مذاکرات ایران و آمریکا با میزبانی پاکستان از صبح دیروز آغاز شد. پس از گذشت ساعتی از این مذاکرات، با توجه به ورود به جزئیات و مباحث فنی، تیم‌های کارشناسی نیز به مذاکرات اضافه شدند. تا لحظه تنظیم این یادداشت، هنوز خبری مبنی بر حصول نتیجه یا اتمام و یا تمدید زمان مذاکره منتشر نشده است. آنچه در این وجیزه مورد بررسی قرار می‌گیرد، فارغ از نتیجه این مذاکره است.
تحولات هفته‌های اخیر از ظهور یک ابرقدرت جدید در جهان حکایت دارد؛ ابرقدرتی به نام جمهوری اسلامی ایران. دولت آمریکا با ادعای در اختیار داشتن قوی‌ترین ماشین جنگی تاریخ، نبردی را آغاز کرد که هدف آن «براندازی ۴۸ساعته» و سپس فلج کردن زیرساخت‌های ایران بود. اما عبور از روز چهلم نشان داد که این 
«غول پوشالی» در باتلاقی از محاسبات غلط گرفتار شده است.
دولت تروریست آمریکا پس از ۴۰ روز تقلا، نه‌تنها به هیچ‌یک از اهداف نظامی خود دست نیافت، بلکه در یک چرخش آشکار از موضع «تغییر حاکمیت» به موضع «التماس برای بازگشایی تنگه‌هرمز» سقوط کرد.
ارتش آمریکا که روزگاری خود را آقای منطقه غرب آسیا می‌نامید، اکنون تمام توان خود را صرف راضی‌کردن ایران برای باز کردن 
تنگه ‌هرمز کرده است. اینجاست که معنای «ابرقدرت جدید» متبلور می‌شود؛ قدرتی که اراده خود را بر مدعی شماره یک جهان تحمیل کرده است.
اگر در گذشته تیم‌های مذاکره‌کننده برای حفظ برخی دستاوردها ناچار به عقب‌نشینی‌های تاکتیکی بودند، امروز تیم ایرانی با فهرستی از مطالبات قطعی وارد اتاق شده است. 
روز گذشته تیم مذاکره کننده ایران با دستِ پُر به اسلام‌آباد رفت. دیروز جناب آقای غریب‌آبادی معاون محترم وزیر امورخارجه کشورمان گفت «گفت‌وگوهای اسلام‌آباد، مذاکره نیست، بلکه به دلیل دست برتر ما، مطالبه است و ما برای هر سناریوی آماده هستیم.» دست برتری که عضو تیم مذاکره‌کننده به آن اشاره کرده است، ثمره خون‌هایی است که در میدان نبرد ریخته شده است. 
التماس امروز واشنگتن برای باز شدن تنگه‌هرمز، نتیجه مستقیم از کار افتادن ناوهای هواپیمابری است که روزگاری نماد قدرت آمریکا بودند. امروز این ناوها در برابر قایق‌های تندرو و موشک‌های کروز نقطه‌زن ایران، به اهدافی آسیب‌پذیر تبدیل شده‌اند. این تغییر موازنه، همان «دستِ پُری» است که دیپلمات‌های ما در اسلام‌آباد از آن بهره می‌برند؛ قدرتِ دیپلماسی در اسلام‌آباد، مستقیماً از غرش موشک‌ها در خلیج‌فارس تامین می‌شود.
از سوی دیگر، این دست برتر نتیجه رشادت مردم غیور ایران در خیابان است. ملت رشید ایران اکنون بیش از چهل شب است که در خیابان حضور دارند و به لطف خدا، هر شب به سیل جمعیت افزوده می‌شود.
اکنون «خیابان» به بخشی از زرادخانه دفاعی ایران تبدیل شده است. حضور بیش از چهل‌شبه مردم در سراسر کشور، آن هم در شرایطی که بدخواهان به‌دنبال القای شکاف میان ملت و حاکمیت بودند، بزرگ‌ترین ضربه استراتژیک را به بدنه اطلاعاتی دشمن وارد کرد.
