض‌ها کار می‌کند در حال بهینه‌سازی تخصیص منابع یا تضمین پیوستگی روند توسعه نیست، بلکه در خدمت منافع گروه کوچکی از جامعه قرار می‌گیرد. هر چقدر هم گستره فعالیت‌های اقتصادی این گروه کوچک، بزرگ باشد، منافع آنها تنها درصدی از منافع ملی را تامین می‌کند و مازاد تولید شده توسط آنها تنها عشری از مازادی است که کل جامعه توان تولیدش را دارند. 

حالا با این پیش‌فرض‌ها وارد بستر جامعه بشوید و نگاهی به انتظارات و توقعاتی بیندازید که در میان توده مردم و خیل فعالان اقتصادی و اجتماعی شکل می‌گیرد. زمانی که ما شایستگی‌ها و توانایی‌های افراد را از معادله موفقیت آنها حذف می‌کنیم دیگر کسی مسوول شکست و عدم توفیق درکسب‌و‌کارش نیست. همه ‌قربانی و مظلوم می‌شوند. کاسب ورشکست نشده است چون مدل اشتباهی را برگزیده و کالایش به فروش نرفته است، او ورشکست می‌شود «چون آشنا نداشته تا بانک کمکش کند.» اینجا افراد دیگر مسوول نتیجه کارهایشان نیستند؛ بلکه دیگران و معمولا «آنها» مسوول قلمداد می‌شوند. قانونمند بودن و تابع ارزش‌ها بودن دیگر ضامن موفقیت و دریافت حمایت‌های دولتی و محافظت توسط نهادهای رسمی نیست؛ بلکه روابط این خدمات را میسر می‌کنند. اینجا است که حتی خلافکارترین افراد و شرکت‌ها حتی یک نبیه مختصر را ظلم بزرگی می‌دانند، چون همیشه یک دیگری وجود دارد که جرمش از نظر آنها سنگین‌تر بوده و از دام قانون رسته است. 

شاید باور نکنید، ولی فساد اداری موجود در اقتصاد ما مدت‌ها است که تصویر ذهنی افراد از خود و جامعه و واقعیت فعالیت‌های اقتصادی را تغییر داده است. این یک تغییر گذرا نیست، بلکه یک شیفت ساختاری درفرهنگ کسب‌و‌کارما است. فساد تصویر فریبنده‌ای از آسانی فعالیت اقتصادی در جامعه به‌شرط داشتن روابط و قدرت لازم برای دور زدن موانع قانونی ترسیم می‌کند که مشوق فعالیت‌های رانت خوارانه است. این باور که «می‌شود اگر فلانی بخواهد» برخلاف تمام اصول اولیه داشتن یک فضای سالم برای فعالیت‌های اقتصادی است. در این فضا منابع صرف ساختن زیرساخت‌ها و گسترش بازارها نمی‌شوند؛ بلکه صرف گسترش شبکه ارتباطی و تاسیس پایه قدرتی می‌شوند که بتواند همیشه موانع قانونی را دور بزند. در این شرایط سرمایه‌گذاری نه معقول است و نه ممکن چون هزینه‌ها زیر پرده فساد اداری پنهان شده‌اند و درباره منافع احتمالی اغراق می‌شود، ضمن آنکه ریسک فعالیت‌های اقتصادی به‌واسطه گسترش فرهنگ قربانی دانستن خود در جامعه افزایش پیدا می‌کند. تلخ است، ولی بدترین صدمه گسترش فریب و فساد این است که دیگر نه کسی حرف راست را باور می‌کند و نه آماده پرداخت هزینه انتخاب‌هایش است و این واقعیتی نگران‌کننده است.

