رضا رئیسی: از عجایب سیاستورزی در کشور ما یکی هم آن است که برخی اوقات برخی افراد بیوقفه و ممتد، بیمحابا و مداوم و بدون هیچ مکث و سکونی بر یک روند بتازند و از تمام اهرمها برای تخریب و تخطئه یک فرآیند بهره بگیرند و از اصل تا فرع آن را مورد نقد و اعتراض قرار دهند و آنگاه بادی به غبغب بیندازند و بگویند قصد ما خیر بوده و خلاص! اشارتی که رفت شرح حال مذاکرات هستهای و جبهه پایداری و سخنان روحا... حسینیان پیرامون مواضع این طیف در این خصوص است. او مدعی شده که اتهام کارشکنی در مذاکرات تیم هستهای یک تهمت نارواست و پایداری قصدی در این زمینه نداشته و ندارد.
ماجرای مخالفتهای طیف فکری- سیاسی موسوم به پایداری یا دلواپسان یا خط قرمزیها یا هر نامی که بر آنها بنهیم با عملکردهای حسن روحانی و نوع نگرش و رویکرد وی به مذاکرات هستهای قصه نامکشوف و پنهانی نیست که نیاز به شرح و بسط و تفسیر داشته باشد، حتی به انعقاد دولت تدبیر و امید هم خلاصه نمیشود، کیست که نداند این طیف از همان برهه که روحانی ریاست مذاکرات هستهای را برعهده داشت به مخالفت تمامعیار با رویکرد تعاملی و دیپلماتیک وی پرداخته و به هنگامه آغاز کارزار انتخاباتی دوره یازدهم ریاستجمهوری تضاد این دو نگرش یکی از مهمترین فرازهای انتخابات 92 را رقم زد.
در یکسو شیخ دیپلمات از تعامل سازنده با جهان و چرخش توامان چرخ اقتصاد و سانتریفیوژ میگفت و سوی دیگر پایداری مدافع رویکرد ثبیت وضعیت موجود در مذاکرات یعنی حداقل انعطاف ممکن و حداکثر مطالبه ناممکن بود. نتیجه اما آنی نشد که پایداری انتظارش را میکشید حتی تهیه و ساخت کلیپهای تخریبی و گزینشی هم نتوانست در مسیر میل و خواست عمومی به برونرفت از بحران ناکارآمدی فائق آید و دولت تدبیر و امید با شعار تعامل سازنده با جهان بر مسند کار قرار گرفت و حال این تازه آغاز چالش پرشمار و دمادم دلواپسان با رویکردهای دولت در مذاکرات هستهای بود.
از نطق و سوال تا همایش و شعار
از همان آغازین گام تغییر و تحولات در تیم مذاکرات مخالفت پایداری آغاز شد. در جلسه رای اعتماد به محمدجواد ظریف اعضای این طیف نطقهای آتشینی در ردصلاحیت و منش و کنش دیپلماتیک ظریف ایراد کرده و او را گزینه مقبولی ندانستند. با وجود انتقادات گاه و بیگاه یا حتی طرحهای سهفوریتی عجیب و غریبی که درست در کوران مذاکرات ژنو در مجلس دست به دست میشد که البته فقدان آشنایی با بدیهیترین واژگان هستهای عمق وزانت آن طرحها را نشان میداد بالاخره تنها 100روز پس از آغاز به کار دولت اولین گام بلند در حل و فصل پرونده هستهای برداشته شده و توافق اولیه ژنو پس از 11سال مذاکرات بیفرجام نقطهاتکایی برای پیشبرد مذاکرات شد اما هنوز مهر توافقنامه خشک نشده و مذاکرهکنندگان به تهران نرسیده بودند، اعضای پایداری تندترین حملات را متوجه توافق کرده و با استناد به سخنان مقامات آمریکایی بر توافق تاختند و آن را فاقد ارزش و یک عقبگرد تاریخی و سازشکارانه خوانند.
