دفاع به حق ایران

خلیل شیرغلامی

حمله یک قدرت هسته‌ای عضو پیمان عدم اشاعه که تعهداتی ذیل این پیمان دارد و نیز یک رژیم غیرعضو در پیمان که دارای سلاح هسته‌ای است به کشوری عضو پیمان که همکاری کاملی با سازوکارهای پادمانی داشته، یک بدعت زشت و خطرناک در نظام بین‌الملل به شمار می‌رود. هم آمریکا و هم رژیم اسرائیل در برابر این اقدامات مسئولیت بین‌المللی دارند و نه تنها باید به شدیدترین وجه محکوم شوند بلکه باید نسبت به پرداخت غرامات و خسارات ناشی از حمله به اماکن و تأسیسات و نیز کشتن بیش از ۶۰۰ شهروند ایرانی قبول مسئولیت کنند.
فروپاشی نظم حقوقی بین‌المللی برای همه جهان فاجعه‌بار خواهد بود و بازیگرانی که با رفتارهای قانون‌شکنانه و ویرانگر خود، عامل این فروپاشی هستند، خود قبل از همه تاوان آن را خواهند داد.
در حالی که رژیم اسرائیل با عبور از تمام موازین بین‌المللی، به شدیدترین وجه، صلح و امنیت بین‌المللی را به مخاطره افکنده و ایالات متحده هم با چراغ سبز به این رژیم و هم حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران، بخشی از این جنگ تجاوزکارانه بوده؛ تناقضات در اظهارات بعدی مقامات آمریکایی نیز روشن ساخت که دولت ترامپ به دنبال مذاکره‌ای صادقانه نبوده و به دیپلماسی خیانت کرده است.
ایران که هرگز آغاز به جنگ و تجاوز نکرده و میز مذاکرات را ترک نکرده بود، بر اساس ماده ۵۱ منشور ملل متحد، حق قانونی و مشروع دفاع از خود را داشته و در این راستا با تمام توان و متکی بر ظرفیت‌های بزرگ ملی، به دفاع در برابر این تجاوز پرداخت.

تأملی درباره احتمال اقدامات سازمان‌های مسلح

پایان جنگ از مسیر مردم می‌گذرد

محمدرضا محمدی

پایان جنگ، نه با ترور، نه با موشک و نه با حمله به ناو و بستن تنگه رقم می‌خورد؛ نه با جابه‌جایی چند چهره و برچسب. جنگ زمانی مهار می‌شود که امکان «ویران‌سازی ایران از درون» بسته شود و نقطه‌ کانونی این پروژه، «خیابان» است.
مثلث شوم ترامپ، نتانیاهو و جریان پهلوی یک چیز را خوب می‌فهمند: اگر جامعه خیابان را رها کند، اگر میدان عمومی بی‌صاحب بماند، آن‌ وقت می‌توان آن را به صحنه‌ آشوب هدایت‌شده، فرسایش اجتماعی و شکاف‌های خطرناک تبدیل کرد و از دلِ آن، فشار خارجی را به بحران داخلی رساند و نقشه ویرانی کشور را تکمیل کرد.
در چنین وضعی، تنها راه باقیمانده برای جلوگیری از ویرانی ایران و حفظ تمامیت ارضی، حضورِ سازمان‌یافته، مستمر و منسجم مردم در خیابان است. هیچ پادزهر دیگری برای جلوگیری از ویرانی کشور وجود ندارد. خیابان ظرف حضور مردم است. اگر آن را رها کنیم، می‌تواند به‌تدریج در اختیار سناریوهای دشمن قرار بگیرد: با تحریک، با نفوذ، با روایت‌سازی رسانه‌ای و با تبدیل مطالبه‌ها به خشونت و تخریب. پس مسئله این است: خیابان باید عرصه‌ نمایش مقاومت ملی باشد، نمایشی برای ایستادگی جمعی.
خیابان مقاوم یعنی خیابانی که رنگ همبستگی می‌گیرد. با شعار، با نماد، با همبستگی اجتماعی، با نمایش اراده‌ عمومی، با صدای واحد دفاع از ایران و پرهیز از هر گفتار و رفتار تفرقه‌انگیز، با حضور پیگیر اقشار مختلف: از جوان تا سالمند، از کارگر تا دانشجو، از زن تا مرد. چنین حضوری پیام می‌دهد که ایران فرو نمی‌پاشد، جامعه از هم نمی‌گسلد و هیچ قدرتی نمی‌تواند آینده را از بیرون دیکته کند.
این حضور صرفاً تجمع نیست؛ یک نظم اجتماعیِ میدانی است. شبکه‌سازی محله‌ای، هماهنگی گروه‌های صنفی و دانشجویی و خانواده‌ها، تداوم و نوبت‌بندی، مراقبت از نفوذی‌ها و تحریک‌گران و مهم‌تر از همه پایبندی به کنش غیرخشونت‌آمیز. خیابان باید پرصدا باشد، پرشور باشد، اما خشونت‌پذیر و تخریب‌محور نباشد، زیرا دشمن دقیقاً از تصویر آشوب تغذیه می‌کند و می‌خواهد مشروعیت مردم را بدزدد. حفاظت از جان مردم و اموال عمومی بخشی از همین مقاومت است. البته این مسیر آسان نیست. با اخبار ترور تلاش می‌کنند روحیه را بشکنند، با گذشت زمان خستگی می‌آورند و با جنگ روانی تردید می‌کارند، اما باید دانست که اگر خیابان خالی شود، پروژه جنگ دشمن کامل‌تر می‌شود. این یک ماراتن است، نه یک لحظه‌ هیجانی. حضور منظم و پیگیر مردم، قطعه‌ پایانی پازل دشمن یعنی «امید تبدیل تهدید خارجی به فروپاشی داخلی» را از کار می‌اندازد. امروز راه جلوگیری از ویرانی ایران همین است. خیابان را به عرصه‌ مقاومت ملی تبدیل کنیم؛ سازمان‌یافته، مستمر، منسجم و غیرخشونت‌آمیز. این یعنی دفاع از ایران. پایان جنگ، تنها با حفظ خیابان ممکن می‌شود.

