فراتر از جغرافیا

چهل و چهار سال از آن ظهر داغ سوم خرداد ۱۳۶۱ می‌گذرد؛ روزی که صدای گام‌های رزمندگان ایرانی در خیابان‌های خونین‌شهر، پایانی بود بر ۱۹ ماه اشغالگری و شکستی مفتضحانه برای ارتش بعث؛ اما آن فتح بزرگ، تنها یک نقطه در تقویم دفاع مقدس نبود؛ بلکه سرفصلی برای یک الگوی راهبردی بود؛ الگویی که هر روز که می‌گذرد عمق و ریشه آن بیشتر از گذشته خودنمایی می‌کند. از این رو امروز وقتی به عمق هشدار استراتژیک رهبر شهید انقلاب می‌نگریم که «خرمشهر‌ها در پیش است»، درمی‌یابیم که این گزاره، نه یک تشبیه ادبی، بلکه توصیف دقیق یک مأموریت تاریخی ادامه‌دار است.

عبور از مرز‌های کلاسیک

فتح خرمشهر در سال ۱۳۶۱، نماد توانمندی مردم ایران زمین برای احیای دین و بازپس‌گیری خاک بود؛ اما تفاوت بنیادین «خرمشهر‌های پیش رو» با نبرد کلاسیک آن روز، در جنس دشمن و گستره میدان است. در دهه ۶۰، ایران با نوچه‌های استکبار می‌جنگید؛ اما امروز، ایران اسلامی در میدانی وسیع‌تر، با اربابان آن نوچه‌ها و غول‌های فناوری نظامی جهان در نبرد است. اما وجه اشتراک خرمشهر امروز با خرمشهر دیروز این است که در هر دو سردمدارن ظلم و استکبار از فتح‌های دو روزه و یک هفته‌ای می‌گفتند و می‌گویند به گونه‌ای که صدام رجزخوانی‌های بسیاری برای خرمشهر انجام داده و حتی گفته بود که اگر ایرانی‌ها به این شهر دست پیدا کنند، کلید بصره را به آنها خواهد داد. اردیبهشت و خردادماه سال ۱۳۶۱، ایران یک حمله بزرگ برای بازپس‌گیری خرمشهر انجام داد که نهایتاً در سوم خردادماه به نتیجه رسید و این شهر آزاد شد؛ امروز نیز ترامپ با وعده ۴۸ ساعته و ۷۲ دو ساعته وارد جنگ با ایران شد؛ ولی در ظرف ۴۰ روز تقاضای آتش‌بس کرد.

خرمشهر‌ها

خرمشهر‌ها فقط نبرد‌های نظامی نیستند؛ چرا که رهبر شهید، واژه خرمشهر را از جغرافیا خارج کرد و به متن مقاومت اقتصادی و فرهنگی و هر میدانی که دشمن بخواهد استقلال و هویت این ملت را به یغما ببرد گذاشت. وقتی می‌گوییم «خرمشهر‌ها در پیش است» به این معناست که ما هنوز در میانه راه هستیم؛ یعنی هر دوره از زمان، «خونین‌شهر» خاص خود را دارد؛ گاهی در عرصه موشکی، گاهی در خودکفایی علمی و گاهی در ایستادگی سیاسی در برابر زورگویی‌های استکبار.

وارثان فتح

نباید فراموش کرد که آنچه سوم خرداد را در تاریخ ایران جاودانه کرد، تنها تاکتیک نظامی نبود؛ بلکه ایمان و نصرت الهی بود که امام خمینی (ره) آن را موتور محرک پیروزی دانستند. امروز، حفظ این تاریخ با عزت، دقیقاً همان مسئولیتی است که بر دوش نسل‌های جدید گذاشته شده است. این مسئولیت، به معنای درک این واقعیت است که مقاومت، کلید اصلی پیشرفت و امنیت ملی است.

نقشه راه

امروز، خرمشهر دیگر یک شهر بندری نیست؛ خرمشهر، نماد تغییر موازنه قدرت است. وعده صادق، جنگ رمضان و ایستادگی‌های اخیر، همگی مشق عملیاتی برای «خرمشهر‌های بزرگ‌تر» هستند. این مسیر، مسیری است که با ایمان، مقاومت و اتکا به توان داخلی طی می‌شود. همان‌گونه که در سوم خرداد ۶۱ باور پیروزی برای رسانه‌های غربی غیرممکن بود، فتوحات آتی نیز معادلات ناعادلانه جهانی را برهم خواهد زد. فردا و آینده، متعلق به کسانی است که این بار مسئولیت را درک کرده‌اند؛ کسانی که می‌دانند فتح نهایی، نه در پایان جنگ، بلکه در تداوم همان روحیه حماسی و ایستادگی مؤمنانه در تمام جبهه‌های پیش‌رو است.