دستگاه مدیریت فعلی ایالات متحده آمریکا خطمشی گسترش و نوسازی زرادخانه سلاحشیمیائی خود را در پیش گرفته و هر نوع مذاکرات مربوط به منع این اسلحه را بمثابه مانعی در راه عملی شدن نقشههای دور و دراز خود میبیند. علت اصلی روش منفی طرف آمریکائی نسبت به منع سلاح شیمیائی در همین است.
وضع مذاکرات مربوط به منع سلاح شیمیائی اکنون طوریست که در کلیه مجامع بینالمللی که درآنها موضوع سلاح شیمیائی بررسی میشود، روش ایالات متحده آمریکا مانع اصلی در راه پیشرفت مذاکرات میگردد. در ضمن خط تعلیق حصول موافقت اکنون بمراتب صریحتر از گذشته دنبال میشود.
نتایج سی و ششمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز موید این امر است. مجمع با اکثریت آراء قطعنامهای صادر نمود که در آن به لزوم بذل کلیه مساعی بمنظور تشدید مذاکرات مربوط به منع سلاح شیمیائی در کمیته خلع سلاح استناد میشود. تنها یک هیئت نمایندگی از دادن رای خودداری نمود که آنهم هیئت نمایندگی آمریکا بود.
دیپلماسی شرق و دیگر کشورهای جهان، و جوامع بینالمللی غرب را ناچار کردند از روش منفی نسبت به این مسئله دست بردارد و با طرح این مسئله در کمیته خلع سلاح موافقت کند.
در سال 1976 مذاکرات دوجانبه شوروی و آمریکا در خصوص ارائه طرح منع سلاح شیمیائی و ارائه آن به کمیته خلع سلاح آغاز گردید. نشان داد و سلسله پیشنهاداتی برای تنظیم مقاوله نامهای که برای همه کشورها قابل قبول باشد و بر اساس آن بشود به اندوختن وسایل جنگ شیمیائی خاتمه داد و انهدام این وسائل را تامین کرد مطرح گردد. در همین رابطه بعضی از کشورهای جهان و نیز کشورهای سوسیالیستی و شوروی و نیز با وجود دعوتهای مکرر مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای منع هر چه زودتر سلاح شیمیائی و با وجود اینکه کلیه نکات فنی این مسئله کاملا مورد بحث و بررسی قرار گرفته بود مذاکرات مربوط به حذف سلاح شیمیائی از زرادخانههای کشور دچار رکود گردید.
در دوره بعد از ماه ژوئیه سال 1980 هم که دوازدهمین دور مذاکرات به پایان رسید واشنگتن اصولا از ادامه این مذاکرات خودداری کرد. ابتدا دستگاه مدیریت فعلی ایالات متحده خطمشی منفی خود را در این مورد باین شکل توجیه نمود که قصد دارد در روش خود نسبت به مسائل مختلف خلع سلاح «تجدید نظر» کند. لیکن دراوقات اخیر مقامات رسمی آمریکا مدام این موضوع را عنوان میکنند که اقدامات مربوط به کنترل این موضوع فاقد هرگونه دورنما و آینده است.
که این نوع طفره رفتنها یکی از خصلتها و راه و رسم و روش کشورهای غربی و امپریالیستی هست در حالی که کنترل قابل اطمینان اجرای تعهدات مربوطه بیش از هر چیز مورد علاقه کشورهای محروم میباشد. و این اقدامات باید با کنترل کامل با جنبه و حجم تحدیدات مقرر تطبیق داشته باشد و بموازات تحدیدهای مزبور وضع گردد. و کشورهای خواستار این مسئله پیشنهاد نمودند تشریفاتی برای کنترل ملی و بینالمللی برقرار گردد که با استفاده از آنها بتوان اجرای مقاولهنامه آتی را تامین نمود. بر اساس این پیشنهادات بعضی از مقررات اصولی مورد توافق قرار گرفت و چندی قبل از آنکه ایالات متحده آمریکا مذاکرات را متوقف سازد تنظیم شرایط و شیوههای کنترل آغاز شده بود.
اکنون ایالات متحده آمریکا بزرگترین انبار انواع سلاح شیمیائی جهان را در اختیار دارد . مقادیر این اسلحه برای از بین بردن تمامی موجودات زنده کره زمین کفایت میکند . ذخایر مواد مسمومکننده آمریکائی بالغ بر 150 هزار تن و شامل 3 میلیون گلوله توپ و دهها هزار بمبهوائی و صدها خمپاره مهمات شیمیائی دیگر است .
