برگرديم به سال ۲۰۰۱ میلادی؛ زمانی که پس از حادثه مشکوک ۱۱ سپتامبر، جنگ تبلیغاتی سنگین رسانهای آمریکا آغاز شد. رئیسجمهور وقت آمریکا با شعار «محور اهریمنی» برای برخی کشورهای جهان خط و نشان کشید. او گفت کشورهای دنیا دو دسته هستند؛ یا با ما هستند یا با تروریستها! ماشین جنگ روانی آمریکا به موازات ماشین جنگی آنان به راه افتاد. در داخل ایران، جمعی از نمایندگان مجلس ششم خطر وقوع جنگ را قطعی و نزدیک دانستند و با نگارش نامه به رهبر معظم انقلاب اسلامی، از ایشان خواستند در برابر آمریکا مسیر سازش و تسلیم را پیش بگیرند. رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در پاسخ به جنگ تبلیغاتی مقامات کاخ سفید که معالاسف تا داخل کشور نیز امتداد پیدا کرده بود، فرمودند: «ما نه با شما هستیم و نه با تروریستها.»
حمله به افغانستان در سال ۲۰۰۱ و مدتی بعد حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ برای برخی جای تردیدی باقی نگذاشته بود که به زودی عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران پیاده خواهد شد؛اما این اتفاق هرگز نیفتاد. در اینکه دشمن اقدام نظامی علیه ایران را آرزو میکرد، بحثی نبود؛ نشانهها نیز گواهی میداد جنگ علیه ایران به زودی واقع خواهد شد؛ اما هیچ گاه خواب مقامات آمریکا تعبیر نشد. در سال۱۳۹۷ و دوره نخست ریاستجمهوری ترامپ و خروج از توافق هستهای، ماجرا به شکل دیگری تکرار شد. اغراق نیست در یک نشست تخصصی این پرسش مطرح شود که چرا کمپین فشار حداکثری آمریکا در سال ۹۷ به جنگ نظامی علیه سرزمین ایران اسلامی منجر نشد؟! چون دشمن همه طراحیها و الزامات یکسره کردن کار ایران را به زعم خود مهیا کرده بود.
پاسخ به این پرسش که ایران اسلامی چگونه در آن سالها بر طراحیهای پیچیده دشمن غلبه پیدا کرد، برای امروز ما بسیار سودمند خواهد بود. حالا اما فقط زمانه عوض شده و ظاهر تحولات تغییر پیدا کرده، والا ماهیت ماجرا یکسان است. تهدید ایران عزیز به حمله نظامی و تلاش برای تغییر محاسبات از طریق عملیات روانی به صورت شبانهروز در حال کار بر روی جامعه ایران است. انسجام ملی و فراگیر و نیز اراده قاطع برای اعمال قدرت نظامی علیه داراییهای دشمن کلیدیترین عامل در بازداشتن دشمن از هرگونه شرارت علیه ایران اسلامی به شمار میآید. عاملی که در گذشته نیز سهمگینترین توطئهها را از کار انداخته است. در عملیات روانی، دشمنان به دنبال آنند تا چیزی را که در تهاجم نظامی نمیتوانند به دست بیاورند، در فضاسازیهای تبلیغاتی کسب کنند. همه حواس ها باید در این نقطه متمرکز شود؛ جدیترین نقطه تهدید دقیقاً از همین جا ممکن است نشئت بگیرد.