مطلبی که با عنوان«چند پیام از ماجرای کلیپ«هپی»»در ستون سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم آرزو غلامی گنجه به چاپ رسید به شرح زیر است:

بی تردید با انتشار گسترده خبر دستگیری سازندگان ایرانی کلیپ «هپی» هر کس که تا کنون این کلیپ ساخته شده در ایران یا نسخه اصلی آن را ندیده باشد سری به شبکه‌های اجتماعی و یوتیوپ زده و کلیپ مورد بحث با حواشی‌هایش را به تماشا نشسته است. ماجرا از این‌قرار است که طی چند روز اخیر در گزارشی از صدا و سیما با عنوان «آبرویی که در سراب تست بازیگری ریخته شد» چند دختر و پسر جوان به علت ساخت یک موزیک ویدئو با عنوان شادی بازداشت شدند. بازداشت شدگانی که چهره‌های آن‌ها مشخص نیست می گویند به این دلیل که قرار بود برای فیلم سینمایی مجازی از آنها تست بازیگری گرفته شود موزیک ویدئو هپی را ساخته‌اند.«حسین ساجدی نیا»، فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ نیز ضمن تائید بازداشت این افراد گفته بود که این دختران و پسران طی دو ساعت شناسایی و ظرف شش ساعت همه دستگیر شدند.شخصاً اگر چه به لطف تعدد و گستردگی شبکه‌های ارتباطی کلیپ «هپی» ساخته «فرل ویلیامز» خواننده آمریکایی را دیده بودم، ولی از وجود نسخه‌های ساخته شده توسط افراد عادی، اطلاع نداشتم. ساخت کلیپ ایرانی «هپی» هم جزو چندصد نسخه دیگر ساخته شده از جمله کلیپ «مسلمان‌های خوشحال بریتانیا» امری عادی تلقی می‌شد. ولی با دستگیری جوان‌های ایرانی و مصاحبه فرمانده نیروی انتظامی مبنی بر دستگیری سریع و ضرب‌الاجلی این جوان‌ها در مدت شش ساعت و در بوق و کرنا کردن این خبر، چهره سازندگان کلیپ «هپی» در ایران چهره‌ای جهانی شد. به عنوان مثال واکنش «فرل ویلیامز»، سازنده و خواننده آمریکایی این آهنگ را در پی داشت. او در فیسبوک و توئیتر خود نوشت: «بازداشت این بچه‌ها فقط به خاطر تلاش برای پراکندن شادی از غم‌انگیز هم غم‌انگیزتر است.»اما در کنار واکنش‌های داخلی و بین‌المللی چند نکته مورد توجه است که نباید به سادگی از کنار آن‌ها گذشت.

-هپی به معنی شاد

از قضا مضمون ترانه‌ای که مورد بازسازی قرار گرفته است ابراز شادی و نمایش آن است. شادی در تقسیم‌بندی‌های فلسفی، علمی حضوری تلقی می‌شود. در این جایگاه علوم به دو دسته علم حصولی و علم حضوری تقسیم می‌شود. علم حصولی به معنی لغوی علمی است که از خارج حاصل می‌شود. مانند علم ریاضیات. ولی در تعریف علم حضوری مانند شادی، غم یا آگاهی، انسان واقعیت را در درون درک می‌کند. اگرچه متعلقِ شناسایی افراد در خارج باشد. ولی شادی در درون وجود انسان اتفاق می‌افتد. بخشی از خواستگاه انسان در زندگی است و بهتر آن است که در پی شادی باشد، نه اینکه برای شادی دلیل بیاورد. اما این‌که به نمایش گذاشتن شادی باید طی چه چهارچوب و اصولی باشد قانونی تدوین نشده است. در ایران در عمده مراسم‌هایی مانند عقد و عروسی یا جشن‌های خصوصی، برپایی ساز و بزم و آن‌چه حرکات موزون نامده می‌شود امری معمول است. در شادی‌های مذهبی در میان بانوان با عنوان مولودی نیز، ابراز شادی با حرکات موزون و ساز و آواز است! اقوام ایرانی هر یک رقص‌های منحصر به خود را دارند که چه به آن عنوان رقص بدهیم و چه حرکات موزون بخشی از فرهنگ ملی تلقی می‌شود. بی‌تردید دستگیری چند جوان بدون قصد و سوء‌نیت به‌خاطر ساختن موزیک ویدئویی در وصف شادی واکنش جهانی متفاوتی دارد تا مثلاً ساختن یک ویدئو به قصد ضربه زدن به ساختار سیاسی و اجتماعی یک کشور یا تخریب یکی ازچهره‌های رسمی کشور.

