‌نمای آمریکا!

«جفری اپستین» نامی است که این روز‌ها همچنان بیش از هر نام دیگری بر تارک رسانه‌ها می‌نشیند و افکار عمومی جهان را درگیر کرده است؛ مردی که ماجرایش بیشتر شبیه فیلم سینمایی است تا واقعیت! مردی ثروتمند با جزیره‌ای خصوصی و چند جت اختصاصی که برای چند دهه به افراد قدرتمند و خاص، خدمات خاص ارائه می‌داد؛ از رؤسای‌جمهور گرفته تا نخست‌وزیران، سران کنگره، دیپلمات‌ها، شاهزاده‌ها، اعضای خانواده‌های سلطنتی، مولتی میلیاردرها، غول‌های فناوری اطلاعات، برندگان جوایز نوبل، ستارگان موسیقی و سینما و ورزش، و خلاصه از هر طیف و طبقه خاصی که جست‌و‌جو کنی در میان مشتریان انتخاب شده این جزیره مخفی وجود داشته است. به‌تازگی سه میلیون سند از این پرونده سیاه و تاریخی منتشر شده و هر روز نام‌ها و رسوایی‌های جدیدی از دل آن بیرون می‌زند.

اپستین تصویر تمام‌نمای آمریکای مدعی حقوق بشر است. کنکاشی در ابعاد و زوایای آن و طرح سؤالات بیشتر درباره اینکه این شبکه فساد چگونه شکل گرفت؟ آیا خلاصه کردن ماجرا در یک نام‌ـ متعلق به فردی که به طرز بسیار مشکوکی و تنها چند هفته پس از دستگیری در زندان مُرد‌ـ ساده‌لوحانه نیست؟ چرا و چگونه با وجود شواهد جدی، جانیان این پرونده از پیگیری قضایی مصونیت یافتند؟ روابط اپستین و این پرونده با رژیم صهیونیستی و به‌طور مشخص موساد‌ـ متخصص در پهن کردن دام‌های جنسی و بهره‌برداری‌های امنیتی از افراد آلوده‌ـ چقدر عمیق و ساختاری است؟ چگونه در جوامع به‌اصطلاح مدرن، رذیلت‌های شرم‌آور عادی‌سازی شده و به سطح دعوا‌های سیاسی و حقوقی تنزل می‌یابند؟ چگونه یک جامعه می‌تواند نخبگانی از این نوع را پرورش دهد و بر مسند و مصادر بنشاند؟ در این میان شاید مهم‌ترین سؤال این باشد که آیا کشف و حتی مرگ اپستین نقطه پایانی بر این قبیل اقدامات جهنمی است؟

شاید حدود ۱۲ یا ۱۳ سال پیش بود که پرونده «هاروی واینستین» تهیه‌کننده سرمایه‌دار آمریکایی که با بسیاری از کارگردانان آمریکایی فیلم‌های مشهور و بزرگی را تهیه کرده بود، در جنبش موسوم به ME TOO به جرم وداراسازی زنان بازیگر به گذراندن شبی در منزلش بازداشت و زندانی شد و موجی ایجاد کرد؛ اما طول این موج تنها چند ماه بود و همان رسانه که در خدمت ثروت و قدرت است به استادی جامعه را به خنیاگری و دست نسیان سپرد. امروز ترامپ با صراحت تلاش می‌کند که با صدور دستوری همه جزیره را فراموش کنند و این همان کشتی بزک کرده تایتانیک آمریکاست که در لجن‌زار و باتلاق خودخواسته و خودساخته فرو می‌رود!