هراسِ آمریکایی

انسان آمریکایی به عنوان فردی که با آخرین تکنولوژی‌ها زندگی کرده، در حقیقت انسانی است در دست تکنولوژی، و به عبارتی اسیر تکنولوژی. یعنی قوای فکری و عملی او زمانی به کار می‌اُفتد که تکنولوژی کارش را درست انجام دهد.

تکنیک، قوّه و علاقه‌ای از وجود انسان است که به ابداع و تولید محصول منجر می‌شود، اما در همین حال محصول تولید شده می‌تواند قوای انسانی را اسیر خود کند و بر انسان مسلط شود. در این شرایط ابتکار عمل، اراده و شجاعت انسان تابع محصول مادی خواهد بود و با درماندگی مادیّت در مقابل معنویّت، هراس برانگیخته می‌شود.

این سخن به معنای تخطئه تکنیک نیست، بلکه تکنیک عطیه‌ای الهی است. مسئله، اما تکنیک بُریده از توحید، و تکنیکی است در خدمت علایق مادی و شیطانی.

قوّه فکر و اندیشه انسان آمریکایی هرچند سبب شکوفایی تکنیک و تولیدات فنی شده، ولی تکنیک مُضمَر در این محصولات، اهداف غیر الهی و بلکه اهداف شیطانی دارد.

این نوع تکنولوژی مستقمیا یک چیز را نشانه می‌رود و آن اعتماد به نفس و شجاعت است، چرا که اتصال انسان به قدرت لایزال را قطع کرده است. در این وضعیّت است که هراس برانگیخته می‌شود؛ و البته این، هراسی فراگیر است، یعنی اگر یک سرباز آمریکایی در باتلاق‌های ویتنام تلف می‌شد، شعاع هراس از این اتفاق، هم در سطح جامعه امریکا، و در عمق نسل‌های بعد از جنگ ویتنام گسترش می‌یافت؛ و اکنون نسل امروز آمریکا هراس پدربزرگ‌های خود از جنگ ویتنام را در خاطر دارند و البته در رویارویی با توانایی نظامی بی نظیر رزمندگان اسلام که مُستظهَر به پشتوانه الهی و معنوی دین مبین است، این هراس دو چندان شده است.

جنگ آمریکا با ایران از روی غریزه و نه عقلانیّت، نشانه‌ای از غلبه هراس است که به اضمحلال عقل آمریکایی منجر شده است.