اعزام کم‌نظیر

از اوایل بهمن‌ماه سال ۱۳۶۲ جنب و جوش جدیدی در تهران و سایر شهر‌ها شکل گرفته بود به نام اعزام نیرو‌های طرح لبیک یا خمینی (ره) به جبهه‌های جنوب. در واقع یک مانور حماسی و پرشور و هیجان‌انگیز در شهر‌های بزرگ ایران نمایان شده بود. این اعزام که عدد ۵۰۰ هزار نفری را با خود داشت، سازمان یافته‌تر از گذشته به منزله مانور جمعیتی نیرو‌های رزمنده دیده می‌شد و تفاوت‌ها و برتری‌هایی با اعزام‌های دیگر داشت که به اختصار چند مورد آن را یادآور می‌شویم.

۱ـ اعزام نیرو‌های بسیجی و سازماندهی رزمی از محل اعزام با این نظم و انضباط و تجهیزات سابقه نداشت. با توجه به اینکه ساماندهی فرمانده گردان، گروهان، دسته، تدارک، بهداری، بی‌سیم، ستاد و مرکزیت همه اینها در این اعزام دیده شده بود و سازمان گرفته بود، در آن زمان به همراه خلاقیت‌ها و ابتکاری که به کار برده شده بود کار جدیدی بود.

۲ـ از اقدامات خیلی خوب دیگر انجام مانور و آزمایش آموزش‌ها بود. شهید علیرضا نوری موفق شده بود به سرعت زمینی را با طی مراحل قانونی به این کار اختصاص دهد و با کار شبانه‌روزی به پادگان آموزشی تبدیل کند و نیرو‌های تهران که تحت عنوان لشکر ابوذر سازماندهی شده بود، در این پادگان تست آموزشی بگیرد و نقاط ضعف و قوت سازماندهی را به دست آورد. در واقع همه کادر‌های پشتیبانی کننده نیرو‌های عملیاتی در این تست آموزش به صورت مانور خیلی خوب سنجیده شدند که در آن زمان و شرایط اقدامی کم‌نظیر بود.

۳ـ تفاوت دیگر این اعزام با اعزام‌های گذشته این بود که سازمان رزم آن مطابق با سازمان رزم جبهه‌های جنگ دیده شده بود. در این اعزام سراسری ۵۰۰ هزار نفر از بسیجیان سراسر کشور، همانند سازمان رزم جبهه‌ها در قالب تیپ‌ها و لشکر‌ها به جبهه‌ها اعزام شدند.

۴ـ این اعزام که با قطار و اتوبوس یا ماشین‌های سواری انجام گرفت و جمعیت زیادی به پادگان دو کوهه در جنوب ورود کردند، حال و هوای دیگری حاکم شد که سرشار از نشاط و شادی و هیجان بود و جنب و جوش جدیدی را رقم زد. حجم جمعیت به اندازه‌ای بود که در میدان صبحگاه پادگان دو کوهه جای خوابیدن نبود و به ناگزیر محل استقرار آنها به بیابان‌های بیرون از دو کوهه منتقل شد. همزمان با این انتقال تعدادی از نیرو‌های مهندسی رزمی هم فعال شدند و شروع کردند به خاکریز زدن و تأمین امکانات و ساخت‌ساز سرویس‌های بهداشتی و ... که در عرض چند روز چادر‌ها بر پا شد.

۵ـ چند روز بعد از استقرار نیرو‌ها در فضای بیرونی پادگان دو کوهه یک حرکت خودجوش دیگری شکل گرفت و آن، جمع‌آوری و انتقال کمک‌های مردمی از طریق پایگاه‌های تحت پوشش مناطق که با چندین کامیون به صورت کاروانی راهی پادگان دوکوهه شدند. این اعزام درس‌های آموزنده بسیار دارد که امروز هم نیاز به سازماندهی این‌چنینی احساس می‌شود.