وقتی سیل جمعیت در خیابان‌های ایران نه‌تنها فروکش نکرده، بلکه هر شب خروشان‌تر می‌شود، اتاق‌های فکر دشمن درمی‌یابند که پروژه فروپاشی از درون به بن‌بست کامل رسیده است. این حضور مردمی، به تیم مذاکره‌کننده این اطمینان را می‌دهد که هیچ فشاری از سوی دشمن نمی‌تواند باعث عقب‌نشینی از حقوق ملی شود. 
در واقع، هر قدمی که مردم در خیابان برمی‌دارند، یک امتیاز دیپلماتیک تیم مذاکره‌کننده ایران در اسلام‌آباد خلق می‌کند. به عبارت دیگر، حضور غیرتمندانه مردم در خیابان، زرهی است که دیپلمات ایرانی را در برابر تهدیدهای دشمن رویین‌تن کرده است. 
واقعیت آن است که میدان، خیابان و دیپلماسی مانند چرخ‌دنده‌های یک ماشین قدرتمند در هم تنیده‌اند. میدان تولید قدرت می‌کند، خیابان به این قدرت مشروعیت و پایداری می‌بخشد و دیپلماسی آن را در عرصه جهانی نقد می‌کند. 
مرور بیست سال اخیر نشان می‌دهد که واشنگتن همواره از مذاکره به عنوان ابزاری برای مهار قدرت ایران استفاده کرده است. اما اکنون ورق برگشته است. اگر در گذشته مذاکرات بر سر محدودسازی توانمندی‌های داخلی ایران بود، امروز ایران برای تعیین قواعد بازی جهانی پای میز نشسته است. ما از «صبر استراتژیک» عبور کرده‌ایم و به فاز «اقدام متقابل» رسیده‌ایم. این اقدام متقابل، هم در میدان (با پاسخ‌های کوبنده نظامی) و هم در دیپلماسی (با تعیین ضرب‌الاجل‌های قاطع) خود را نشان می‌دهد.
دیگر زمان آن گذشته که غرب تصور کند می‌تواند با تحریم نفتی، ایران را به زانو درآورد. امروز ایران با برگه «امنیت گذرگاه‌های استراتژیک» بازی می‌کند. تنگه‌هرمز، به عنوان شاهرگ حیاتی انرژی جهان، تحت اشراف کامل «میدان» قرار دارد. ایران در اسلام‌آباد این پیام را داد که «امنیت برای همه یا برای هیچ‌کس». این منطق، پایه و اساس «تجارت در برابر تجارت» است. اگر جهان، امنیت انرژی می‌خواهد، باید امنیت تجارت ایران را تضمین کند.
تیم مذاکره‌کننده ایران امروز با این پیش‌فرض پشت میز نشسته است که امضای طرف آمریکایی فاقد ارزش حقوقی است و تنها «تضمین‌های عینی» اعتبار دارند. تفاوت بنیادین اینجاست که در سال‌های گذشته، ایران به‌دنبال «اعتمادسازی» بود، اما امروز ایران به‌دنبال «تحمیل واقعیت» است. وقتی معاون وزیر خارجه صراحتاً از واژه «مطالبه» به جای «مذاکره» استفاده می‌کند، در واقع در حال تغییر ادبیات حقوقی بین‌الملل است. در نظام بین‌الملل، حق دادنی نیست، بلکه گرفتنی است و قدرت، تنها زبانی است که هژمونی در حال افول آمریکا آن را می‌فهمد.
ایران با دستی پُر در اسلام‌آباد حضور یافت؛ چون می‌داند اگر دیپلماسی به هر دلیلی توسط دشمن به بن‌بست برسد، «میدان» گزینه‌های ویژه‌ای برای رویارویی با دشمن دارد. این‌بار، بازی در زمین ایران و با قواعدی است که در تهران نوشته شده است. ما به‌دنبال جنگ نیستیم، اما در هنرِ «تحمیل اراده»، به درجه‌ای از استادی رسیده‌ایم که دشمن را وادار به عقب‌نشینی می‌کند.
