نشریه اخبار و تحلیل ها 16 دی 1404

 pdf

word

▼ حرف روز

 رؤیا بافی به سبک ترامپ

در روزهای اخیر جهان با چهره عریانی از سیاست ورزی ایالات متحده آمریکا رو به رو شده است. بسیاری بر این باوراند ترامپ یکی از عوامل اصلی سقوط و افول ایالات متحده آمریکا است چرا که بی پرده و بی محابا و بدون هیچ ابایی چهره واقعی خوی استکباری و امپریالیستی ایالات متحده آمریکا را نمایش می‌دهد. در این میان اقدام مضحکانه و جاه طلبانه و در عین حال خطاکارانه ترامپ در ربایش رئیس جمهور قانونی ملت ونزوئلا که با انتقادات فراوان سیاستمداران و تحلیلگران سیاسی رو به رو شده است هنوز هم تیتر یک بسیاری از رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها است و دقیقاً نشان داد که ترامپ تا چه میزان وقیحانه با مداخله جویی در سیاست داخلی کشورهای دیگر تلاش دارد تا اشتهای سیری ناپذیر استکباری خود را مهار کند. اما ترامپ در این وانفسا شروع به کری خوانی های همیشگی و رؤیابافی‌های دیگری نیز کرده است که در ادامه به دو مورد آن اشاره می‌کنیم.یکی از این رؤیابافی‌های ترامپ، رؤیای تسلط بر منابع (نفت و گاز) و ملت ایران است. رؤیایی که پس از انقلاب اسلامی در سال 57 برای آمریکایی‌ها و شخص ترامپ تبدیل به دست نیافتنی‌ترین موضوع شده است. البته خب درست است که خشت اول این بنای استقلال طلبی ایرانیان را شاید بتوان به حرکت شجاعانه مصدق در ملی اعلام کردن نفت ربط داد اما آمریکایی‌ها با انجام کودتای 28 مرداد و برگرداندن نفوذی و عمله خود بر سر قدرت در ایران، محمدرضا پهلوی، عملاً این خیزش ملت ایران برای قطع کردن دخالت‌های آمریکایی‌ها در ایران را با مانع جدی و شکست مواجه ساختند. اما انقلاب اسلامی سال 57 کار را تمام کرد و آمریکایی‌ها را ناامید و مأیوس ساخت و نهایتاً ثروت ملی ایرانیان را در اختیار خود ملت ایران قرار داد.

دومین رؤیابافی ترامپ مربوط می‌شود به عدم شناخت ایرانیان و امیدواری به این که ملت ایران فریب صحبت‌ها و ادعاهای او را خواهند خورد. در همین راستا بر اساس پستی که دیروز لیندسی گراهام سناتور جمهوری خواه آمریکا در شبکه اجتماعی ایکس از خود و ترامپ منتشر کرد و در آن کلاهی را نشان داد که ترامپ بر روی دستانش گرفته و نوشته آن با الهام گیری از شعار انتخاباتی ترامپ با عنوان «Make Iran Great Again» نشان داده شد عملاً نشان می‌دهد که تا چه میزان ترامپ در رویای خود تلاش دارد تا به هر نحوی ایران را مستعمره خود ساخته و عملاً ایران را به صورت کامل در دست بگیرد. حال آنکه ملت با بصیرت ایران با رصد تحولات روز دنیا و با دیدن کینه توزی ها و دشمنی‌های ایالات متحده آمریکا هرگز فریب این قبیل بازی‌های رسانه‌ای آمریکا و ترامپ را نمی‌خورند و ترامپ صرفاً در رویاهای خویش می‌تواند به این موضوعات فکر کرده و تخیل کند.(رامین نصیری)

