امحاء سلاحهای شیمیایی سوریه که با فشار آمریکا و متحدینش بر کشور سوریه تحمیل شد از همان ابتدا با استقبال گسترده رژیم صهیونیستی و غرب مواجه شد. این خوشحالی تا به آن حد بود که به "سازمان منع استفاده از تسلیحات شیمیایی" که متولی نابود کردن سلاحهای شیمیایی سوریه شده است نیز جایزه صلح نوبل اعطا شد تا با این اقدام، چنین وانمود شود که سلاحهای شیمیایی سوریه تهدیدی بزرگ برای صلح جهانی بوده است و سازمان مذکور به دلیل شهامتی که در به عهده گرفتن مأموریت نابودسازی سلاحهای شیمیایی سوریه به خرج داده است مستحق دریافت جوایز نوبل شده است.
نگاهی دقیقتر به این ماجرا، اهداف پشت پرده را آشکارتر میسازد و مشخص میکند که چرا صهیونیستها و متحدین غربی آنها تا به این حد به این مسئله اهمیت داده و بر سر آن هیاهو برپا کردهاند. تلاش سازمان یافتهای که از بدو شکل گیری رژیم صهیونیستی آغاز گردید در سالهای اخیر به شکل قابل ملاحظهای تشدید شده است. با این هدف که کشورهای منطقه از لحاظ دفاعی ضعیف نگاه داشته شوند تا ایده برتری نظامی رژیم صهیونیستی در منطقه حفظ شود.
ماجرای سلاحهای شیمیایی سوریه و جنجالی که آمریکا پیرامون آن به راه انداخت در هیمن راستا باید بررسی شود. سوریه به دلیل در پیش گرفتن سیاست ضد صهیونیستی در میان کشورهای عربی، همواره مورد خشم و نگرانی رژیم صهیونیستی بوده است. صهیونیستها با توسل به ترفندهای مختلف بسیار تلاش کردند تا این وضعیت را تغییر دهند. دامنه این تحرکات که از حملات مستقیم نظامی تا تلاش برای کشاندن حکومت سوریه به پای میز سازش امتداد داشته است، نتوانست خواسته و هدف صهیونیستها را محقق سازد.
با وقوع قیامهای مردمی در منطقه، صهیونیستها به این فکر افتادند که با تمسک به این مسئله و بهرهبرداری از آب گل آلود ایجاد شده ماهی مقصود خود را بگیرند. صهیونیستها به تروریستهائی که به طور همه جانبه تسلیح شده و به سوریه فرستاده شدند امید بسته بودند تا این گروهها بتوانند کار حکومت سوریه را یکسره کنند. با آشکار شدن ناتوانی شورشیان در ساقط کردن حکومت سوریه، این بار تلاشها معطوف مداخله نظامی شد. اما این تحرکات مذبوحانه به دلیل موج مخالفتها در سطح بینالمللی و همچنین مخالفت قاطع روسیه و چین در مجامع جهانی به نتیجه نرسید.
با مسجل شدن ناتوانی غرب در ساقط کردن حکومت سوریه و آشکار شدن نشانههای بقای حکومت سوریه، فعالیتها برای خلع سلاح حکومت سوریه متمرکز شد تا از این طریق، حکومت سوریه را از لحاظ دفاعی و نظامی به ضعیفترین وضعیت ممکن برسانند. با حمله هوایی دو سال قبل رِژیم صهیونیستی به یک مرکز تحقیقات هستهای سوریه و سپس، در کانون قرار دادن تسلیحات شیمیایی سوریه، این هدف وارد مرحله اجرائی گردید.
آمریکاییها سال قبل در اقدامی غیرمنتظره اعلام کردند که حمله شیمیایی در سوریه خط قرمز آنها برای مداخله نظامی است. آنها با بهانه قرار دادن گزارشهای مشکوک و غیرمستند از وقوع حملات شیمیایی، حکومت سوریه را به انجام این حملات متهم کردند.
اواخر مرداد ماه، رسانههای غربی و شبکههای منطقهای وابسته به حکومتهای عربی متحد غرب از وقوع حمله گسترده در منطقهای در نزدیکی دمشق خبر دادند که منجر به کشته شدن شماری گردیده است، خبری که آنها آن را به شکل بیسابقهای پوشش دادند. از همان ساعات اولیه دولتمردان آمریکائی بدون هیچگونه سند و مدرکی اعلام کردند در این منطقه حمله شیمیائی صورت گرفته و عامل آن نیز حکومت سوریه بوده است. دولت آمریکا اعلام کرد با این حادثه، حکومت سوریه خط قرمز آمریکا را زیر پا گذاشته است و مستحق مجازات است!
با اینکه کاملاً محرز بود این ادعا سیاسی و غیرمعتبر است ولی دولت سوریه برای جلوگیری از لشکرکشی به خاک سوریه، با طرح امحای تسلیحات شیمیایی موافقت کرد.
در این میان چند نکته وجود دارد که باید در آنها تأمل شود. نخست اینکه به اذعان منابع خبری، عمده درگیریها در سوریه با سلاحهای متعارف بوده است که بخش اعظم آن را نیز متحدان خارجی شورشیان به سوریه وارد کردهاند. به عبارت دیگر با امحای سلاحهای شیمیایی بحران در سوریه خاتمه نخواهد یافت. ریشه بحران در سوریه، مداخلات کشورهای خارجی است که آمریکا نیز نقش عمدهای در این ماجرا برعهده دارد. واقعیت این است که آمریکا تحت فشار صهیونیستها، مأموریت خلع سلاح کامل سوریه را برعهده گرفته است و امحای تسلیحات شیمیایی سوریه، که به تأکید مقامات سوری بخشی از برنامه دفاعی سوریه در مقابل رژیم صهیونیستی بوده است، مرحله اول برنامه خلع سلاح سوریه میباشد.
سؤالی که در اینجا مطرح میشود اینست که آیا کشورها و سازمانهایی که از امحای تسلیحات شیمیایی سوریه به وجد آمده و از آن استقبال کردهاند "از جمله سازمان منع تسلیحات شیمیایی"، آیا در قبال دیگران نیز حاضر هستند همین رفتار را پیش بگیرند؟ به اذعان منابع مستقل، رژیم صهیونیستی بزرگترین زرادخانه نظامی در منطقه، از جمله بزرگترین زرادخانه شیمیایی را دارا میباشد.
مجامع بینالمللی از جمله "سازمان منع تسلیحات شیمیایی" چرا در قبال این زرادخانه ویرانگر که اصلیترین تهدید برای صلح منطقه میباشد هیچگونه حساسیتی از خود نشان نمیدهد؟ این موضوع هنگامی حساسیت بیشتری پیدا میکند که توجه داشته باشیم سوریه هیچ کشوری را با این تسلیحات مورد حمله قرار نداده است ولی رژیم صهیونیستی با انواع سلاحهای مرگبار خود بارها فلسطینیها و کشورهای منطقه را مورد حمله قرار داده و هزاران نفر را به خاک و خون کشیده است.
این یک واقعیت است که خلع سلاح کشورهای منطقه در دستور کار صهیونیستها و حامیان بینالمللی آنها قرار دارد و کشورهای منطقه باید این خطر را درک کرده و در برابر این توطئه ایستادگی کنند و توجه داشته باشند که ادعای صلحطلبی در واقع پوششی است برای این توطئه صهیونیستی.