- فقط شش ساعت!

دستگیری این چند دختر و پسر برای ایرانی‌ها که این روز‌ها اخبار متعددی از اختلاس‌های میلیاردی و تخلف‌های اداری و انتظامی از مسئولان رده بالا می‌شنوند، موضوع این دستگیری را عجیب‌تر می‌کند. اگر‌چه در مورد زحمت شبانه‌روزی نیروهای انتظامی تردیدی نیست و گاهی در عملیات‌های نظامی ماموران جان‌شان را نیز فدا می‌کنند. اما تاکید و اعلام شناسایی چند جوان در مدت دو ساعت و دستگیری آن‌ها در کمتر از شش ساعت این پرسش را به‌وجود می‌آورد که آیا در شناسایی عوامل قاچاق، حمل و فروش مواد مخدر هم این سرعت عمل وجود دارد؟ یا در دستگیری سارقان که گاهی با دزدیدن یک ماشین، دار و ندار یک خانواده را از او می‌ستانند نیز این ضرب‌الاجل دیده می‌شود؟ آیا پایان بخشیدن به رعب و وحشتی که این روزها به بهانه حضور متجاوزانی با نام خفاش شب در میان خانواده‌ها وجود دارد نیز در مدت کمتر از شش ساعت امکان‌پذیر است؟ در ریشه‌کن کردن رشوه و اختلاس و ربا هم این حساسیت در عمل به چشم می‌خورد؟ اتفاقاً برای مجازات مرتکبان تمامی این جرایم، قانون جامع و کامل نگاشته شده است. و این پرسش را به وجود نمی‌آورد که دستگیری چند جوان برای اجرای یک موزیک ویدئو که بیشتر نیز مصرف خارجی دارد، دقیقاً چه اثر بازدارنده ی فرهنگی و یا اجتماعی می تواند داشته باشد!؟

- چه بخواهیم و چه نخواهیم دنیا ما را قضاوت می‌کند

ما نمی‌توانیم کشورمان را خارج از دهکده جهانی تصور کنیم. اخبار و وقایع درون کشور در زمانی کم‌تر از چند ثانیه به محض درز پیدا کردن در جهان مخابره می‌شود. نمی‌توانیم ادعا کنیم که کاری به قضاوت دنیا نداریم. نمی‌توان تصور کرد که به صنعت توریسم احتیاج نداریم. لزومی ندارد که چهره‌ای رعب‌آور از ایران بسازیم. سالانه صدها میلیارد تومان توسط ایرانیان مشتاق مسافرت به کشورهای دوبی، ترکیه و امارات و عراق از کشور خارج می‌شود. نه به این دلیل که ایرانی‌ها جاذبه‌های طبیعی یا تاریخی آن کشورها را ببینند. بلکه بیشتر برای رفتن به کنسرت‌ها و دیدن حرکات موزون و انجام ممنوعیت‌های دیگر. ذهنیت فردی که در ایران زندگی نکرده است با این‌گونه خبرها شکل می‌گیرد. این‌که در ایران به استناد گزارشی از صدا و سیمای جمهوری اسلامی چند جوان به‌دلیل اجرای کلیپی که در بسیاری از کشورهای دیگر نیز بازسازی شده است به صورت کاملا ساختارمند و حرفه‌ای شناسایی و در کمتر از شش ساعت دستگیر شدند. هموطنان‌مان نیز اگر چنین خبری را در مورد مثلاً کشور ترکیه بشنوند نسبت به مسافرت به آن کشور تجدیدنظر می‌کنند.

