روحانی صبر زیادی دارد

* رییس‌جمهور باز هم در یک سفر استانی دیگر گلایه‌هایی را که مخاطبین‌اش نمایندگان مجلس شورای اسلامی بوده‌اند مطرح کرده است. به نظر شما چرا برخی نمایندگان هنوز بر مواضع خود که خیلی نشان از تعامل با دولت جدید ندارد، پایبندند؟

** به نظر می‌رسد که در انتخابات سال 92 با همه ابزارهایی که در اختیار داشته و همه امکاناتی که به کار گرفته‌اند، حتی با استفاده از موقعیت‌های نابرابر، متحمل شکست شده‌اند قایل به تعامل با دولت یازدهم نیستند؛ شکستی که به دلیل بحران ناکارآمدی که تا دوره هشت ساله مدیریت جریان مدعی اصولگرایی حادث شده است. آنان اکنون برای پوشاندن آن شکست از یک طرف و نارسایی‌هایی که تاکنون از کارها و برنامه‌ها و اتفاقاتی که از آن دوره هشت ساله به خصوص در ابعاد اجرایی و اقتصادی و در سیاست خارجی نمایان شده است، مجبورند دست به ایجاد فضایی بزنند تا تمام توجهات را به آن جلب کنند؛ فضای کاذبی که با به کارگیری آن قصد دارند به نوعی مساله نارسایی‌ها و ناکارآمدی‌ها را،‌ به خصوص در هنگامی که به انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی نزدیک می‌شویم، از یادها ببرند. این گروه کسانی هستند که طی هشت ساله دولت گذشته، شخص رییس دولت را به تمام پشتیبانی‌های غیبی، مذهبی و اعتقادی وصل کرده و سمبل یک مکتب و یک دولت کارآمد معرفی می‌کردند. باید توجه داشت که این شکست معلول رای و آگاهی اکثریت مردمی است که در سال گذشته با تصمیم و اعتقاد به پایان دادن این نارسایی‌ها که حداقل نامی که بر آن می‌توان گذاشت «بی‌کفایتی دولتمردان پرادعا» بود به پای صندوق‌ها آمدند و این تحول را رقم زدند. من گاهی یاد آن جمله معروف کوپر می‌افتم که می‌گفت مشکل اکثر کشورهای جهان سوم این است که شعور سیاسی ملت‌شان از شعور بسیاری متصدیان بیشتر است.

* شاید دغدغه مهم تری که طی چند وقت گذشته به نگرانی های رییس جمهور اضافه شده طرح بعضی از مباحث در مجلس ، آیا می توان این امر را در راستای آنچه از دلایل رفتارهای نمایندگان ذکر کرده اید، دانست؟

** واقعیت این است که بسیاری از این افراد، حالاکه مشخص شده دولتی که می خواسته خود را دولت مبارزه با فساد معرفی کند چه فساد گسترده و بی سابقه یی در طول ریاست آن روی داده : در حالی که همین افراد او را وصل به تمام مقدسات می کردند و حتی پولی را که توسط دولت او به مردم داده می شده به پول امام زمان تعبیر می کردند، پاسخی برای مردم و افکار عمومی ندارند. به خصوص آن هم در زمانی که نزدیک انتخابات می شویم، لذا مجبورند فضاهای کاذبی به وجود آورند. یک روز به اسم طرح امر به معروف و نهی از منکر و روز دیگر به اسم مبارزه با فتنه در دانشگاه ها و بحث های مختلف خودساخته یی از این دست. مگر وضعیت حجاب در جامعه و وضعیت مفاسد در کشور از دوره قبل خیلی بدتر شده است؟ اینها آن موقع صدای شان در نمی آمد چون فکر می کردند دولتی را که خود آورده اند باید حمایت کنند. اینها را نادیده گرفتند و هیچ جوابی برای آن ندارند. این سمبل ایده آلی بوده که می خواستند معرفی کنند. اکنون در شرایطی که دولتی آمده که تمام هم و غم خود را گذاشته که مسایل اقتصادی و اجتماعی و مخصوصا سیاست خارجی و بحرانی که به تبع آن ایجاد شده را حل و فصل کند هر روز به هر بهانه یی به پروپای این دولت می پیچند، یک روز وزیر را استیضاح می کنند، یک روز تعداد زیادی از آنان را به کمیسیون های مختلف مجلس برای پاسخگویی به سوالات عدیده دعوت می کنند.

* اما زمانی که این مساله مطرح می شود بسیاری از نمایندگان آن را از حقوق قانونی در بحث نظارتی این قوه می دانند، آنچنان که بعد از سخنان ریاست جمهوری در سفر به زنجان نیز تعدادی از آنان واکنش نشان داده اند.

