به دشمنی که لبخند می زند اعتماد نکنید

متن کامل بيانات در ديدار دانش&zwnj;آموزان و دانشجويانبه مناسبت روز ملّى مبارزه با استكبار جهانى&zwnj; (12/ 8/ 1392) بسم&zwnj;الله&zwnj;الرّحمن&zwnj;الرّحيم امروز نَفس گرم شما جوانان عزيز در اين حسينيّه يادآور و نشانه&zwnj;ى همان حماسه و شورى است كه در طول سالهاى گوناگون از اوّل انقلاب تا امروز، پشتيبان و حمايت&zwnj;كننده و تضمين&zwnj;كننده&zwnj;ى حركت انقلابى ملّت ايران بوده است. نعمت بزرگ خدا بر اين كشور و بر نظام جمهورى اسلامى، وجود جوانها است؛ با انگيزه&zwnj;هاى روشن، استوار، متّكى به منطق و با دلهاى پاك و نيّتهاى صاف و خالص. جلسه&zwnj;ى امروز ما به مناسبت يادبود حوادث سيزدهم آبان است كه در طول سالهاى گوناگون - پيش از انقلاب و پس از پيروزى انقلاب - در كشور اتّفاق افتاده است. سه حادثه است: حادثه&zwnj;ى تبعيد امام در سال ۴۳، حادثه&zwnj;ى كشتار بى&zwnj;رحمانه&zwnj;ى دانش&zwnj;آموزان در تهران در سال ۵۷، و حادثه&zwnj;ى حركت شجاعانه&zwnj;ى دانشجويان در تسخير لانه&zwnj;ى جاسوسى در سال ۵۸؛ هر سه حادثه به نحوى مربوط ميشود به دولت ايالات متّحده&zwnj;ى آمريكا. در سال ۴۳ امام (رضوان الله تعالى عليه) به خاطر اعتراض عليه كاپيتولاسيون - كه به معناى حفظ امنيّت مأموران آمريكايى در ايران و مصونيّت قضايى آنها بود - تبعيد شدند؛ پس قضيّه مربوط شد به آمريكا. در سال ۵۷ رژيم وابسته&zwnj;ى به آمريكا در خيابانهاى تهران دانش&zwnj;آموزان را به قتل رساند و آسفالت خيابانهاى تهران به خون نوجوانان ما رنگين شد، براى دفاع از رژيم وابسته&zwnj;ى به آمريكا؛ اين هم مربوط شد به آمريكا. در سال ۵۸ ضربتِ متقابل بود؛ يعنى جوانان شجاع و مؤمن دانشجوى ما به سفارت آمريكا حمله كردند و حقيقت و هويّت اين سفارت را كه عبارت بود از لانه&zwnj;ى جاسوسى كشف كردند و در مقابل چشم مردم دنيا گذاشتند. آن روز جوانهاى ما اسم سفارت آمريكا را گذاشتند لانه&zwnj;ى جاسوسى، امروز بعد از گذشت سى و چند سال از آن روز، اسم سفارتخانه&zwnj;هاى آمريكا در نزديك&zwnj;ترين كشورها به آمريكا - يعنى كشورهاى اروپايى - شده است لانه&zwnj;ى جاسوسى؛ يعنى جوانهاى ما سى سال از تقويم تاريخ دنيا جلو بودند. اين قضيّه هم مربوط به آمريكا بود. سه حادثه، هركدام [هم&zwnj;] به&zwnj;نحوى مرتبط با دولت ايالات متّحده&zwnj;ى آمريكا و مناسبات آن با ايران. لذا روز سيزدهم آبان را - كه مثل فردا است - نامگذارى كردند "روز مبارزه&zwnj;ى با استكبار". استكبار يعنى چه؟ استكبار يك تعبير قرآنى است؛ در قرآن كلمه&zwnj;ى استكبار به كار رفته است؛ آدم مستكبر، دولت مستكبر، گروه مستكبر، يعنى آن كسانى و آن دولتى كه قصد دخالت در امور انسانها و ملّتهاى ديگر را دارد، در همه&zwnj;ى كارهاى آنها مداخله ميكند براى حفظ منافع خود؛ خود را آزاد ميداند، حقّ تحميل بر ملّتها را براى خود قائل است، حقّ دخالت در امور كشورها را براى خود قائل است، پاسخگو هم به هيچ&zwnj;كس نيست؛ اين معناى مستكبر است. نقطه&zwnj;ى مقابل اين جبهه&zwnj;ى ظالم و ستمگر، گروهى هستند كه با استكبار مبارزه ميكنند؛ مبارزه&zwnj;ى با استكبار يعنى چه؟ يعنى در درجه&zwnj;ى اوّل زير بار اين زورگويى نرفتن؛ معناى استكبارستيزى يك چيز پيچ&zwnj;وخم&zwnj;دارِ پيچيده&zwnj;اى نيست؛ استكبارستيزى يعنى يك ملّتى زير بار مداخله&zwnj;جويى و تحميل قدرت استكبارگر يا انسان مستكبر يا دولت مستكبر نرود؛ اين معناى استكبارستيزى است. من البتّه ان&zwnj;شاءالله در آينده در يك فرصتى با شما جوانها، دانشجوها، دانش&zwnj;آموزان درباره&zwnj;ى استكبار و استكبارستيزى يك صحبت مفصّلى بايد بكنم كه الان مجال آن نيست؛ اجمالاً اين معناى استكبار و اين معناى استكبارستيزى است. ملّت ايران كه خود را استكبارستيز ميداند، به&zwnj;خاطر اين است كه زير بار تحميل دولت آمريكا نرفته است. دولت آمريكا يك دولت استكبارى است، حقّ مداخله&zwnj;ى در كشورها را براى خود قائل است، جنگ&zwnj;افروزى ميكند، در امور كشورها مداخله ميكند؛ امروز مشاهده ميكنيد [كه&zwnj;] اين قضيّه ديگر از محدوده&zwnj;ى كشورهاى آسيا و آفريقا و آمريكاى لاتين فراتر رفته است، به اروپا رسيده؛ در امور آنها هم دخالت ميكنند. ملّت ايران در مقابل اين استكبارى كه دولت ايالات متّحده داشت و دخالتى كه ميكرد و زورگوئى&zwnj;اى كه ميكرد و تسلّطى كه بر كشور عزيز ما در طول سالها براى خود درست كرده بود، ايستاد. حكومت طاغوتىِ پادشاهى، يك حكومت وابسته&zwnj;ى به آمريكا بود بدون پشتوانه&zwnj;ى داخلى؛ با تكيه&zwnj;ى به آمريكا در ايران هر كارى ميخواستند ميكردند؛ به مردم ظلم ميكردند، حقوق مردم را غصب ميكردند، بين مردم تبعيض قائل ميشدند، كشور را از رشد و ترقّى و توسعه&zwnj;اى كه حقّ طبيعى و تاريخى آن بود باز داشته بودند، براى خاطر اينكه منافع آمريكا را در ايران تأمين كنند. ملّت ايران ايستاد، انقلاب كرد، بعد هم ريشه&zwnj;هاى مستكبرين را در كشور قطع كرد؛ مثل بعضى از كشورهاى ديگر نبود كه مقابله&zwnj;ى با استكبار كردند امّا كار را نيمه&zwnj;تمام گذاشتند و چوبش [را] هم خوردند. بنده در يك كشورى - كه اسم نمى&zwnj;آورم - كه با انگليس&zwnj;ها مبارزه كرده بودند و سالها ظلم و جور انگليس&zwnj;ها را با مبارزه&zwnj;ى خودشان تمام كرده بودند و استقلال پيدا كرده بودند، ديدم كه مجسّمه&zwnj;ى يك سردار انگليسى را در يكى از مراكز مهمّ تفريحى خودشان نصب كردند! گفتيم خب اين ديگر چيست؟ اسم آن مركز را هم، به اسم آن مستكبرِ مستعمرى كه هزاران جنايت در آنجا كرده بود، گذاشته بودند! البتّه از اين ملاحظه&zwnj;كارى و مماشات&zwnj;كارى هم سودى نبردند؛ يعنى فشار بر آن كشور ادامه داشت، هنوز هم [ادامه&zwnj;] دارد؛ مماشات با مستكبر براى هيچ كشورى سود به ارمغان نمى&zwnj;آورد. جمهورى اسلامى ايران و انقلاب عظيم اين ملّت با استكبارِ آمريكايى در افتاد و كار را نيمه&zwnj;كاره هم رها نكرد؛ چون ضربِ دستِ آمريكا را در طول سالهاى متمادى بر روى پوست و گوشت خود احساس كرده بود؛ ميفهميد اينها چه كسانى هستند، چه هستند. اين رويكرد استكبارى كه آمريكايى&zwnj;ها دارند و از ده&zwnj;ها سال پيش تا امروز هم ادامه دارد، موجب شده است كه در ملّتهاى دنيا يك احساس بى&zwnj;اعتمادى و بيزارى نسبت به دولت آمريكا به&zwnj;وجود بيايد؛ اين مخصوص كشور ما نيست؛ هر ملّتى به آمريكا اعتماد كرد، ضربه خورد؛ حتّى آن كسانى كه دوست آمريكا بودند. حالا در كشور ما دكتر مصدّق به آمريكايى&zwnj;ها اعتماد كرد؛ براى اينكه بتواند خود را از زير فشار انگليس&zwnj;ها نجات بدهد، به آمريكايى&zwnj;ها متوسّل شد؛ آمريكايى&zwnj;ها به جاى اينكه به دكتر مصدّق كه به آنها حسن ظن پيدا كرده بود