وزارت جنگ آمریکا قصد دارد مقدار مهمات شیمیائی را به 5 میلیون واحد برساند و انبارهای نگهداری این سلاحها را گسترش دهد.
ایالات متحده آمریکا با روحیه تجاوزگری خود ذخائر سلاح شیمیائی را نه تنها در خاک خود بلکه در اروپا و ژاپن و در جزایر اقیانوس آرام (در جزیره جانستون) نگهداری میکند. در ضمن در درجه اول قرار است انواع جدید سلاح شیمیائی در اروپا انبار شود . اینکار هم برای آمریکا بیخطر است و هم سهل و راحت. مگر اروپا بنا به سناریوهای استراتژیستهای آمریکائی نباید تبدیل به صحنه جنگ آتی گردد؟
برای واشنگتن غارتگر وجود انبارهای سلاح شیمیائی در جمهوری فدرال آلمان که در این انبارها قریب 2 هزار تن مواد مسمومکننده ساخت آمریکا نگهداری میشود کافی نیست. در ماه دسامبر سال گذشته ا.هوبر جانشین معاون وزارت دفاع امریکا اظهار داشت که شورای علمی وزارت دفاع توصیه نمود که بمبهای شیمیائی جدید آمریکا در پایگاههای نظامی آمریکا نگهداری شوند.
این بمبها دارای اثر فلجکننده اعصاب هستند. ایتالیا نیز برای انبار کردن اسلحه انتخاب شده است.
در اینجا قرار است مهماتی که از آنها باید در جناح جنوبی ناتو و در نواحی مجاور آن یعنی در آفریقا و خاور نزدیک و میانه استفاده شود نگهداری شود.
اقدامات ایالات متحده آمریکا بطور غیرقابل رد نشان داده است که انجام جنگ شیمیائی جزو لاینفک استراتژی جامع ایالات متحده آمریکا است و هدف از آن انجام کلیه جنگهای منطقهای با بکاربردن سلاح هستهای و انواع دیگر سلاحهای کشتار دسته جمعی میباشد.
داستانهای آمریکائی در خصوص پیدایش نوعی «بارانهای زرد» و «مه صورتی» در کشورهای هندوچین پشیزی ارزش ندارد. بطوریکه میدانید آخرین بارانهای «سمی» در اوایل دهه 70 از آسمان این کشورها بارید که کار دست ارتش ایالات متحده آمریکا بود که این شبه جزیره را تبدیل به صحنه آزمایش انواع وحشیانه سلاحها «در شرایط طبیعی» از جمله سلاح شیمیائی کرده بود.
بنا به اعتراف ر.اشوایکر وزیر بهداری و خدمات اجتماعی ایالات متحده آمریکا، قوای آمریکا در جریان تجاوز به آسیای جنوبشرقی در 41 مورد از عملیات نظامی سلاح شیمیائی بکار بردند.
قوای آمریکا تنها در ویتنام جنوبی از 100 هزار تن مواد شیمیائی بکار بردند. بیش از 2 میلیون نفر ویتنامی از این مواد لطمه دیدند . در مساحتی معادل 3/1 میلیون هکتار یعنی در 43 درصد اراضی مورد استفاده با استفاده از سلاح شیمیائی و بمبهای ناپالم تمام رستنیها از بین برده شد.
البته واشنگتن و سران جنایتکار آنها میل زیادی دارد که ملتها فراموش کنند که ایالات متحده بطور وسیعی از سلاح شیمیائی استفاده کرده است. ولی رهبران امپریالیست صهیونیسم آمریکائی میل زیادی دارند مانع از ممنوعیت سلاح شیمیائی بشوند و زمینه سیاسی روانی لازمه را برای احیاء این سلاحها و امکان استفاده بعدی از آن مهیا سازند.
بهرحال منافع کلیه ملتها منجمله خود ملت ایالات متحده بخصوص سیاهپوستان این کشور ایجاب میکند که ماشین مسابقه تسلیحات در این جهت خطرناک نیز در مقابل چراغ قرمز قرار گیرد . وسایل شیمیائی کشتار دسته جمعی باید ممنوع گردد.