وصیت پزشک شهیدی که در حمله اسرائیل به ایران به شهادت رسید

سال ۱۳۳۶، در دل کوچه‌های گرم فسا، نوزادی چشم به جهان گشود تا نامش بعدها بر تارک علم، ادب و ایثار این سرزمین بدرخشد؛ دکتر محمدحسین عزیزی. پزشکی که صادقانه خدمت کرد و خردادماه ۱۴۰۴ به شهادت رسید. آن‌طور که دوستان شهید تعریف می‌کنند نجابت، مردم‌داری و اخلاق ‌دکتر محمدحسین عزیزی زبانزد بود.

او از برجسته‌ترین متخصصان گوش و حلق و بینی و جراحی سر و گردن کشور و عضو هیئت علمی فرهنگستان علوم پزشکی کشور بود. دکتر عزیزی فقط یک پزشک نبود؛ دلسپرده فرهنگ، ادب و تاریخ ایران بود. بیش از ۱۶۰ مقاله در حوزه‌های اجتماعی، ادبی و پزشکی به زبان فارسی و انگلیسی از او در نشریات معتبر کشور به چاپ رسیده.

وصیت‌نامه شهید دکتر محمدحسین عزیزی که مربوط به اردیبهشت‌ماه سال 1404 است، او سوم اردیبهشت‌ماه و پیش از انجام یک عمل جراحی، وصیت خود را این‌گونه نوشته است:

«بسیار سعادتمند بودم که در میان شما عزیزان، خانواده مهربان، همسر و دختر مهربانم و خویشاوندان گرانقدر و دوستان عزیزتر از جان بودم. اگر به هر دلیلی از این عمل جراحی جان به در نبردم، دوست دارم پیکر ناچیز مرا، به دانشکده پزشکی تهران یا شیراز بدهند تا دانشجویان عزیز پزشکی از آن علم تشریح بیاموزند و در صورت امکان، از بافت‌های آن برای نیازمندان استفاده کنند. 

من زندگی را دوست داشتم!‌ اما به عنوان پزشک خوب می‌دانم که سرانجام این کالبد بیولوژیک، از کار می‌ایستد.»

در نهایت، دکتر محمدحسین عزیزی با موفقیت این عمل جراحی را پشت سر گذاشت اما در پی حمله جنایتکارانه رژیم صهیونیستی به میدان تجریش در جریان جنگ 12 روزه، این پزشک که از چهره‌های برجسته جامعه پزشکی کشور بود به فیض شهادت نائل آمد. وی از متخصصان شناخته‌شده گوش، حلق و بینی و جراحی سر و گردن، و عضو فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران بود.