كمك كنند، با انگليس&zwnj;ها همدست شدند، مأمور خودشان را فرستادند اينجا و كودتاى ۲۸ مرداد را راه انداختند. مصدّق اعتماد كرد، كتكش را [هم&zwnj;] خورد؛ حتّى كسانى كه با آمريكا ميانه&zwnj;شان هم خوب بود و به آمريكا اعتماد كردند، ضربه&zwnj;اش را خوردند. روابط رژيم طاغوتى سابق با آمريكا خيلى صميمى بود، در عين حال زياده&zwnj;خواهىِ آمريكا آنها را هم به ستوه آورده بود؛ همين كاپيتولاسيونى را كه گفتيم - مصونيّت قضائى مأمورين آمريكا - تحميل كردند بر آنها؛ آنها هم پشتوانه&zwnj;اى جز آمريكا نداشتند، مجبور شدند قبول كردند. معناى كاپيتولاسيون اين است كه اگر چنانچه يك گروهبان آمريكايى بزند توى گوش يك افسر ارشد ايرانى، كسى حق ندارد او را تحت تعقيب قرار بدهد. اگر يك مأمور خُرده&zwnj;پاى آمريكايى در تهران به يك مرد شريف ايرانى يا به يك زن شريف ايرانى تعدّى بكند، كسى حق ندارد او را تحت تعقيب قرار بدهد؛ آمريكايى&zwnj;ها ميگويند حق نداريد، خودمان قضيّه را حل ميكنيم؛ ذلّت يك ملّت از اين بيشتر نميشود. اين را تحميل كردند، دوستشان هم بود، به دوست خودشان هم رحم نكردند. همين محمّدرضا را بعد از آنكه از ايران فرار كرد و يك مدّت كوتاهى به آمريكا رفت، از آنجا بيرون كردند، او را نگه نداشتند؛ يعنى اين&zwnj;قدر هم به او وفادارى نكردند؛ اين&zwnj;جورى هستند. ملّتها و حتّى دولتها به آمريكا بى&zwnj;اعتمادند به خاطر همين رفتار و رويكردى كه در سياست آمريكايى&zwnj;ها هست. هركسى اعتماد كرد به آمريكا، ضربه&zwnj;اش را خورد؛ لذا امروز در ميان ملّتها شايد بشود گفت منفورترين قدرتهاى دنيا آمريكا است. اگر يك نظرسنجى عادلانه و سالمى در دنيا بين ملّتها انجام بگيرد، گمان نميكنم نمره&zwnj;ى منفى هيچ دولتى به پاى نمره&zwnj;ى منفى دولت آمريكا برسد؛ در دنيا امروز وضع اينها اين&zwnj;جورى است؛ ميشنويد ديگر حرفهايى كه اروپايى&zwnj;ها امروز دارند عليه آمريكايى&zwnj;ها ميزنند. خب، بنابراين مسئله&zwnj;ى ستيزه&zwnj;ى با استكبار و روز ملّى استكبارستيزى يك مسئله&zwnj;ى اساسى است، يك مسئله&zwnj;ى برخاسته&zwnj;ى از تحليل درست و حرف درست است. و شما جوانهاى عزيز و ميليونها جوانى كه در سرتاسر كشور هستند، مثل شما دانشجو و دانش&zwnj;آموزند، بايد تحليل درستى داشته باشيد از اين قضايا. خب، جوانِ اوّلِ انقلاب احتياج به تحليل نداشت و تحليل نميخواست، همه&zwnj;چيز برايش روشن بود، چون همه&zwnj;چيز را خودش به چشم خود ديده بود؛ حضور آمريكايى&zwnj;ها را، قساوت آمريكايى&zwnj;ها را، ساواكِ دست&zwnj;آموزِ آمريكايى&zwnj;ها را، امّا امروز شما بايد فكر كنيد، تحليل كنيد، دقّت كنيد؛ صِرف [گفتن با] زبان نباشد؛ معلوم باشد چرا ملّت ايران با استكبار مخالف است؛ چرا با رويكردهاى ايالات&zwnj;متّحده&zwnj;ى آمريكا مخالف است؛ اين بيزارى ناشى از چيست؛ اين را جوانِ امروز بايستى بدرستى و با تحقيق بفهمد. خب، درباره&zwnj;ى مسائل جارى ما با آمريكا - كه اين روزها محلّ بحث است - چند نكته را من عرض بكنم؛ سئوال است در ذهنها. اوّلاً يك تذكّر مهم و لازمى را بدهم: هيچ&zwnj;كس نبايد اين مجموعه&zwnj;ى مذاكره&zwnj;كنندگان ما را با مجموعه&zwnj;ى شامل آمريكا - همان شش دولت، به&zwnj;اصطلاح پنج بعلاوه&zwnj;ى يك - سازش&zwnj;كار بداند؛ اين غلط است؛ اينها مأموران دولت جمهورى اسلامى ايران