تفکر انقلابی غیرمصلحت‌اندیش!

پس از واکاوی نسبت‌های ممکن میان مصلحت و تفکر انقلابی و روشن شدن این نکته که خطای اصلی در فهم مصلحت رخ می‌دهد، این پرسش نیز به‌طور طبیعی مطرح می‌شود که آیا در طرف مقابل، هر کنش یا موضعی که با حس و شعار انقلابی همراه باشد می‌تواند مصداق واقعی «تفکر انقلابی» تلقی شود؟ بررسی تجربیات گذشته نشان می‌دهد، پاسخ منفی است. به عبارت دیگر، رفتار‌ها و تفکراتی وجود دارد که در نگاه نخستین، شاید مصداق رفتار و تفکر انقلابی باشد؛ اما با تحلیل شرایط زمانه، کاملاً برخلاف مصلحت جامعه بوده و با توجه به اینکه یکی از معیار‌ها و ضوابط تفکر انقلابی توجه به واقعیت‌ها و نیز رعایت مصلحت جمهوری اسلامی است، می‌توان گفت رفتاری برخلاف تفکر و روحیه انقلابی است. برای نمونه، می‌توان به واقعه حمله به سفارت عربستان اشاره کرد.

برخی شاید این حمله را برآمده از حس حالت اعتراض به زورگویان و ایادی نظام سلطه بدانند و از این منظر، این حرکت را یک حرکت انقلابی برشمارند، اما از این نکته غافل هستند که تفکر انقلابی و عمل انقلابی، باید در چارچوب قانون و با توجه به واقعیت‌ها و اولویت‌ها صورت بگیرد و اتفاقاً یکی از معیار‌های عمل انقلابی، پرهیز از رفتار‌های هیجانی است. به همین دلیل این حرکت را نه تنها نمی‌توان مصداق عمل انقلابی دانست، بلکه مورد اعتراض رهبر معظم انقلاب نیز واقع شد.

همین اعتراض در قضیه حمله به سفارت انگلیس هم رخ داد و رهبر معظم انقلاب این حمله را نیز به ضرر اسلام و کشور و به ضرر همه دانستند. این در حالی است که شاید در نگاه نخست، حمله به سفارت انگلیس با آن هم سابقه رذالت سیاسی در مورد ایران، بسیار موجه و انقلابی باشد و مصداق کامل «حساسیت در برابر دشمن و نقشه‌های او» تلقی شود؛ اما با توجه به وضعیت کشور و با توجه به هزینه‌هایی که برای کشور دارد، نه تنها مصداق تفکر انقلابی نیست؛ بلکه مصداقی از «کامل کردن پازل دشمن» است. به عبارت دیگر چه بسا دشمن منتظر حرکتی است تا با استناد به آن، هزینه‌هایی را بر ایران تحمیل کند و این حرکت را با تهییج احساسات ضد استکباری مردم و با هدایت عوامل داخلی خود رقم بزند. به همین دلیل در حرکت‌ها و رفتار‌ها باید بسیار مراقب این بود که در طرح و نقشه دشمن واقع نشد.

نمونه‌ای دیگر از رفتار‌هایی که بر اساس احساسات انقلابی ظهور و بروز پیدا می‌کنند، ولی در نهایت نمی‌توان آنها را مصداق تفکر و رفتار انقلابی دانست، ممانعت از سخنرانی برخی افراد و بر هم زدن جلسه سخنرانی آنهاست. یکی از مهم‌ترین مصادیق این رفتارها، ایجاد سر و صدا هنگام سخنرانی حجت‌الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی در مراسم سالگرد رحلت امام خمینی (ره) بود این رفتار نیز مورد اعتراض رهبر فرزانه انقلاب واقع شد و ایشان در این باره تصریح کردند: «.. بنده با این کار مخالفم؛ با این نوع تخریب کردن‌ها و سر و صدا کردن‌ها بنده موافق نیستم؛ من مخالفم؛ این را همه بدانند».