وقتی جوانی سپر وطن می‌شود، جوانی که ایستاد تا ایران بایستد

در تاریخ این سرزمین، گاه نام‌هایی ثبت می‌شوند که نه صرفاً یک فرد، بلکه یک روایت هستند؛ روایت ایستادگی، روایت انتخاب، روایت مردانی که در بزنگاه تاریخ، جان خود را به سپر امنیت ملت تبدیل کردند. شهید پاسدار محمد ثقفی یکی از همین روایت‌هاست.

در جریان تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک جمهوری اسلامی ایران در جنگ ۱۲ روزه، محمد ثقفی در خط مقدم دفاع از وطن مجروح شد؛ جراحتی سنگین که او را ماه‌ها در بستر کما نگه داشت. اما این پایان راه یک مجاهد نبود. او پس از دوره‌ای از مجاهدت خاموش، سرانجام در ۱۴ شهریور ۱۴۰۴ به یاران شهیدش پیوست و به مقام رفیع شهادت نائل آمد.

شهید ثقفی از مدافعان وطن در شهرستان شهرضا بود؛ جوانی که در اوج شور زندگی، مسیر دفاع و ایثار را برگزید. همرزمان و فرماندهان او، از روحیه پیش‌قدم بودنش در میدان دفاع از امنیت کشور سخن می‌گویند؛ روحیه‌ای که تنها در میدان نبرد شکل نمی‌گیرد، بلکه حاصل سال‌ها تربیت ایمانی و باور عمیق به آرمان‌های انقلاب اسلامی است.

روایت زندگی و شهادت این پاسدار سرافراز، تنها یک خبر از میدان جنگ نیست؛ بلکه سندی از واقعیت مقاومت ملت ایران در برابر تجاوز و زیاده‌خواهی دشمنان است. او از نخستین روزهای درگیری، در میدان حضور داشت و پس از جراحتی جانکاه، ماه‌ها با جسمی زخمی اما روحی استوار، مسیر مجاهدت را ادامه داد؛ تا آنکه سرانجام دعوت حق را لبیک گفت.

مسئولان بنیاد شهید استان اصفهان در پیام تسلیت خود، از شهید ثقفی به عنوان قهرمانی بی‌ادعا یاد کردند؛ جوانی که در اوج جوانی، تن خود را سپر بلای دشمن کرد و با شجاعتی مثال‌زدنی در خط مقدم جبهه نبرد ایستاد. چنین تعابیری، نه صرفاً یک توصیف احساسی، بلکه بازتاب واقعیتی است که در میدان نبرد شکل گرفته است.

شهادت او، در کنار شهادت دیگر رزمندگان این منطقه، نشان داد که جنگ ۱۲ روزه، تنها یک تقابل نظامی نبود؛ بلکه میدان سنجش اراده ملت ایران در دفاع از استقلال، امنیت و هویت ملی بود. شهرستان شهرضا نیز با تقدیم چندین شهید در این مسیر، بار دیگر جایگاه خود را در جغرافیای ایثار و مقاومت تثبیت کرد.

شهید محمد ثقفی امروز دیگر تنها یک نام در فهرست شهدا نیست؛ او بخشی از حافظه تاریخی مقاومت ملت ایران است. مردی که با انتخاب آگاهانه مسیر جهاد، نشان داد امنیت این سرزمین، بر شانه‌های جوانانی استوار است که حاضرند برای عزت ایران، از جان خود عبور کنند.

راه چنین مردانی پر رهرو و مادام باشد. انشاالله