_دولتمردان ناچارند تغییرات را بپذیرند

بازسازی موزیک ویدئوهای معروف و ظهور اتفاق‌هایی از این دست در فضای مجازی یک پدیده اجتماعی رایج تلقی می‌شود که الزاماً بد نیست و راه مقابله با آن هم فشار و ارعاب و زندان نمی‌تواند باشد. در این مورد خاص همان‌طور که پیش‌تر گفته شد از چند جوان ناشناس، ستاره می‌سازد که معمولاً اگر تمکن مالی داشته باشند بازداشت شدن‌شان فرصتی فراهم می‌کند که به جمع مهاجران بپیوندند و از کشور خارج شوند. به نظر نمی رسد پخش اعتراف آن‌ها و اعلام سرعت پلیس در دستگیری‌شان از رسانه ملی، سبب بازدارندگی در موارد مشابه باشد. جوان‌های امروز با هم سن و سال‌های خود در کشورهای مختلف اشتراکات زیادی دارند. خاستگاه‌های یکسان و علایق مشترک دارند. انکار این امر جز ایجاد شکاف ثمری ندارد.

جامعه ی ایران در مسیری حرکت می کند که با تلقی برخی از مسئولان از قوانینِ وضع شده و بینشِ جامعه شناسانه ی آنها راهی جدا دارد. اقتضای جامعه‌ای جوان و امیدوار به زندگی، ابراز شادی در چارچوب قوانین موضوعه کشور است و نباید انتظار داشت همیشه راه نشان دادن شادی کف و دست زدن باشد. حال باید دید هزینه ی کدام سنگین تر است، اجبار جامعه به انحراف از مسیر طبیعی اش یا پذیرش تغییرات و درک جوان تر ها البته در چهارچوب قوانین موضوعه کشور!

قاسم غفوری ستون یادداشت روز،روزنامه حمایت را به مطلبی با عنوان«تلاش غرب برای کم‌رنگ کردن انتخابات سوریه»اختصاص داد که در زیر میخوانید:

 انتخابات ریاست جمهوری اوکراین در حالی برگزار شد که برخی محافل رسانه‌ای و سیاسی غرب موضع روسیه در قبال این انتخابات را نوعی معامله میان مسکو و غرب عنوان کرده‌اند. پوتین یک روز مانده به انتخابات اوکراین از به رسمیت شناختن رای  مردم سخن گفت. این موضع‌گیری به دلیل تقابل‌های روسیه با اوکراین و غرب دور از انتظار می‌نمود و در حالی اتخاذ شد که غربی‌ها تلاش کردند تا آن را معامله‌ای برای پذیرش نتایج انتخابات سوریه از سوی غرب عنوان کردند. آنها چنان القا کرده‌اند که روسیه به دنبال آن است تا در ازای پذیرش انتخابات اوکراین، غربی‌ها نیز نتایج انتخابات 13 خرداد و سوریه را بپذیرند. این ادعا در حالی مطرح شده است که در باب رفتار روسیه یک نکته مطرح است و آن موقعیت مسکو در قبال انتخابات ریاست جمهوری اوکراین است. این انتخابات در حالی برگزار شد که از یک سو منطقه کریمه و شرق اوکراین که قبلا در همه‌پرسی جدایی از اوکراین شرکت کرده بودند، این انتخابات را تحریم کردند لذا این انتخابات صرفاً در مناطق غربی برگزار شد. از سوی دیگر غرب به دلیل سلطه بر کی‌یف و مناطق غرب اوکراین تلاش داشت تا نتایج انتخابات را رای منفی مردم به روسیه و تمایل آنها به غرب عنوان دارند.

 مخالفت روسیه با این انتخابات برابر بود با تقویت موقعیت غرب برای محکوم‌سازی و حتی بیان ادعای شکست روسیه در برابر اقدامات غرب در اوکراین.با توجه به این شرایط مسکو در اقدامی پیش‌دستانه با پذیرش نتایج انتخابات اوکراین دو تاکتیک را در پیش گرفته است: نخست آنکه با طرح غرب مبنی بر معرفی روسیه به عنوان بازنده انتخابات اوکراین مقابله کرده است دوم آنکه عدم مشارکت منطقه کریمه و شرق اوکراین در انتخابات این دستاورد را برای روسیه داشته که عدم تمایل مردم اوکراین به غرب را برجسته سازد.اقدام مسکو در پذیرش انتخابات اوکراین در نهایت زمینه‌ساز پیروزی روسیه در برابر غرب در این انتخابات بوده هر چند که نتایج ظاهری انتخابات از برتری غرب حکایت دارد. با توجه به این شرایط می‌توان گفت که ادعاهای محافل رسانه‌ای غرب مبنی بر معامله روسیه با غرب درباره انتخابات‌های اوکراین و سوریه از یک سو اقدامی برای سرپوش نهادن بر شکست غرب در انتخابات اوکراین بوده و از سوی دیگر طرحی برای اهمیت‌زدایی از مشارکت گسترده مردم سوریه در عرصه انتخابات است. 