توضیحات متقن ظریف و ارائه متن توافق هم نتوانست آنان را اقناع کند و حملات به شکل هرروزه و با بهانههای مختلف ادامه داشت. یکروز محرمانهبودن مذاکرات که روندی عادی و مسبوق به سابقه بود و روز دیگر تکیه بر گزافهگوییهای رسانههای بیگانه، در این میان از هیچ اعتراضی هم فروگذاری نشد. ظریف چندبار به مجلس کشانده شده و مورد بازخواست قرار گرفت و لوگوی روزنامهای سیاهپوش شد و در سوی دیگر حملات رسانهای و نطقهای جنجالی بیوقفه ادامه داشت. رهبر معظم انقلاب با توجه به شرایط در یک نطق تاریخی اعلام کردند که مذاکرهکنندگان بچههای انقلاب هستند و تصریح داشتند که تضعیف مذاکرهکنندگان و سازشکارخواندن آنان صحیح نیست.
این سخنان صریح تا مدتی فتیله اعتراضات تندروها را پایین کشید اما به یکباره و اینبار آنان در قالب همایش دلواپسیم رخی نشان دادند و تندترین شعارها و اتهامات را متوجه دولت مستقر و سیاستهای اصولی و مورد تائید نظام کردند. با ایستادگی جانانه تیم مذاکرهکننده بر حقوق هستهای که مورد اذعان تمامعیار طرف غربی هم قرار گرفت و اعلام حمایت صریح رهبر معظم انقلاب از دولت گمان میرفت پایداریها دستمایهای برای دور تازه اقدامات کارشکنانه نداشته باشند اما برگزاری همایش «خط قرمزهای مذاکرات» و سخنان تند و عجیب سخنرانان و اظهارات عجیب سعید قاسمی نشان داد که این جریان برای مخالفخوانی خود هیچ حد و مرز و حدود و ثغوری قایل نیست.
قصد خیر جبهه پایداری!
شرح مختصری که رفت، عمق مخالفخوانیهای جبهه پایداری با مذاکرهکنندگان هستهای در دولت روحانی و سبک و سیاق آنان را نشان میدهد، مذاکراتی که تاثیر و تاثر عمیقی بر وضعیت کشور داشته و اهمیت آن بر کسی پوشیده نیست و همگان نیز میدانیم یکی از مهمترین گزارههای قوتبخش در مذاکرات اتحاد و انسجام درونی است. نکتهای که پایداریها نشان دادهاند درجهت معکوس آن گام برمیدارند. حال با همه این اوصاف روحا... حسینیان عضو برجسته جبهه پایداری در اظهارنظری جالب تمام این بدیهیات و مستندات واضح را تهمتی آشکار به جبهه پایداری خوانده و گفته است: «این تهمت است که میگویند جبهه پایداری نمیخواهد کار توافق هستهای بهنام دولتی بهجز دولت احمدینژاد ثبت شود چراکه برای ما هیچ فرقی نمیکند که دولت روحانی یا دولت احمدینژاد و یا هر دولتی دیگری بتواند مشکلات مردم را مرتفع کند.»
وی همچنین در ادامه خاطرنشان کرد: «در این مساله شکی نیست که جبهه پایداری عاشق انقلاب و فدایی اسلام است و اینها تهمتهای نارواست.» وی از فروکش کردن دلواپسیها پس از سخنان رهبر انقلاب نیز گفت اما به چند نکته توجه نکرد و آن اینکه چرا پس از سخنان صریح رهبر انقلاب در دفاع از تیم مذاکرهکننده تندترین حملات به آنان از سوی طیف پایداری انجام پذیرفت؟ در دیگر سو چرا آنان درحالی که در طول 8سال بر روند تحریمهای ظالمانه افزوده شده و هیچ پیشرفت ملموسی در مذاکرات انجام نپذیرفت لب به کوچکترین انتقادی نگشودند و بالاخره این طیف باید چه مخالفخوانی در روند مذاکرات انجام میداده که تا بهحال انجام نداده است؟ کرورکرور اظهارات تند و پرخاشهای رسانهای تا نطقها و اتهامزنیهای ریز و درشت و برگزاری همایشهای آنچنانی و سوالهای بیربط اگر نامش کارشکنی نیست آن را چه میتوان نامید؟