فرصتی برای یافتن رفیق

خداوند در قرآن از حال برخی بندگان در محشر می‌گوید که به اشتباهات خود در دنیا اعتراف می‌کنند و می‌گویند: «یا لَیتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبیلاً»؛ این آیه، فریادی است از ژرفای دل انسانی که در قیامت، پرده از روی خطاهایش کنار رفته و حقیقت را آن گونه که هست، می‌بیند. در آن روز، او حسرت می‌خورد که کاش در دنیا، راهی همراه با خداوند و رسولان برگزیده بود؛ اما این حسرت، تنها مخصوص آن عالم نیست، بلکه می‌تواند زنگ خطری برای ما در این دنیا باشد که هنوز فرصت داریم تا بهترین رفیق را برای خود انتخاب کنیم و راهی روشن پیش گیریم. آدمی در این جهان، همواره در جست‌وجوی همدمی است که او را درک کند، در سختی‌ها پناهش دهد و در تنهایی‌ها مونسش باشد. بسیاری از ما، این رفاقت را در لذت‌های زودگذر دنیا جست‌و‌جو می‌کنیم؛ در مال و منال، در مقام و شهرت، در روابطی که گاه نه تنها ما را به سرمنزل مقصود نمی‌رسانند، که از مسیر اصلی نیز دورترمان می‌کنند. این لذت‌ها گاه چنان انسان را در خود غرق می‌کنند که یاد خدا را از دل می‌برند و اینگونه است که انسان به تدریج از آن رفیق حقیقی فاصله می‌گیرد. اما خدای مهربان، که محبت او به بندگانش از هر محبتی بیشتر است، هیچ‌گاه بندگانش را به‌حال خود رها نمی‌کند. او در قرآن کریم بار‌ها به ما یادآوری کرده که باید مراقب باشیم چه کسی را به دوستی برمی‌گزینیم. آیات بسیاری ما را از دوستی با دنیای فریبنده برحذر می‌دارند و به ما می‌آموزند که بهترین دوست، کسی است که نه تنها در این دنیا، بلکه در آن دنیا نیز دستگیرمان باشد. خداوند می‌خواهد به ما بفهماند که اگر روزی دنیا با همه زیبایی‌هایش تو را فریب داد و درگیر خود کرد، باز هم راه بازگشت وجود دارد. او ابزار‌هایی برای جلا دادن دل و روح در اختیارمان گذاشته است تا بتوانیم دوباره آن دوستی از دست رفته را بازسازی کنیم و بر عمق آن بیفزاییم و اینجاست که «ماه مبارک رمضان» این مهمان عزیز و بی‌نظیر، به یاری ما می‌آید. رمضان، فرصتی استثنایی است برای پالایش روح از زنگار‌هایی که لذت‌های دنیایی بر دل نشانده‌اند. این خودداری، فرصتی ایجاد می‌کند تا توجه انسان از لذت‌های زودگذر به سوی محبت بی‌پایان خداوند معطوف شود. در رمضان، انسان با تلاوت قرآن، با دعا و نیایش، با شب‌زنده‌داری و با انفاق، دل خود را جلا می‌دهد. هر یک از این اعمال، نور تازه‌ای است که بر روح تابیده می‌شود و تاریکی‌های ناشی از غفلت را می‌زداید. در این ماه است که انسان فرصت می‌یابد تا بیندیشد: آیا واقعاً خدا را به عنوان بهترین رفیق خود انتخاب کرده است؟ آیا در طول سال، آنچنان که شایسته است، به یاد او بوده و با او انس گرفته است؟ و اگر کوتاهی کرده، اینجا بهترین زمان برای جبران است. رمضان به ما می‌آموزد که برای یافتن آن رفیق حقیقی، باید از برخی لذت‌ها گذشت تا به لذت بزرگ‌تر رسید.