عمر ابدی با محبت امام حسین(ع)

اگر کسی با معارف دینی خصوصاً روایات اهل بیت (ع) آشنا باشد، یک ارتباط عجیبی بین امام حسین (ع) و وجود مقدس حضرت ولی‌عصر (ع) می‌بیند. درست است که حضرت ولی‌عصر (ع) با همه ائمه و پدران‌شان ارتباط داشت و با اجداد طاهرین‌شان ارتباط داشت؛ اما امام حسین (ع) یک خصوصیتی در بین ائمه (ع) دارد که این ویژگی در بقیه ائمه نیست. ناحیه مقدسه به دو جا اطلاق می‌شد. یک از ناحیه مقدسه امام زمان (عج) است، معمولاً نامه‌هایی که در زمان غیبت صغری می‌آمده است، به ناحیه مقدسه تعبیر می‌کردند. در زمان امام عسکری (ع) هم همینطور بوده است. چون حضرت عسکری (ع) هم زمان‌شان طوری بوده که اختلاط زیادی با مردم نداشتند، به‌گونه‌ای بوده گاهی نامه‌هایی به نماینده‌های‌شان می‌دادند تا به شیعیان‌شان برسانند. این دعایی که برای سوم شعبان و میلاد امام حسین (ع) وارد شده، از ناحیه امام عسکری (ع) است. من می‌خواهم ترجمه چند جمله ابتدایی‌اش را خدمت شما عرض کنم که ورود بحث ما باشد. «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُک بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فِی هَذَا الْیوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلَالِهِ وَ وِلَادَتِهِ» (بحارالانوار/ج ۹۸/ص ۳۴۷) خدایا از تو درخواست می‌کنیم به حق آن کسی که امروز به دنیا آمد که وعده شهادت او را پیشاپیش قبل از اینکه به این دنیا چشم باز کند و متولد شود، وعده شهادتش را داده بودند.

اولین چیزی که به ایشان داده شده، «الشفاء فی تربته»؛ شفا در تربت امام حسین (ع) بود. دومین چیزی که به امام حسین (ع) داده شده است «و إجابة الدعاء تحت قبته»؛ زیر قبه امام حسین (ع) و در حرم‌شان دعا مستجاب است. ما از امام صادق (ع) داریم، از امام هادی (ع) هم داریم که این دو بزرگوار مریض بودند، فردی را آنجا فرستادند که برای ما دعا کنید. هم از امام صادق (ع) داریم، هم از امام هادی داریم. امام هادی در سامرا بودند، حضرت یک فردی را از شیعیان به نام اباهاشم جعفری که برو حائر حسینی، حرم امام حسین (ع) دعا کن. او وقتی از خدمت امام هادی (ع) بیرون آمد، یکی از شیعیان به او گفت: خود امام هادی (ع) حائر است. خودش زیارتگاه است. خودش حجت خداست. چطور می‌خواهد شما را آنجا بفرستد. این برایش سؤال شد و خدمت آقا آمد و پرسید: خود شما که حجت الهی هستید، من بروم آنجا و برای شما دعا کنم. امام هادی (ع) فرمودند: خداوند متعال به پیغمبر (ص) فرمود: دور خانه خدا طواف کن، حجرالاسود را ببوس. با اینکه مقام پیامبر (ص) هم از خانه خدا بالاتر است و هم از حجرالاسود بالاتر است؛ ولی هرجایی یک آدابی دارد. به پیغمبرش دستور داد که در سرزمین عرفات روز عرفه وقوف داشته باش. آنجا مثلاً فرض کنید یک مدتی را بیتوته کن و وقوف داشته باش. با اینکه مقام پیغمبر (ص) از وقوف و عرفات و همه اینها بالاتر است؛ ولی هرجایی یک آدابی دارد. از آداب حرم امام حسین (ع) و از حقوق آن حرم این است که آنجا دعا شود و آن حق باید ادا شود. خدا دوست دارد که آن حق آنجا ادا شود؛ لذا برای من برو آنجا دعا کن. سومین چیزی که به اباعبدالله (ع) داده شده همان است که در این دعا هم بود که از نسل امام حسین «و الأئمة من ذریته»؛ نُه امام بعدی از فرزندان امام حسین (ع) هستند و چهارمین چیزی که به اباعبدالله (ع) عوض شهادتش داده شده «و أن لا یعد أیام زائریه من أعمارهم»؛ شب و روزی که زائر برای کربلا می‌رود، این جزء عمرش حساب نمی‌شود. آن مدتی که برای زیارت می‌گذارد، از این سؤال نمی‌شود.