پنجم شعبان، روزی است که سکوتِ تاریخ شکست و سجدهای طولانی آغاز شد؛ روزی که مدینه شاهد تولد نوزادی شد که قرار بود اشک را به دعا، دعا را به آگاهی و صبر را به بلندترین شکل بندگی معنا کند.
چهارم ماه شعبان، یادآور ولادت شخصیتی است که وفاداری و ایثار را به بلندای تاریخ رساند؛ روزی که عباس بن علی (علیهالسلام) در مدینه دیده به جهان گشود تا نامش برای همیشه با شجاعت پیوند بخورد.
حافظ، یک عالم زمانه بوده که فقه، حدیث، کلام، تفسیر و ادب فارسی و عربی را آموخته است، اما هرگز بساط علمفروشی و دینفروشی را نگسترده است.
اتحادیه جهانی علمای مسلمان با محکوم کردن حمله به مسجد استکهلم و هتک حرمت قرآن کریم، خواستار اقدام برای توقف حملات به اماکن مقدس مسلمانان شد.
یک استاد حوزه علمیه با تأکید بر صبر آگاهانه حضرت زینب(س) گفت: ایستادگی، بصیرت و مدیریت ایشان پس از عاشورا، نهضت امام حسین(ع) را زنده نگه داشت و افکار عمومی را بیدار کرد.
فراتر از جنبه فرهنگی، این حرکت یک پیام سیاسی نیز دارد. اینکه در دنیایی که قدرتهای بزرگ با بمب و تحریم سخن میگویند، هنوز میتوان با فرهنگ، هنر، همیاری و ایثار حرفی تازه زد.
گاهی، تلاقی و تقارن برخی رویدادها و مناسبتها، خاصه از جنس متفاوت و به تعبیری تلخ و شیرینش، آدم را در تنگنای عجیبی قرار میدهد؛ مثل همین تقارن روز «مرد و پدر» با سالگرد شهادت«حاج قاسم» عزیز!
امام هادی (ع) در یکی از پرآشوبترین دورههای عباسی، با جریانهای انحرافی و سیاستهای عقلستیزانه مقابله کرد و با حفظ توحید و عقلانیت، شیعیان را برای دوران غیبت سامان داد.
رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی در پیامی نوشت: ظلم غرب مدرن به زنان امروز نسبت به دوران قرون وسطی نیز سهمگینتر است.
اینک آرام بگیر بانو در این گوشه غربت که طنین نوای جان سوزت هماره در گوش زمان جاری خواهد بود؛ تا آن زمان که رودها، موج زنان، داغ عبّاست را بر سینه می زنند و تا هر زمان که پروانگان بال سوخته و لبان ترک خورده تشنگی که ازسرزمین آسمانی عشق آمده اند، حماسی ترین روضه های عالم را با نام عبّاس تو می خوانند