بر مدار پیشرفت

بدون شک، یکی از رازو رمز‌های دشمنی پایان‌ناپذیر نظام سلطه به محوریت آمریکا و دنباله صهیونیستی‌اش در منطقه، روند رو به پیشرفت نظام جمهوری اسلامی ایران در این منطقه استراتژیک غرب آسیاست. هر کس هم نداند آمریکایی‌هایی که این همه محدودیت و تنگنا و انواع فشار‌های تحریمی و اقتصادی و تکنولوژیکال از نوع حداکثری‌اش را بر ایران اسلامی تحمیل کرده‌اند، می‌دانند معنا و ابعاد پیشرفت رو به جلوی ایران یعنی چه؛ زیرا آنها می‌دانند زیر آوار‌های این همه فشار، تحریم، تهدید و تحدید به این نقطه رسیدن، یعنی شما با ملتی مستعد و با انگیزه ایمانی مواجه هستید که دارایی‌ها و مزیت‌های ذاتی و اکتسابی را باهم دارد و می‌خواهد در پرتو واقعیت‌ها تا قله آرمان‌ها بدون درنگ حرکت کند. رهبر معظم انقلاب در مراسم جشن میلاد حضرت زهرا (س) در همین زمینه تصریح و تأکید کردند: «کمبود‌های زیادی داریم، اما کشور در حال پیشرفت است.» (۲۰/۹/۱۴۰۴)

 اهمیت این راهبرد که هم‌زمان نقطه نگران‌ساز برای مدعیان اربابی دنیا هم به شمارمی‌آید، در الهام‌بخشی این راهبرد نهفته است. نظام سلطه نگران بیداری سایر ملت‌ها با نگاه به ایران اسلامی است و بیش از اصل پیشرفت‌ها از این راهبرد واهمه دارند. حال اگر با این رویکرد، ابعاد و پیام‌های پیشرفت اخیر در ساحت دانش پیچیده و تعیین‌کننده صنایع فضایی کشورمان را بررسی کنیم که با پرتاب همزمان سه ماهواره ایرانی «ظفر۲»، «پایا» و نمونه دوم «کوثر» از پایگاه فضایی وستوچنی روسیه، فراتر از یک موفقیت فنی زودگذر، نقطه عطفی استراتژیک در تاریخ فناوری‌های نوین ایران به شمار می‌آید، می‌توانیم به احساس نگرانی دشمنان و امیدواری دوستان خودمان پی ببریم. این رخداد نمادی آشکار از بلوغ نظام‌مند فناوری بومی و گذار از مرحله «اثبات توانمندی» به مرحله «بهره‌برداری عملیاتی» است. در دنیای امروز تسلط بر مدار زمین صرفاً یک نمایش قدرت نیست، بلکه شاخصی تعیین‌کننده برای استقلال راهبردی و امنیت ملی در عصر دیجیتال به شمار می‌رود. از نظر امنیت ملی نیز این دستاورد به معنای داشتن چشمانی همیشگی در فضاست. دسترسی به تصاویر باکیفیت به ایران اجازه می‌دهد تا مرز‌های خود را بهتر از گذشته زیر نظر بگیرد و هرگونه تحرک یا تهدیدی را پیش از وقوع رصد کند که این خود قدرت بازدارندگی کشور را به شکلی هوشمندانه افزایش می‌دهد. کشوری که چرخه کامل فناوری فضایی شامل طراحی، ساخت، پرتاب و بازیابی داده را در اختیار دارد در برابر تحریم‌های اطلاعاتی و فشار‌های ژئوپلیتیک مصونیت می‌یابد. شکست پروژه انزوای فناورانه ایران در این نقطه به وضوح نمایان است؛ جایی که با وجود فشار‌های بین‌المللی، ایران توانسته است با استفاده از ظرفیت‌های دیپلماسی فناوری و همکاری‌های بین‌المللی، زیرساخت‌های خود را در یکی از پیشرفته‌ترین پایگاه‌های فضایی جهان (وستوچنی) به کار بگیرد. این همکاری نه از موضع ضعف، بلکه از جایگاه کشوری است که دانش فنی بومی دارد و تنها برای بهینه‌سازی هزینه‌ها و استفاده از پرتابگر‌های سنگین در زنجیره جهانی فضا مشارکت می‌کند.