آنها می‌خواهند با برجسته‌سازی نام روسیه و غرب در انتخابات سوریه، این انتخابات را برگرفته از معاملات خارجی معرفی کنند حال آنکه مردم سوریه در هفته‌های اخیر نشان داده‌اند که  افزون بر مخالفت با دخالت خارجی در امور کشورشان بر برگزاری انتخابات و حضور گسترده در آن تاکید کرده‌اند چرا که آن را گاهی موسوم برای تعیین سرنوشتشان و مقابله با طرح‌های دشمنان کشورشان و مقاومت می‌دانند؛ امری که نمود آن را در مشارکت گسترده سوری‌های خارج از کشور در انتخابات می‌توان مشاهده کرد.

در آخر ستون سرمقاله روزنامه مردم سالاری را میخوانید که به مطلبی با عنوان«دولت روحانی و مساله توسعه سیاسی»نوشته شده توسط جواد گیاه شناس اختصاص یافت:

 در حالی دوم خرداد را پشت سر نهادیم که مابین دوم خرداد 1376 و 24 خرداد 1392 از منظر تمرکز و توجه فوق‌العاده به موضوع کارآمدی سیاسی و توسعه سیاسی ربط وثیقی وجود دارد. اگر خاتمی با شعار ایران برای همه ایرانیان و روحانی با عنوان دولت تدبیر و امید روی کار آمدند برخلاف این دو، دولت احمدی‌نژاد محوری‌ترین موضوع خود را بر عدالت اجتماعی و کاهش فاصله فقیر و غنی در جامعه قرار داده بود. در هر دوی این تحولات موضوع توسعه سیاسی تجلی قابل ملاحظه‌ای یافته و به عنوان مولفه بنیادین دولت‌های خاتمی و روحانی مورد توجه آنها قرار گرفته است اما تفاوتی نیز بین این مولفه در عمل در مقایسه دولت روحانی و خاتمی قابل بررسی است: دولت خاتمی بخش مهمی از فعالیت‌های خویش را بر شکل دهی جامعه مدنی و توسعه سیاسی متمرکز نمود ولی دولت روحانی علی الاصول چنین داعیه‌ای را به عنوان محوری‌ترین زمینه فعالیت خویش مورد نظر قرار نداده است.

 این موضوع ناشی از دو وضعیت در جامعه کنونی ایران و اوضاع و احوال حاکم بر دولت می‌باشد. این دولت شاید باتوجه به شرایط و منطق کنونی حاکم بر اوضاع سیاست خارجی و جامعه بین‌المللی و ساختار ناشی از تحریم‌ها و بخش زیادی از ساختارهای نامطلوب اقتصادی در داخل توان خویش را بر جنبه‌های خارجی و همچنین اقتصاد منسجم و اصلاح رویه‌های اقتصادی متمرکز نموده است. این در حالی است که انتخابات 24 خرداد با تمام فراز و فرودهایش خود تجلی توسعه سیاسی شکننده‌ای بود که نیروهای معتدل و اصلاح‌طلب را در رقابت با جریان‌های رقیب پیروز میدان ساخت اما مهمترین مساله در این فرایند موضوع توسعه سیاسی در شرایط کنونی ایران امروز است؛ این مهمترین موضوعی است که می‌تواند گردش جریان‌های سیاسی و آینده حاکم بر آنان را تحت تاثیر قرار دهد و دارای آنچنان اهمیتی است که می‌تواند در آینده نیز چالش‌هایی را فرا روی دولت تدبیر و امید فراهم سازد. همگان نیک می‌دانیم که دولت امروز در سختی‌های بسیاری است، تنگناهای ناشی از مطالبات تجمیع شده پیمانکاران، مسائل مالی و ارزی دولت، حجم سرسام آور انباشت نقدینگی، تلاش برای مهار تورم، گام دوم هدفمندی یارانه‌ها و.... همه مطالبات افزوده‌ای است که دولت روحانی با آن مواجه است اما مردم بخوبی همراه و با تعامل مشترک دولت را برای گذار از بزنگاه‌های حساس یاری می‌رسانند موضوعی که شاید دولت را نیز تا حدی در شوک عدم شناخت رفتار‌های مردم قرار داده است به طوریکه علی‌رغم آزادسازی قیمت‌ها به صورت شوک بزرگ اقتصادی دولت کمترین رفتار منفی را از جانب مردم شاهد نبود شاید بتوان مهمترین دلیل را در حصول مردم در توسعه سیاسی ناشی از انتخابات خرداد 92 تحلیل و ارزیابی نمود. 

