بهترین رفیق

امام زین‌العابدین (ع) در دعای ۴۵ صحیفه سجادیه می‌فرماید: «السَّلامُ عَلیْکَ یا أکرَمَ مَصْحوبٍ مِنَ الأوْقاتِ»؛ بهترین رفیق ما در زمان‌ها. ما زمان‌های متعددی را می‌گذرانیم. ماه رجب را گذراندیم. ماه شعبان را گذراندیم. قبلش را گذراندیم. بعدش را هم می‌گذرانیم. این بهترین و کریم‌ترین رفیق آدمیان در میان ایام و اوقات است. «وَ یا خیْرَ شَهْرٍ فی الأیّام وَ السّاعاتِ»؛ بهترین ماه در میان روز‌ها و ساعات عمر آدمی....

«السَّلامُ عَلیْکَ ما أکثرَ عُتقاءَ اللهِ فیکَ»؛ چقدر زیاد و فراوان هستند کسانی‌که در این ماه از بند آتش نجات پیدا می‌کنند. در روایت دارد خدای متعال هرشب دم افطار هزار هزار نفر را از آتش جهنم نجات می‌دهد. شخص کاری نکرده. فقط در ماه رمضان بوده. اهل ماه رمضان بوده. یعنی مثلاً روزه گرفته، مسلمان و مؤمن بوده. همین که با ایمان وارد ماه رمضان شده، به برکت ماه رمضان خدای متعال از گناهانش می‌گذرد و از آتش جهنم نجاتش می‌دهد. چه بسیارند کسانی‌که در این ماه رمضان از آتش جهنم نجات یافتند. «وَ ما أسْعَدَ مَنْ رَعی حُرْمَتکَ بکَ»؛ و چقدر خوشبخت شد کسی‌که حرمت تو را در این ماه حفظ کرد. چگونه حرمت ماه را حفظ کنیم؟ ماه رمضان را چگونه حفظ کنیم؟ فرمایش امیرالمؤمنین (ع) و فرمایش رسول خدا (ص) این است. امیرالمؤمنین (ع) عرض کرد یا رسول‌الله (ص) افضل اعمال در این ماه چیست؟ ایشان فرمودند: «ورع از محارم الهی و پرهیز از گناه برترین اعمال است و حرمت این ماه است»؛ فرمودند که ماه رمضان پرهیز شما فقط از خوردنی و آشامیدنی نباشد. سعی کنید که چشم و زبان و پوست بدنت هم روزه باشد. این می‌شود رعایت حرمت ماه رمضان. هرچه رعایت حرمت بیشتر باشد، سعادت بیشتر است. اگر بخواهیم چند نمونه از خصال و ویژگی‌های اصلی این مکتب تربیتی را بر اساس شخصیت حضرت علی‌اکبر (ع) مطرح بکنیم، من این سه نکته را خدمت شما عرض می‌کنم. ان‌شاءالله برای همه ما و مخصوصاً برای جوان‌های عزیزمان الهام‌بخش باشد. ان‌شاءالله پدر و مادر‌ها همین مسیر را برای بچه‌های‌شان و دستگاه تعلیم و تربیت ما همین مسیر را برای فرزندان میهن دنبال کنند: نکته اول که هم اول است هم آخر است، اصل است، فرع است و همه چیز است، عبارت است از مسئله تربیت توحیدی و اتصال به خدای متعال. اصل مسئله این است. این رنگ خدایی‌گرفتن و قرار گرفتن در صراط بندگی و زندگی در محیط ایمان و تقوا. این اصل مسئله است. منتها در مدرسه حسینی این سیر ارتباط با خدای متعال با محبّت آمیخته شده است. یعنی دوستی با خداوند و قرار گرفتن در جاذبه محبت حضرت حق تبارک و تعالی... شرح مبسوط این رابطه در مناجات عرفه سیدالشهداء (ع) هست. آن شرح عاشقی است؛ این ارتباط عاشقانه، محبانه، مؤمنانه و در کمال خضوع و فروتنی و تسلیم در برابر پروردگار متعال. این ویژگی بنیان و اساس شخصیت انسان مؤمن مورد قبول خدای متعال و اسلام عزیز است...، اما مطلب دوم که خیلی نکته اساسی‌ای است، مسئله اخلاق است؛ حسن خلق. این هم خودش یک بابی است. مسئله ساده نیست: زیباسازی اخلاقی، شکل‌گیری یک شخصیت اجتماعی پرجاذبه، گرم، صمیمی، متواضع، مؤدب، خوشگو، خوشرو، خوش ارتباط، اهل انس، اهل رفاقت، مهربان، کارگشا، اهل سخاوت، این مسئله عادی‌ای نیست. مسئله تزئینی هم نیست... نکته سوم که دیگر فقط در حد یک اشاره به آن می‌پردازم، روحیه جهاد، صلابت، عزت است. بچه‌هایی که در مدرسه حسینی تربیت می‌شوند، شجاعند. به تعبیر قرآن کریم «أَعِزَّةٍ عَلَى الکافِرینَ هستند، أَشِدّاءُ عَلَى الکُفّارِ» هستند. مثل یک لشکرند. اگر رهبان باللیل اسد بالنهار، شیر روزند.