روابط انسانی!

ما در عصری زندگی می‌کنیم که فضای مجازی و به‌دنبال آن شبکه‌های اجتماعی، با سرعتی چشمگیر در حال گسترش هستند. پیشرفت روزافزون این شبکه‌ها فواید بسیاری دارد؛ از جمله تسهیل ارتباطات، افزایش سرعت تبادل اطلاعات و از میان برداشتن مرز‌های جغرافیایی. با این حال، در کنار این مزایا، آسیب‌هایی نیز متوجه زندگی فردی و روابط انسانی شده است. همه ما انسان‌ها بُعدی به نام «خودِ نمایشی» داریم؛ به این معنا که تمایل داریم بهترین و مطلوب‌ترین تصویر از خود را در معرض دید دیگران قرار دهیم. گسترش شبکه‌های اجتماعی بستری فراهم کرده است که افراد بیش از گذشته خود و زندگی شخصی‌شان را به نمایش بگذارند. این رفتار‌های نمایشی، به‌تدریج زمینه‌ساز مقایسه‌های نادرست می‌شود؛ به‌گونه‌ای که افراد، آگاهانه یا ناخودآگاه، واقعیت زندگی خود را با تصاویری مقایسه می‌کنند که غالباً بازتاب کامل حقیقت نیستند و تنها بخش‌هایی گزینشی یا حتی غیرواقعی از زندگی دیگران را نشان می‌دهند. نتیجه این مقایسه‌ها، تمرکز مداوم بر نداشته‌های خود و تصورِ اغراق‌آمیز از داشته‌های دیگران است. یکی دیگر از آسیب‌های افزایش استفاده از شبکه‌های اجتماعی، کاهش گفت‌و‌گو‌های واقعی و عمیق است. کافی است به دورهمی‌ها و مهمانی‌ها توجه کنیم؛ جایی که افراد ساعت‌ها در شبکه‌های اجتماعی با کسانی گفت‌و‌گو می‌کنند که گاه هرگز آنها را از نزدیک ندیده‌اند، اما در دنیای واقعی از برقراری یک گفت‌وگوی سالم با نزدیک‌ترین افراد زندگی‌شان، مانند همسر، ناتوان هستند. بسیاری از این آسیب‌ها ریشه در یک عامل مشترک دارند و آن «فرار» است. زمانی که افراد اعتمادبه‌نفس کافی ندارند و نمی‌توانند در دنیای واقعی ارتباطات سالم و کارآمدی برقرار کنند، از موقعیت‌هایی که برایشان اضطراب‌آور است فاصله می‌گیرند و به فضای مجازی پناه می‌برند. غافل از آن‌که این پناه بردن نه‌تنها ضعف‌های آنها را جبران نمی‌کند، بلکه باعث می‌شود هر روز بیشتر از «خودِ واقعی» فاصله بگیرند و هرگز به رضایت درونی و آرامش پایدار دست نیابند.