هستند، اينها بچّه&zwnj;هاى خودمان هستند، بچّه&zwnj;هاى انقلابند؛ يك مأموريّتى را دارند انجام ميدهند. كار سختى هم هست [كه&zwnj;] بر عهده&zwnj;ى اينها است؛ دارند با تلاش فراوان آن كارى را كه بر عهده&zwnj;ى آنها است انجام ميدهند. بنابراين نبايد مأمورى را كه مشغول يك كارى است و مسئول يك فرايندى است مورد تضعيف يا توهين يا بعضى از تعبيراتى كه گاهى شنيده ميشود - كه اينها سازش&zwnj;كارند، و مانند اينها - قرار داد؛ نه، اين حرفها نيست. اين را هم توجّه داشته باشيد، اين مذاكره&zwnj;اى كه امروز دارد انجام ميگيرد با شش كشور - كه آمريكا هم جزو اين شش كشور است - فقط در مورد مسائل هسته&zwnj;اى است و لاغير. بنده هم اوّلِ امسال در مشهد مقدّس در سخنرانى گفتم [كه&zwnj;] مذاكره در موضوعات خاص اشكالى ندارد؛ منتها ��فتم من اعتماد ندارم، خوشبين نيستم به مذاكره، لكن ميخواهند مذاكره كنند، بكنند؛ ما هم به اذن&zwnj;الله ضررى نميكنيم. يك تجربه&zwnj;اى در اختيار ملّت اي��ان است - كه حالا من مختصراً عرض خواهم كرد - اين تجربه ظرفيّت فكرى ملّت ما را بالا خواهد برد؛ مثل تجربه&zwnj;اى كه در سال ۸۲ و ۸۳ در زمينه&zwnj;ى تعليق غنى&zwnj;سازى انجام گرفت، كه آن&zwnj;وقت تعليق غنى&zwnj;سازى را در مذاكرات با همين اروپايى&zwnj;ها، جمهورى اسلامى براى يك مدّتى پذيرفت. خب ما دو سال عقب افتاديم، لكن به نفع ما تمام شد. چرا؟ چون فهميديم كه با تعليق غنى&zwnj;سازى، اميد همكارى از طرف شركاى غربى مطلقاً وجود ندارد. اگر ما آن تعليق اختيارى را - كه البتّه به&zwnj;نحوى تحميل شده بود، لكن ما قبول كرديم، مسئولين ما قبول كردند - آن روز قبول نكرده بوديم، ممكن بود كسانى بگويند خب يك ذرّه شما عقب&zwnj;نشينى ميكرديد، همه&zwnj;ى مشكلات حل ميشد، پرونده&zwnj;ى هسته&zwnj;اى ايران عادى ميشد. آن تعليق غنى&zwnj;سازى اين فايده را براى ما داشت كه معلوم شد با عقب&zwnj;نشينى، با تعليق غنى&zwnj;سازى، با عقب افتادن كار، با تعطيل كردن بسيارى از كارها مشكل حل نميشود؛ طرف مقابل دنبال مطلب ديگرى است؛ اين را ما فهميديم، لذا بعد از آن شروع كرديم غنى&zwnj;سازى را آغاز كردن. امروز وضعيّت جمهورى اسلامى با سال ۸۲، زمين تا آسمان فرق كرده؛ آن روز ما چانه ميزديم سرِ دو، سه سانتريفيوژ، [ در حالى كه&zwnj;] امروز چندين هزار سانتريفيوژ مشغول كارند. جوانهاى ما، دانشمندان ما، محقّقين ما، مسئولين ما همّت كردند، كارها را پيش بردند. بنابراين از مذاكراتى هم كه امروز در جريان است، ما ضررى نخواهيم كرد. البتّه بنده همچنان كه گفتم خوشبين نيستم؛ من فكر نميكنم [از] اين مذاكرات آن نتيجه&zwnj;اى را كه ملّت ايران انتظار دارد، به&zwnj;دست بيايد، لكن تجربه&zwnj;اى است و پشتوانه&zwnj;ى تجربى ملّت ايران را افزايش خواهد داد و تقويت خواهد كرد؛ ايرادى ندارد امّا لازم است ملّت بيدار باشد. ما از مسئولين خودمان كه دارند در جبهه&zwnj;ى ديپلماسى فعّاليّت ميكنند، كار ميكنند، قرص و محكم حمايت ميكنيم، امّا ملّت بايد بيدار باشد، بداند چه اتّفاقى دارد مى&zwnj;افتد [تا] بعضى از تبليغاتچى&zwnj;هاى مواجب&zwnj;بگير دشمن و بعضى از تبليغاتچى&zwnj;هاى بى&zwnj;مزدومواجب - از روى ساده&zwnj;لوحى - نتوانند افكار عمومى را گمراه كنند. يكى از ترفندها و خلاف&zwnj;گويى&zwnj;ها اين است كه اين&zwnj;جور القا كنند به افكار