▼ گزارش روز 

سایه‌ی شکست‌ناپذیر

حاج قاسم سلیمانی نامی که در جغرافیای انقلاب اسلامی تجسم صدق و اخلاص و در کلام رهبر معظم انقلاب «ملی‌ترین و امتی‌ترین شخصیت ایران و دنیای اسلام» است. اما شاید یکی از عجیب‌ترین وجوه شخصیت این سردار، نه در هاله‌ای از تقدسِ دوستدارانش، که در مواجهه‌ی تحلیلی، معترفانه دشمنانش آشکار می‌شود.برخلاف رویه معمول سیاست بین‌الملل که حکم می‌کند دشمنان یکدیگر را به پوچی و بی‌اعتباری متهم کنند، تصویر حاج قاسم در آیینه تحلیلی غرب و بیان مقامات و رسانه‌های دشمن، چهره‌ای استثنایی و تأثیرگذار ترسیم می‌کند.باراک اوباما، رئیس‌جمهور سابق آمریکا، به صراحت می‌گوید: «ژنرال قاسم سلیمانی دشمن من است، ولی من برای او احترام ویژه‌ای قائل هستم.» نشریه آلمانی اشپیگل او را «مردی موفق‌تر از فرماندهان آمریکایی» می‌نامد و بر خط‌مقدم بودن او تأکید می‌کند. رسانه‌های طراز اول غرب در توصیف او از اسطوره‌های جهان‌شمول بهره می‌برند تا ابعاد شخصیتش را به مخاطب غربی بشناسانند.لوموند فرانسه او را «چگوارای ایران» می‌خواند؛ تشبیهی که هم بر آرمانگرایی دلالت دارد و هم بر جاذبه‌ی مردمی و انقلابی. مجله ویکلی استاندارد آمریکا او را «آقای همه‌فن‌حریف ایران» می‌نامد و با جمله‌ای استفهامی به قدرت عملگرایی و گستره نفوذ او اعتراف می‌کند: «آیا کاری هست که او نتواند انجامش بدهد؟»اما نگاه دشمن تنها معطوف به بعد نظامی نیست. فارین پالیسی با شگفتی به دیپلماسی میدانی تحول‌آفرین سلیمانی اشاره می‌کند: «با مدیریت ژنرال سلیمانی، دشمنان ایران در عراق به دوست تبدیل شدند.» زلمای خلیل‌زاد، دیپلمات کهنه‌کار آمریکایی، حتی فراتر رفته و نقش او در ایجاد صلح را تصدیق می‌کند.جنبه دیگر، «اقتدار شخصی» و «بی‌اعتنایی به هیمنه قدرت غرب» است که برای دشمنان جذاب و آزاردهنده بوده است. مایک پمپئو که نامه‌ای به سردار سلیمانی نوشت و پاسخی دریافت نکرد، ناخواسته روایتی از عزت و خوداتکایی سرداری را ثبت کرده که حاضر نیست حتی نامه مقام بلندپایه دشمن را باز کند. این رفتار نمادی از یک رابطه کاملاً نامتقارن و مبتنی بر قدرت واقعی در میدان است.نیویورک‌تایمز او را «دشمن بزرگ و خطرناکی» می‌خواند که هم‌زمان «مورد تحسین افکار عمومی» است. تایمز آمریکا صریح‌تر می‌گوید: «سلیمانی عامل اصلی و بزرگ درماندگی آمریکا در منطقه است.» و شاید گویاترین جمله از زبان جک کین، فرمانده سابق نیروی زمینی آمریکا باشد: «من فکر نمی‌کنم تا قاسم سلیمانی زنده است، کار ما بسامان برسد.»این مجموعه به ظاهر پراکنده از اظهارنظرها در واقع پازلی منسجم را تشکیل می‌دهد: تصویر رهبری نظامی-سیاسی که در نگاه بی‌طرفانه‌ترین تحلیلگران دشمن، ترکیبی نادر از کارآمدی عملیاتی، نبوغ استراتژیک، جسارت میدانی، نفوذ اجتماعی و اقتدار شخصی است.آن‌چه برای دشمنان حیرت‌آور و هراسناک است، نه صرفاً وجود یک فرمانده، که ظهور «مکتبی» است—همان «مکتب سلیمانی» که رهبر معظم انقلاب از آن سخن گفت—مکتبی که در آن صدق و اخلاص، نه شعار بلکه سلاح برنده در قلب میدان‌های نابرابر است.احترام تحمیلی دشمن گواهی است بر عمق این تأثیر و شکست نرم‌افزارهای قدرت در برابر منطق مقاومتی که حاج قاسم، نماد عینی آن بود.(مصطفی علیجان‌زاده)

▼ خبر ویژه 

سوریه؛ قربان‌گاه جدید در جنگ سرد آنکارا و تل‌آویو!

رسانه «نیو عرب» با اشاره به وضعیت سوریه پس از سقوط دولت بشار اسد، نوشت:«این کشور به صحنه‌ای برای رقابت راهبردی میان ترکیه و رژیم صهیونیستی تبدیل شده است.» بر اساس این گزارش، آنکارا با حمایت عربستان و دیگر کشورهای عربی به دنبال بازسازی اقتدار دولت جولانی است، در حالی که تل‌آویو سوریه‌ای تضعیف‌شده و تجزیه‌شده را ترجیح می‌دهد.نیو عرب با اشاره به وضعیت نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF/YPG) تأکید کرد:« توقف روند ادغام این گروه در ارتش ملی دمشق، یکی از اصلی‌ترین عوامل تشدید تنش‌ها میان دمشق و آنکارا است.» این رسانه نوشت:« ارتباطات اسرائیل با SDF/YPG، برداشت‌های تهدیدآمیز ترکیه را افزایش داده و موجب نگرانی‌های آنکارا شده است.»همچنین «نیو عرب» خاطرنشان کرد که فشار دیپلماتیک بر تل‌آویو برای توقف تلاش‌هایش در تضعیف دمشق افزایش یافته است.