امروز در اسلام‌آباد، اتمسفر گفت‌وگوها بویی از گذشته ندارد. اگر روزگاری مذاکرات حول محور «تعداد سانتریفیوژها» یا «میزان غنی‌سازی» می‌چرخید، امروز ایران با منطق «قدرت سخت» و «ژئوپلیتیک انرژی» وارد میدان شده است. این‌بار، نه سخن صرفاً درخصوص رفع تحریم‌ها، بلکه سخن از مدیریت شاهرگ حیاتی جهان است. تسلط عملیاتی بر گلوگاه‌های دریایی، وزنه سنگینی است که کفه ترازو را به نفع تهران جابه‌جا کرده است.
اگر طرف مقابل بخواهد بار دیگر با تاکتیک‌های فرسایشی یا بازی‌های دوگانه، مسیر گفت‌وگو را منحرف کند، باید بداند که این‌بار ماجرا با گذشته تفاوت دارد. 
مذاکرات اسلام‌آباد آزمونی برای آمریکا است تا انتخاب کند که آیا می‌خواهد با ابرقدرت جدید جهانی تعامل کند یا همچنان در توهم دوران گذشته باقی بماند. ایران با دستی پُر و اراده‌ای پولادین در میدان است؛ اگر دیپلماسی شکست بخورد، این ایران نخواهد بود که بازنده میدان است، چرا که کلید امنیت انرژی جهان در دستان تهران است و این‌بار، بازی در زمین ایران و با قواعد ایرانی اداره می‌شود.
در مجموع، آنچه در اسلام‌آباد در حال وقوع است، چیزی فراتر از یک توافق یا عدم توافق است؛ این، اعلام رسمی پایان دوران تک‌قطبی است. آمریکایی که روزگاری با یک تشر، دولت‌ها را تغییر می‌داد، امروز پشت درهای بسته در حال چانه‌زنی برای جلب رضایت ایران است.
ایرانِ امروز، ابرقدرتی است که نه همانند دولت‌های آمریکایی و اروپایی بر پایه جنایت و غارت دیگر جوامع، بلکه بر پایه مقاومت، علم و ایمان بنا شده است. ما به‌دنبال جنگ نیستیم و هیچ‌گاه شروع‌کننده آن نبوده‌ایم، اما در هنرِ تحمیل اراده به دشمن، به مرزهای جدیدی از استادی رسیده‌ایم. اگر واشنگتن از این آزمون سربلند بیرون نیاید و بخواهد باز هم به مسیر تهدید بازگردد، باید بداند که «میدان» حرف آخر را خواهد زد؛ میدانی که قواعد آن را سرداران رشید و دلاورمردان نیروهای مسلح ایران تعریف کرده‌اند.

چگونه چهل روز، نظریه‌های سیاسی جهان را تاریخ مصرف‌دار کرد؟ در تمام مکاتب سیاسی، شهادت یک رهبر تاریخی، نقطه عطف فروپاشی نظام‌های انقلابی معرفی می‌شود. ائتلاف غربی- صهیونی ماه‌ها روی همین گزاره سرمایه‌گذاری کرده بود که با استراتژی نودزنی (استراتژی سر مار) کار ایران حداکثر ظرف ۳ روز تمام است. اما ملت ایران در چهل روز پس از عروج رهبر شهید، نه فقط این نظریه را باطل، که الگویی نو در تاریخ تمدن اسلامی ثبت کرد: «بعثت مجدد»؛ جایی که امت، خود مبعوث به اقامه حق می‌شود. 
۱. از طور سینا تا خیابان‌های تهران: در واقعه طور، امت موسی پس از رفتن او به میقات، گمراه شده و به سامری و گوساله‌پرستی روی آورد و امت پیامبر خاتم (ص) در جنگ احد با شایعه قتل پیامبر در پی بازگشت به بت‌پرستی بودند. اما در اسفند ۱۴۰۴، امت رهبر شهید، مسیر عکس را پیمود. رهبر معظم انقلاب در پیام اربعین خود، این تفاوت بنیادین را با عبارت «تبدیل رثاء به رجز» روایت کردند. یعنی ملت ایران از مرثیه عبور کرده و سرود حماسی نبرد را سر داد. دشمن انتظار یأس و انفعال داشت، اما با «خط دفاعی گسترده به وسعت کشور» و «سنگر‌هایی به تعداد میادین و محلات» مواجه شد. هر مسجد، هر کوچه، هر خیابان، تبدیل به سنگری برای دفاع از وطن گردید. 