جدیدترین موضع‌گیری ربع پهلوی درباره جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، جلوه دیگری از بی‌وطنی، ضدیت با ایران و فقدان هویت در این فرد و خاندان ساقط‌شده پهلوی است.
به گزارش «وطن امروز» رضا پهلوی روز گذشته در واکنش به اعلام سنتکام مبنی بر هلاکت 3 نظامی آمریکایی در جنگ علیه ایران، در ایکس پستی منتشر کرد و با اعلام ناراحتی و عزاداری برای این 3 نظامی تروریست متجاوز آمریکایی، از آنها به خاطر حمله به ایران تشکر کرد. موضع پهلوی، واکنش‌های گسترده‌ای را در فضای داخلی و خارجی ایران داشت. بسیاری این اقدام پسر شاه مخلوع را نوعی ابراز کینه و انتقام از مردم ایران دانستند. این افراد معتقدند او در حال بروز عقده‌ها و کینه‌های 47 سال‌های است که به خاطر اخراج خاندان منحوسش توسط مردم ایران، در حال ابراز آن است. نکته مهم در واکنش‌های داخلی و خارجی، اشاره مردم و کارشناسان به سکوت پسر شاه مخلوع درباره شهادت 165 دخترک دانش‌آموز معصوم در میناب در حمله آمریکا و رژیم صهیونی است. ماجرای حمله آن ۲ رژیم به مدرسه دخترانه شجره طیبه در میناب، منجر به شهادت 165 دانش‌آموز و کادر آموزشی در این مدرسه شد. تقریبا همه دنیا به این جنایت بزرگ واکنش نشان دادند. حتی بسیاری از کارشناسان و سلبریتی‌های آمریکایی نیز به این جنایت واکنش نشان داده و آن را محکوم کردند. در این بین اما پسر فرح نه تنها به این موضوع اشاره‌ای نکرد؛ بلکه حالا برای سربازان به هلاکت‌رسیده آمریکایی که عوامل جنایت مدرسه دخترانه میناب بوده‌اند، عزاداری می‌کند.
بسیاری از فعالان سیاسی و اجتماعی کشورهای عرب، این رفتار پسر فرح را نشان‌دهنده فقدان تعصب، غیرت و شرف در او و خانواده فراری پهلوی دانستند.
به هر حال، این رفتار رضا پهلوی، پرده جدیدی از فقدان شرافت در خاندان فراری پهلوی است و اکنون بیش‌تر از قبل مشخص می‌شود چرا مردم ایران، 47 سال پیش این خانواده نحس نجس را از کشور اخراج کردند.