عمومى مردم كه اگر ما در قضيّه&zwnj;ى هسته&zwnj;اى، تسليم طرف مقابل شديم، همه&zwnj;ى مشكلات اقتصادى و معيشتى و غيره حل خواهد شد؛ اين را دارند تبليغ ميكنند. البتّه تبليغاتچى&zwnj;هاى خارجى با شيوه&zwnj;هاى كاملاً ماهرانه&zwnj;ى تبليغاتى خط ميدهند، در داخل هم بعضى از روى ساده&zwnj;لوحى و بدون اينكه نيّت سوئى داشته باشند، بعضى هم واقعاً از روى غرض همين را دارند تبليغ ميكنند كه اگر ما در اين قضيّه كوتاه آمديم و تسليم شديم در مقابلِ طرف مقابل، همه&zwnj;ى مشكلات اقتصادى و مانند اينها حل خواهد شد؛ اين خطا است. چرا خطا است؟ چند علّت دارد. من مايلم شما جوانهاى عزيزمان - هم شما كه در اين جلسه تشريف داريد، هم قشر جوان فرهمند ما، قشر جوان آگاه ما، جوان پرانگيزه&zwnj;ى ما، دانشجويان ما، دانش&zwnj;آموزان ما در سرتاسر كشور كه من يك&zwnj;وقت گفتم شماها افسران جنگ نرميد - فكر كنيد روى اين مسائل. يك مسئله اين است كه دشمنى آمريكا با ملّت ايران و با جمهورى اسلامى اصلاً حول محور هسته&zwnj;اى نيست؛ اين خطا است اگر خيال كنيم كه دعواى آمريكا با ما سرِ قضيّه&zwnj;ى هسته&zwnj;اى است؛ نه، قضيّه&zwnj;ى هسته&zwnj;اى بهانه است؛ قبل از اينكه مسئله&zwnj;ى هسته&zwnj;اى مطرح باشد، همين دشمنى&zwnj;ها، همين مخالفتها از اوّل انقلاب بود؛ اگر يك روزى هم مسئله&zwnj;ى هسته&zwnj;اى حل شد - فرض كنيد جمهورى اسلامى عقب&zwnj;نشينى كرد؛ همان&zwnj;كه آنها ميخواهند - خيال نكنيد مسئله تمام خواهد شد؛ نه، ده بهانه&zwnj;ى ديگر را به&zwnj;تدريج پيش ميكشند: چرا شما موشك داريد؟ چرا هواپيماى بدون سرنشين داريد؟ چرا با رژيم صهيونيستى بديد؟ چرا رژيم صهيونيستى را به رسميّت نمى&zwnj;شناسيد؟ چرا از مقاومت در منطقه&zwnj;ى به قول خودشان خاورميانه حمايت ميكنيد؟ و چرا؟ و چرا؟ و چرا؟ مسئله اين نيست كه اينها سرِ قضيّه&zwnj;ى هسته&zwnj;اى با جمهورى اسلامى اختلاف پيدا كرده باشند؛ نه، تحريم آمريكا از اوّل انقلاب شروع شد، روزبه&zwnj;روز هم بيشتر شده است، تا امروز كه خب به نقطه&zwnj;ى بالايى رسيده. دشمنى&zwnj;هاى ديگر [هم ]كردند: اينها هواپيماى جمهورى اسلامى ر ا سرنگون كردند، ۲۹۰ انسان مسافر را كشتند؛ اينها اوايل انقلاب هنوز مردم از هيجان انقلاب بيرون نيامده، كودتاى پايگاه شهيد نوژه را به راه انداختند، عليه انقلاب كودتا كردند؛ اينها از ضدّانقلابها در هر نقطه&zwnj;اى از كشور كه بودند حمايت كردند؛ به ضدّانقلاب سلاح دادند و مانند اينها؛ همان كارى كه بعدها در بعضى كشورهاى ديگر كردند، در اينجا[هم&zwnj;] اين كارها را كردند. مسئله مسئله&zwnj;ى هسته&zwnj;اى نيست؛ بايد همه به اين توجّه داشته باشند. اين نيست كه ما خيال كنيم دشمنى آمريكا با جمهورى اسلامى ايران به&zwnj;خاطر مسئله&zwnj;ى هسته&zwnj;اى است؛ نه، مسئله مسئله&zwnj;ى ديگرى است؛[ مسئله اين است كه&zwnj;] ملّت ايران به خواسته&zwnj;هاى آمريكا نه گفت، ملّت ايران گفت آمريكا عليه ما هيچ غلطى نميتواند بكند. اينها با موجوديّت جمهورى اسلامى مخالفند، با نفوذ و اقتدار جمهورى اسلامى مخالفند. همين اواخر يكى از سياستمداران و از عناصر فكرى آمريكا گفت - و گفته&zwnj;ى او پخش شد، اين مسئله&zwnj;ى پنهانى هم نيست - كه ايران چه اتمى باشد، چه اتمى نباشد، خطرناك است. اين شخص صريحاً گفت نفوذ و اقتدار ايران - به قول خودشان