استثمار بردگان

از اولین اقدامات استعمارگران اسپانیایی در مواجهه با بومیان جزایر باهاما، اسارت و بردگی آنان بود. «اتالی» نویسنده فرانسوی، می‌نویسد: «کریستف کلمب به ایجاد کلنی‌های اسپانیایی در مناطقی که کشف شده بود سرعت بخشید. بومیان را برده نامید و آنها را موظف کرد تا به عنوان مالیات به دولت اسپانیا طلا بدهند. وی اولین کسی بود که به تجارت برده پرداخت».

در سال ۱۵۲۴، ایزابل ملکه اسپانیا، فرمانی صادر کرد که به ماجراجویان اسپانیایی این اجازه را می‌داد که «لاتی فوندین» (مالکیت بزرگ زمین) به وجود آورند و سرخ‌پوستان را به کار‌های اجباری وادارند و آنها را برای گرویدن به دین مسیح تشویق کنند. ایزابل در این فرمان فرمانداران خود را مکلف می‌کنند تا با اعمال زور مفاد فرمان را اجرا کنند؛ از این رو آنان سرخ‌پوستان را به مناطق مورد نیاز برای کار اجباری کوچ دادند. به این ترتیب اولین قدم در راه استثمار مستعمرات و مجوز واداشتن کارگران به کار اجباری صادر شد.

تعداد قابل ملاحظه‌ای از سرخ‌پوستان ازسوی مقامات محلی میان اسپانیولی‌ها تقسیم شدند با این استدلال که یک حامی برای آموزش آتی آنها لازم است؛ پس به ظاهر تحت راهنمایی اسپانیایی‌ها درآمدند؛ اما این بومی‌ها در حقیقت به ارباب تحویل داده شدند. آنها بدون کوچک‌ترین حق اعتراض به دست‌مزد یا شرایط زندگی، مجبور بودند هر نوع وظیفه‌ای را که ارباب به آنها فرمان می‌داد، اجرا کنند. مالکان بزرگ به حدی دستمزدشان کم بود که کارگران روزمزد از حاصل کار اجباری خود توانایی تأمین حداقل زندگی خود را نداشتند یا حتی در مواردی هیچ مزدی نمی‌دادند!

سیستم پرداخت چنین بود که مالکان بزرگ به کارگران روزمزد خود قطعه زمین غیر قابل کشتی را می‌دادند که وی در آن با کاشتن محصولات کشاورزی، غذای خود و خانواده‌اش را تأمین کند؛ البته کارگر اجازه داشت فعالیت روی زمین مزبور را فقط در ساعات (فراغت) انجام دهد؛ در حالی که فراغت وی در روز، پس از ۱۲ ساعت (یا بیشتر) کار طاقت فرسا در مزرعه ارباب بود؛ با وجود این، محصول تولیدی در این قطعه زمین نیز تمام و کمال متعلق به وی نبود. او باید در رابطه با این محصول، دوبار مالیات بپردازد، یک بار به ارباب و یک بار دیگر به ارباب ارباب، یعنی پادشاه اسپانیا.