غارت زیباترین سرزمین

از جمله سرزمین‌هایی که با سفر کلمب به قاره سرخ‌پوستان اشغال شد، جزیره «کوبا» بود. «کریستف کلمب»، ۲۷ اکتبر ۱۴۹۲، به این سرزمین واقع در آمریکای مرکزی پا گذاشت. نقل است که کلمب در آن هنگام گفته بود: «از سرزمین کوبا زیباتر چشم بشر هرگز ندیده است.»

کوبا پس از ورود کلمب به آن، بسیار زود به مستعمره اسپانیا و مقصد شمار زیادی از بردگان آفریقایی برای کار در مزارع شکر و قهوه تبدیل شد. بندر هاوانا نیز با توجّه به موقعیت جغرافیایی‌ای که دارد، به هتدریج به مرکز اصلی برای انتقال ثروت سایر مستعمرات اسپانیا تبدیل شد.

کوبا، نمونه برجسته دیگری از فاجعه امحای سکنه بومی قاره آمریکاست و در طول سه سده، نشان ناچیزی از نسل مردم بومی آن بر جای ماند. سکنه کنونی کوبا معجونی است از اعقاب اسپانیایی‌ها، فرانسوی‌ها، آلمانی‌ها و بردگان آفریقایی و چینی. سال ۱۵۱۱ میلادی، اولین اقامتگاه‌های اسپانیایی‌ها در کوبا تأسیس شد. اسپانیا حدود ۱۰۰ هزار نفر از مردم بومی را به بردگی گرفت، آنها را مسیحی کرد و به جست‌و‌جو واداشت. با وجود این، پس از گذشت یک قرن در عمل این افراد بومی از بین رفتند. از جمله دلایل این اتفاق، شیوع بیماری عفونی اوراسیایی بود که به دلیل عدم مقاومت بومی گسترش یافت.

«برتولومه. د. لاکاساس» کشیش جوانی که در سفر دوم همراه کلمب بود، از دفتر وقایع روزانه وی رونوشتی تهیه کرد و کتابی با عنوان «تاریخ هندیان» نوشت و در آن جامعه سرخ‌پوستان و آداب و رسوم و سنن آنان را شرح داد. وی در آن اثر درباره نحوه رفتار اسپانیایی‌ها با ساکنان کوبا چنین نوشت:

«نوزادان تازه متولد شده زود می‌مردند؛ چون مادران‌‍شان به دلیل کار سخت و جان فرسا و گرسنگی شدید برای تغذیه آنها شیری نداشتند. به همین خاطر طی دوران اقامت من در کوبا هفت هزار کودک ظرف سه ماه جان سپردند. حتی برخی مادران از شدت نومیدی بچه‌های خود را غرق کردند... به این صورت شوهران در معادن، زنان بر اثر کار شدید و بچه‌ها به خاطر کمبود شیر مردند... چشمان من شاهد چنان اعمال خلاف سرشت انسانی بود که هم اکنون که قلم در دست دارم تمام بدنم می‌لرزد.»