هژمونى ايران - در منطقه خطرناك است؛ ايرانى كه امروز از اعتبار برخوردار است، از احترام برخوردار است، از اقتدار برخوردار است. آنها با اين دشمنند، با اين مخالفند. آن روزى اينها راضى ميشوند كه ايران يك ملّت ضعيف، كنارمانده، منزوى، بى&zwnj;اعتبار و بى&zwnj;احترام باشد؛ مسئله مسئله&zwnj;ى هسته&zwnj;اى نيست. اين يك مطلب. مطلب ديگر اين است كه ما براى مسائل اقتصادى كشور همه&zwnj;ى تلاشمان بايستى متمركز باشد بر روى مسائل داخلى؛ آن پيشرفتى، آن گشايشى ارزش دارد كه متّكى باشد به قدرت درونى يك ملّت. يك ملّت اگر به قدرت خود، به توانايى&zwnj;هاى خود متّكى بود، ديگر از اخم يك كشور، از تحريم يك كشور متلاطم نميشود؛ اين را بايد ما حل كنيم. همه&zwnj;ى حرف ما با مسئولين - چه مسئولين گذشته، چه مسئولين امروز - همين است كه بايد براى گشايش مسائل كشور و مشكلات كشور، از جمله مشكلات اقتصادى، نگاه به درون باشد. ما در كشور ظرفيّتهاى زيادى داريم؛ از ظرفيّتهاى اين ملّت كه عبارت است از، هم امكانات انسانى، هم امكانات طبيعى، هم امكانات جغرافيايى و موقعيّت منطقه&zwnj;اى بايد استفاده كرد. البتّه ما از تحرّك ديپلماسى هم حمايت ميكنيم. وقتى ميگوييم از درون بايستى كارها اصلاح بشود، معنايش اين نيست كه چشممان را ببنديم، تحرّك ديپلماسى نداشته باشيم، با دنيا كار نكنيم؛ چرا، تحرّك ديپلماسى، حضور ديپلماسى كار بسيار لازمى است - مسئولينى كه اين كارها را ميكنند، بخشى از كارهايند - لكن تكيه بايست بر روى مسائل داخلى باشد. در عرصه&zwnj;ى ديپلماسى هم آن كشورى موفّق است كه متّكى باشد به نيروى درون&zwnj;زا؛ آن دولتى ميتواند در پشت ميز مذاكره&zwnj;ى ديپلماسى حرف خودش را سبز بكند و به مقصود و نتايج مورد نظر خودش دست پيدا بكند كه متّكى باشد به يك اقتدار درونى، توانايى&zwnj;هاى درونى؛ حساب ميبرند از يك چنين دولتى. يك نكته&zwnj;ى مهمّى كه در اينجا بايد مورد توجّه قرار بگيرد اين است كه ما در مواجهه&zwnj;ى با دشمنانمان در طول اين سالها هيچ&zwnj;وقت دچار استيصال نشديم، بعد از اين هم نخواهيم شد. ما در دهه&zwnj;ى اوّل انقلاب، بخصوص در سالهاى اوّل، دستمان از اغلب ابزارهاى مادّى كوتاه بود؛ پول نداشتيم، سلاح نداشتيم، تجربه نداشتيم، سازماندهى نداشتيم، نيروى مسلّح كارآمد نداشتيم، ابزارهاى جنگى نداشتيم؛ و دشمن ما - چه دشمنى كه در صحنه&zwnj;ى جنگ با ما ميجنگيد، يعنى رژيم بعثى صدّام؛ و چه دشمنى كه پشت سر او قرار داشت، يعنى همين آمريكا و ناتو و شوروىِ آن روز - اينها در اوج قدرت بودند، در اوج توانايى بودند. همين دولت آمريكا آن روز در زمان ريگان يكى از دولتهاى محكم و قوى و تواناى در عرصه&zwnj;هاى سياسى و نظامى در دنيا بود، و ما در تهيدستى و فقر و تنگدستى قرار داشتيم، [ امّا] نتوانستند با ما كارى بكنند. امروز وضعيّت فرق كرده است؛ امروز جمهورى اسلامى، هم سلاح دارد، هم پول دارد، هم علم دارد، هم فنّاورى دارد، هم قدرت ساخت دارد، هم اعتبار بين&zwnj;المللى دارد، هم ميليونها جوان آماده&zwnj;ى به كار دارد، ميليونها استعداد دارد؛ امروز وضع ما اين&zwnj;جورى است؛ ما اصلاً قابل مقايسه&zwnj;ى با سى&zwnj;سال قبل نيستيم. اتّفاقاً در جبهه&zwnj;ى مقابل ما وضعيّت به&zwnj;عكس است؛ آن روز آمريكايى&zwnj;ها در اوج قدرت بودند، امروز نيستند؛ خودِ يكى از اين دولتمردان