با این حال عدم توجه دولت روحانی به محور‌های توسعه سیاسی و جامعه مدنی و مشارکت مدنی و پتانسیل‌های سازنده اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی می‌تواند مردمی را که در یک سونامی سیاسی دولت را کمک نمودند در مسیر دیگری قرار دهد مسیری که دولت اشل و نمودار آن را تعیین می‌نماید. بسیاری از تحلیلگران معتقدند که اگر خدای ناخواسته دولت با چنین عقبگردی مواجه شود ممکن است جریان احمدی‌نژاد دوباره قدرت را بدست گیرد و یا اینکه برخی نیز معتقدند دولت قبلی در برابر بسیاری از هجمه‌ها و انتقادات ضعف کارکردی خود سکوت کرده تا بتواند در گلوگاه بن‌بست تدبیر و امید دوباره آرای مردم را به خود بازگرداند. تجربه تاریخی دولت‌ها نشان داده که هرچند می‌توان انتظار داشت جریان‌های سیاسی از دل دولت‌های حاکم بیرون آید اما بازگشت به عقب و بازگشت به دولتی چون محمود احمدی‌نژاد اساسا ً غیر قابل تصور است. 

چه اینکه از دل نگرش‌های اثبات‌گرایانه تیم توسعه‌ای دولت خاتمی هرگز تجربه توسعه اقتصادی‌هاشمی تکرار نگردید. بنابراین ممکن است در شرایطی که بهار اصولگرایان یعنی پایین آمدن مشارکت مردم و استقرار موج پایدار یاس و ناامیدی در بدنه مردمی شکل گیرد، شاهد شکل‌گیری جریان‌های افراطی‌تری باشیم که با پیوند منافع گروهی و مصالح جمعی خویش با انگاره‌های مذهبی موجی از شکل‌گیری نگرش‌های افراطی را در سامانه و سپهر سیاسی آینده کشور بازگشایی و پیگیری نمایند. هرچند امروز درگیری دولت به مسائل اقتصادی و معیشت مردم همراه با شکست دادن اجماع جهانی بر انزوای ایران متمرکز گردیده است اما این موضوعات نمی‌بایست باعث شود تا دولت از توسعه سیاسی غفلت نماید. گسترش مشارکت، توجه به نقش احزاب سیاسی در گردش نخبگان، گسترش تشکل‌های مردم نهاد و اهمیت بیش از پیش نهادهای واسطه‌ای دولت و مردم صورت پذیرد. بنابراین عقلانیت معطوف به اعتدال دولت روحانی می‌بایست بسترهای مشارکت و نفوذ این پتانسیل‌ها را در جامعه مورد ابرام و توجه ویژه قرار دهد و تصور اینکه جریان‌های موافق همواره بادهای موافق‌اند وهمچون کمباین‌های جمع‌آوری آراء مردم در اثنای انتخابات عمل می‌کنند و حرکت آنان همواره بصورت مکانیکی در انتخابات آینده نیز می‌تواند خواست دولت را در شکل‌دهی جریانی همسو فراهم سازد تصوری باطل و اشتباه است. ماحصل آنچه بیان شد را می‌توان در این جمله خلاصه کرد که موضوع توسعه سیاسی و بسترهای موثر آن در یک حرکت موازی مورد توجه دولت تدبیر و امید قرار گیرد.