۲. سه لایه تحول در چهل روز: این معجزه سیاسی- اجتماعی در سه لایه رخ داد. لایه درونی: تبدیل داغ بزرگ به حماسه بزرگ؛ جایی که مردم از سوگواری به جهاد میدانی رسیدند. لایه اجتماعی: ذوب شدن یخ‌های قومی، مذهبی و سیاسی. رهبری فرمودند: «قلوب مردم به هم نزدیک شد، همگان زیر پرچم وطن جمع شدند.» لایه راهبردی: ظهور جمهوری اسلامی به عنوان «قدرت بزرگ» و فروافتادن استکبار در «سراشیبی ضعف». اینها شعار نیست؛ واقعیت میدانی است که دشمن در سه جنگ متوالی (خرداد، دی و اسفند) طعم تلخ آن را چشید. 
۳. نظریه «بعثت مجدد»؛ میراث امام شهید: رهبر معظم انقلاب در پیام خود، پنج هنر مغفول از رهبر شهید را برشمردند: تربیت اجتماعی (ساخت افکار توده‌ها)، نهادسازی با افق دور (ستون‌های امروز نظام)، قدرتمندسازی نظامی (بازدارندگی در دو جنگ اخیر)، ابداع و ابتکار راهبردی (از سیاست‌های کلی تا شعار‌های سال)، و پیش‌بینی حوادث دوردست (که ملت را برای جنگ شناختی آماده کرد). حاصل این هنرها، نسلی است که امروز خود «فاعل امنیت تمدنی» شده است؛ نسلی که بدون انتظار برای دستور، تشخیص می‌دهد چه وقت آتش به اختیار باید وارد میدان شود. 
۴. انقلاب سوم؛ نقطه عطف تاریخ ایران: اگر انقلاب اول، پیروزی ۱۳۵۷ بود و انقلاب دوم، تسخیر لانه جاسوسی و کوتاه کردن دست امریکا از ایران، اینک انقلاب سوم رقم خورده است: انقلاب «بعثت مردمی». در این انقلاب، مردم از مخاطب امنیت به متولی آن تبدیل شدند. این چهل روز اثبات کرد که حذف رهبری، نه تنها خلأیی ایجاد نمی‌کند، بلکه موتور محرک جدیدی برای امت روشن می‌سازد. سامری‌های زمانه (رسانه‌های معاند و غربگرایان داخلی) که رویای تغییر رویکرد انقلابی به سازش داشتند، در این چهل روز رسوا شدند. 
۵. تکلیف امروز؛ از میدان تا ایران قوی: رهبر معظم انقلاب در پایان پیام، چهار وظیفه روشن ترسیم کردند: استمرار حضور در میادین حتی در سکوت نبرد نظامی (چون فریاد مردم در نتیجه مذاکرات مؤثر است)، پویش «جان‌فدا برای ایران» (سلاح میلیونی که معادلات دشمن را به هم می‌ریزد)، شکر عملی نعمت (تلاش بی‌وقفه برای «ایران قوی»)، و مراقبت از گوش‌ها (پنجره مغز و قلب در برابر رسانه‌های دشمن). آنچه در این چهل روز دیدیم، نه یک استثنا که یک قاعده تمدنی است. قاعده‌ای که در مکتب عاشورا ریشه دارد و اکنون در «انقلاب سوم» ملت ایران به بلوغ رسیده است. پرچمی که امروز نه فقط در جغرافیای ایران، که در عمق دل‌های حق‌جویان جهان برافراشته شده، به دست شما مردم عزیز استوار مانده است. سال ۱۴۰۵، سال تثبیت این بعثت تاریخی خواهد بود؛ سالی که ایران قوی، وارث حماسه چهل‌روزه ملت خود می‌شود.