كنونى آمريكا، يك شخصيّت معروفى، چندى پيش يك جمله&zwnj;اى گفت - اوگفت، ما نميگوييم؛ اين را خودشان گفتند - كه آمريكا امروز وضعش به جايى رسيده كه دوستانش احترامش نميكنند، دشمنانش از او نميترسند. در اين برهه&zwnj;ى اخير دچار مشكلات سياسى&zwnj;اند؛ ديديد اختلافات سياسيون آمريكا را بر سر مسائل مربوط به بودجه&zwnj;ى دولتشان كه موجب شد شانزده هفده روز دولت آمريكا تعطيل بشود، هشتصد هزار كارمند را به مرخصى اجبارى بفرستند؛ اينها ضعف است، اينها ناتوانى است. در مسائل اقتصادى و مالى، امروز دچار بزرگ&zwnj;ترين مشكلاتند؛ مشكلات ما در مقابل مشكلات آنها صفر است. من به شما بگويم، در سال ۲۰۰۱ يا ۲۰۰۲ ميلادى - يعنى ده سال قبل، يازده سال قبل - مسئولين مالى آمريكا پيش&zwnj;بينى كردند و گفتند ما در سال ۲۰۱۱ يا ۲۰۱۲ چهارده هزار ميليارد دلار اضافه&zwnj;ى درآمد خواهيم داشت؛ درست توجّه كنيد! سال ۲۰۰۱ پيش&zwnj;بينى&zwnj;شان براى سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ اين بود: گفتند ما در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ چهارده هزار ميليارد دلار اضافه درآمد خواهيم داش��؛ حالا سال ۲۰۱۳ است، نزديك هفده هزار ميليار�� [دلار] كمبود دارند، نه اينكه اضافه درآمد ندارند؛ يعنى در محاسباتشان حدود سى هزار ميليارد دلار اشتباه كردند! اين وضع اقتصادى آنها است، اين وضع محاسبات آنها است. يك چنين وضعى امروز در جبهه&zwnj;ى مقابل ما وجود دارد، اختلافات هم كه خب زياد است، ملاحظه ��يكنيد؛ منافع مشتركى آنها را - اروپايى&zwnj;هاو آمريكايى&zwnj;ها را - به هم وصل كرده است والّا در اعماق با هم بدند. ملّت فرانسه نسبت به آمريكايى&zwnj;ها منزجر و متنفّر است. در قضاياى گوناگون، در قضيّه&zwnj;ى سوريّه كه آمريكايى&zwnj;ها ميخواستند حمله كنند، نتوانستند نزديك&zwnj;ترين دولت به خودشان را هم شريك خودشان كنند در اين قضيّه؛ يعنى انگليس&zwnj;ها هم گفتند ما شركت نميكنيم. اين درحالى است كه وقتى به عراق حمله كردند، حدود چهل دولت با اينها همكارى كردند؛ وقتى به افغانستان حمله كردند، سى و چند دولت با اينها همكارى كردند. [ الان ]آمريكايى&zwnj;ها وضعشان اين&zwnj;جورى است، [امّا] ما وضعمان خيلى خوب است. ما پيشرفت كرديم، ما مقتدر شديم، ملّتمان ملّت آگاهى شده؛ البتّه فشار مى&zwnj;آورند. اين فشارها را بايستى با تكيه&zwnj;ى بر توانايى&zwnj;هاى خودمان در داخل تحمّل كنيم و از آن عبور كنيم؛ اين كار عاقلانه&zwnj;اى است كه انجام ميگيرد. البتّه عرض كرديم، باز هم تكرار ميكنيم: با تلاشى كه دولت محترم و مسئولين كشور دارند انجام ميدهند، ما موافقيم. يك كارى است، يك تجربه&zwnj;اى است، احتمالاً يك اقدام مفيدى است؛ اين كار را انجام بدهند، اگر نتيجه گرفتند كه چه بهتر، امّا اگر نتيجه نگرفتند، معنايش اين باشد كه براى حلّ مشكلات كشور بايستى كشور روى پاى خودش بايستد. اين توصيه&zwnj;ى قبلى خودمان را باز هم تكرار ميكنيم: به دشمنى كه لبخند ميزند، اعتماد نكنيد؛ اين را ما به مسئولينمان، به بچّه&zwnj;هاى خودمان، فرزندان خودمان - اينهايى كه در مسئله&zwnj;ى ديپلماسى مشغول كار هستند، بچّه&zwnj;هاى مايند، جوانهاى خود مايند - [توصيه ميكنيم&zwnj;]؛ توصيه&zwnj;ى ما به اينها اين است: مراقب باشيد لبخند فريبگرانه شما را دچار اشتباه نكند، دچار خطا نكند؛ ريزه&zwnj;كارى&zwnj;هاى كار دشمن را ببينيد. آمريكايى&zwnj;ها امروز بيشترين رودربايستى را از رژيم منحطّ صهيونيستى دارند؛ بيشترين ملاحظه را از محافل صهيونيست دارند؛ ملاحظه&zwnj;ى آنها را ميكنند؛ ما داريم مى&zwnj;بينيم وضعيّت را. پنجه&zwnj;ى قدرتمندان مالى و كمپانى&zwnj;هاى صهيونيستى بر دولت آمريكا و كنگره&zwnj;ى آمريكا و مسئولين آمريكايى آن&zwnj;چنان مسلّط است كه اينها مجبورند ملاحظه&zwnj;ى آنها را بكنند، ما كه مجبور نيستيم ملاحظه&zwnj;ى آنها را بكنيم. ما از روز اوّل گفتيم، امروز هم ميگوييم، بعد از اين هم خواهيم گفت: ما رژيم صهيونيستى را يك رژيم نامشروع و حرام&zwnj;زاده ميدانيم. يك رژيمى است كه بر اساس توطئه به&zwnj;وجود آمده است، بر اساس توطئه و سياستهاى توطئه&zwnj;آميز هم دارد حفظ ميشود و حراست ميشود. آنها ملاحظه دارند؛ حالا چرا ملاحظه دارند، اين خودش بحث ديگرى است؛ پول و قدرت و سرمايه&zwnj;ى صهيونيست&zwnj;ها كار خودش را ميكند، بالاخره اين بيچاره&zwnj;ها را دچار ميكند؛ مجبورند ملاحظه كنند؛ فقط هم آمريكايى&zwnj;ها نيستند، خيلى از سياستمداران ديگر غربى هم همين مشكل را بيچاره&zwnj;ها دارند، آنها هم گرفتارند، [دچار] مشكلند. لذا مسئولين ما توجّه داشته باشند، حرفها را ببينند؛ از آن طرف لبخند ميزنند، اظهار علاقه ميكنند، اظهار ميل به مذاكره ميكنند، از اين طرف بلافاصله مى&zwnj;آيند ميگويند: همه&zwnj;ى گزينه&zwnj;ها روى ميز است! خب، كه مثلاً چه؟ چه حركتى، چه غلطى ممكن است نسبت به جمهورى اسلامى انجام بدهند؟ اگر جدّى هستند در كار، بايستى خودشان را كنترل كنند، بايد جلوى آن كسانى را كه زبان به حرفهاى ياوه&zwnj;اى از اين قبيل ميگشايند بگيرند. يك سياستمدار پولدار آمريكايى يك غلطى ميكند كه بله، ما بايستى در فلان صحراى ايران بمب اتم بزنيم و تهديد كنيم و فلان؛ بايد بزنند دهن يك چنين آدمى را خُرد كنند. دولتى كه خودش را به توهّم اينكه نسبت به مسائل جهان مسئوليّت دارد، مسئول ميداند كه با مسئله&zwnj;ى هسته&zwnj;اىِ فلان كشور و فلان كشور برخورد كند، ديگر غلط ميكند كه يك كشورى را در يك چنين وضعى، در يك چنين دور و زمانه&zwnj;اى تهديد هسته&zwnj;اى بكند. بايد جلوى اين ياوه&zwnj;ها را بگيرند. به&zwnj;هرحال ملّت ما بحمدالله ملّت هوشيارى است، مسئولين ما هم مسئولين همين ملّتند، آنها هم هوشيارند، حواسشان جمع است. هر كارى كه به مصلحت كشور باشد و مسئولين كشور انجام بدهند، ما از آن كار حمايت ميكنيم، كمكشان ميكنيم، دعايشان هم ميكنيم، لكن توصيه هم ميكنيم، هم به آحاد مردم، هم به مسئولين، هم بخصوص به شما جوانهاى عزيز كه چشم&zwnj;وگوش&zwnj;ها را باز كنيد. هر ملّتى با آگاهى، با هوشيارى، با بيدار ماندن و به خواب نرفتن، ميتواند به اهداف والاى خود دست پيدا كند. و اميدواريم ان&zwnj;شاءالله دعاى حضرت بقيّةالله (ارواحنا فداه)، پشتيبان شما باشد. روح مطهّر امام دعاگوى شما باشد. ارواح طيّبه&zwnj;ى شهدا ان&zwnj;شاءالله دعاگوى شما باشند. و ان&zwnj;شاءالله شما جوانها، كشور را با روحيّه&zwnj;ى شاداب خودتان تحويل بگيريد، و با ابتكار خودتان نوبت به شما برسد، ان&zwnj;شاءالله به قلّه&zwnj;ها برسيد. والسّلام عليكم و رحمةالله و بركاته&zwnj;

صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

به دشمنی که لبخند می زند اعتماد نکنید