** حق قانونی مجلس است اما کارهایی که توسط این مجلس در قبال دولت صورت گرفته نه تنها در تاریخ مجالس ما که شاید در دنیا بی نظیر است. در کدام پارلمان دنیا سراغ دارید که یک عده از رییس جمهور سوال کنند که چرا معاون وی در یک روزنامه یا مجله یی خاص مصاحبه کرده است. این موضوع در کجای قانون و در کجای اختیارات مجلس است؟ در کجای حق نماینده مجلس است که فردی چه مصاحبه یی کرده است. اینها مشخص است حرف شان چیست. نه جوابی برای عملکرد دولت گذشته و نه جوابی برای بحران سیاست خارجی و نه جوابی برای هجوم سیل بیکاران کشور.

* آیا مردم نیز این گروه از نمایندگان را همراهی خواهند کرد یا رییس دولت یازدهم توانسته در سخنرانی های خود هر چند بسیار اندک زوایایی از مشکلات به ارث رسیده از دولت گذشته را برای مردم بیان کند؟

** معلوم است که مردم همه را بر عهده مجموعه یی می دانند. همه به خوبی می دانند که رییس دولت گذشته تنها نبوده بلکه از تمام طیف های اصولگرا که خیلی ها اکنون ابراز جدایی و بیزاری می کنند سر کار آمده است و حالاجوابی هم ندارند که به آنها بدهند. اصولاهر روز یک جنجالی ایجاد می کنند. مسائلی که امروز به آنها دامن زده می شود که گاهی بسیار جزیی و بی اهمیت هستند فضاهای کاذبی است که سعی می کنند در فضای سیاسی کشور به وجود آورند تا برای دولتی که دارد با چنگ و دندان مسائل کشور را حل می کند مانع درست کنند. وزرایی که باید بروند و مسایل کشور را حل کنند و به استان ها سر بزنند در طول یک سال گذشته بیش از 1800 بار مورد سوال و تذکر قرار می گیرند. اینها انتقام یک پیروزی در مقابل ناکارآمدی ها و بحران هایی است که ایجاد کرده اند و اکنون هم جوابی ندارند که به آنها بدهند. کسی نیست بگوید که بزرگ ترین اختلاس تاریخ ایران در طول دورانی که مدیریت آن مورد حمایت شما بوده در کشور اتفاق افتاده است. اینها جواب بدهند که بابک زنجانی چه کسی است. جواب اختلاس سه هزار میلیاردی و سایر بحران های دیگر اقتصادی را بدهند. به جای اینکه یک نفر در مجلس بیاید به این مسائل جواب بدهد سر این بحث می کنند که چرا یک معاون رییس جمهور در مجله یی که مورد پسند آقایان نبوده، صحبت کرده است. اگر به نظر آنان، آن مجله بد بوده در کشور دادگاه هست، وزارت ارشاد هست، هیات نظارت بر مطبوعات هست که نمایندگانی از قوه مقننه هم در آنجا صاحب رای هستند، وقت رییس جمهور را بگیرند، وقت کشور را بگیرند برای چه؟ توجه کنید این حرکات تا کجاها شان نمایندگی قوه مقننه و شان نظام قوای کشور را می تواند پایین آورد. رییس جمهور مجبور است درباره این وضعیت یک کلمه هم که شده حرف بزند.

* پس تاثیرات این گونه سخنان از سوی رییس دولت را می توان مثبت ارزیابی کرد اما چرا حسن روحانی بیشتر و صریح تر این مسایل را بیان نمی کند؟

** اگر رییس جمهور بخواهد دهان باز کند و آنچه را هست بگوید، فکر می کنم خیلی از مسائل وجود دارد که روشن خواهد شد اما وی خیلی صبر و طمانینه دارد و سعی می کند مصالح کشور را در نظر بگیرد و همدلی و وحدت را حفظ کند. این امر روشنی است. که حسن روحانی با توجه به هدفگذاری که برای دولت خود داشته و شرایط خطیری که از کشور می داند با عقلانیت و هوشیاری و بردباری به کار خود ادامه می دهد. جناح معتدل و اصلاح طلب کشور در طول سال های گذشته گاهی از عجله و بی صبری خسارت زیادی دیده است اما این دولت مصمم است که عاقلانه پایداری کند و به اصلاح سیستم اداری آسیب دیده کشور بپردازد. موفقیت دولت هم در این است که درست عمل کند و احساساتی نشود.این دولت خوب می داند که چه کسانی از کارایی دولت در اداره صحیح کشور عصبانی می شوند. چه کسانی منافع مالی و غیرمالی آنها آسیب می بیند؟ حتی مشکلات ما در سیاست خارجی برای چه کسانی ارمغان درآمدهای کلان داشته است؟ همراهان این دولت در رسانه ها، محافل سیاسی و تمام جامعه توجه دارند که دعوا لحاف ملانباشد. کسانی نخواهند با پررنگ کردن برخی مسائل فسادها و ثروت های چندمیلیاردی را به فراموشی بسپارند. خوشبختانه شخص رییس دولت و همکاران ایشان با آرامش و تسلط روانی و اطلاعاتی در این یک ساله به اداره کشور پرداخته اند و به نظر می رسد ریشه جنجال ها و عصبانیت ها نیز در همین است.