انقلاب «بولدوزر در صربستان در سال 2000 که به پیروزی رسید و به کشورهای اروپای شرقی صادر شد.
انقلاب «گل رز »که در سال 2003 در گرجستان روی داد و پیروز شد؛
انقلاب «نارنجی» که در سال 2004 در اوکراین به نتیجه رسید و پیروز شد ؛
انقلاب «لاله ای» قرقیزستان که در سال 2005 رخ داد و پیروز شد ؛
انقلاب« سبز» که درسال 2005 در لبنان روی داد و همچنان ادامه دارد؛
انقلاب «سفید» که در سال 2006 در بلاروس رخ داد و به نتیجه نرسید؛
انقلاب «آبی »که در سال 2005 در کویت روی داد و پیروز شد ؛
انقلاب «انگوری» که در سال 2006 در مولداوی رخ داد و شکست خورد؛
انقلاب «بی رنگ» در سال 2006 در ونزوئلا روی داد وبه نتیجه نرسید ؛
در بحبوحه انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری کشورمان نیز از سوی مرکز سابان ایالات متحده، با بررسی سناریوهای مختلف علیه ایران، در کنار گزینه های مطرح دیپلماتیک و نظامی، موضوع تغییر حکومت در ایران را از طریق کودتای مخملی، با ایجاد اغتشاش و هدایت آن توسط اپوزیسیون، تا مرحله فروپاشی و سپس حمله نظامی و اشغال کشور، در شرایط فعلی مناسب ترین گزینه تشخیص داده است.
این مرکز در گزارشی با عنوان »کدام راه به سمت ایران « گزینه های استراتژی جدید آمریکا در قبال ایران را بررسی کرده است.
این گزارش توسط شش تن از استراتژیست های وابسته انستیتو بروکینگز به نام های »کنت ام پولاک « مدیر سابان، »مارتین ایندیک « سفیر اسبق آمریکا در سرزمین های اشغالی فلسطین، »دانیل ال بای من »، »سوزان مالونی »، »مایکل ای ا هانلون »، »بوروس ریدل « تهیه شده است.
فصل ششم این گزارش به عنوان »انقلاب مخملی »، مناسب ترین راه برای تغییر حکومت را حمایت گسترده از انقلاب مخملی در ایران دانسته که در ادامه نیز آن را بهترین راه حل مشکلات آمریکا با ایران معرفی کرده که کم ترین هزینه را در بر دارد.
نویسندگان این گزارش هدف اصلی این گزینه را براندازی حکومت ایران و ایجاد حکومتی که بیشترین همراهی را با منافع آمریکا داشته باشد بیان نموده اند.
پس از بی اثر ماندن فضاسازی روانی صهیونیست ها برای گرفتن نتیجه دلخواه در انتخابات دهم ریاست جمهوری، آن ها بار دیگر به حربه کهنه ادعای احتمال حمله نظامی به ایران متوسل شده اند.
از سوی دیگر به گفته محمد حسنین هیکل تحلیلگر برجسته و کهنسال مصری «فقط در دو روز مانده به انتخابات ایران، 18هزار پیام با موضوع تقلب و ضرورت اعتراض به آن در سرویس اینترنتی تویتر (Twitter) منتشر شد که بعدها مشخص شد این پیام ها از سوی کاربران اسرائیلی ارسال شده است.» وی با بیان اینکه انکار دخالت بیگانگان در ناآرامی های ایران مشکل است و نمی توان این دخالت را نادیده انگاشت، تصریح کرد: ایران به گونه ای که انتظار نمی رفت مورد هدف و حمله قرار گرفت.
این اندیشمند مصری از تحرکات علیه ایران در قبل و بعد از انتخابات به عنوان «جنگ بدون مرز» یاد کرد و گفت: هزاران سایت اینترنتی در روزهای قبل از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ایران فعال شدند و دست اندرکاران این سایت ها برای دستپاچه کردن نظام ایران و تحریک مردم به ابراز خشم از نتایج انتخابات اقدام کردند و منبع بسیاری از این سایت ها اسرائیل بود.
رادیو فردا ارگان رسمی سازمان سیا اعلام کرد؛ اکنون که انتخابات انگیزه ای برای مبارزه شده، ما هم احساس کردیم الان بهترین زمان است که ما هم از دموکراسی دفاع کنیم و حقوق معوق مانده اجتماعی، سیاسی و صنفی را دنبال نماییم.
در اقدامی هماهنگ و به طور همزمان، رادیو ضدانقلابی «زمانه» و دویچه وله نیز با اشاره تلویحی به شکست برنامه های غرب در قبال ایران با حمله به کارگران و اقشارمردم به خاطر عدم همراهی با آشوبگران اعلام کردند: امروز جنبش ما واقعا جنبشی زنانه است. بسیاری از فعالان کارگری ما می گویند ای کاش مردان ما درایت و شجاعت زنان را داشتند.
روزنامه انگلیسی ایندپندنت با اعتراف به ناکارامدی انقلاب مخملی در ایران می نویسد: نتایج بحث برانگیز انتخاباتی می تواند دولتی ضعیف بر جای بگذارد. اماحقیقت این است که ایران بسیار قدرتمندتر به نظر می رسید.
خبرگزاری انگلیسی«رویترز» هم اذعان می کند: هرچند نشانه های انقلاب مخملین در ایران آغاز شده، اما این حادثه به زودی رخ نخواهد داد.
«دان سنور» و «کریستین ویتون» دو تحلیلگر برجسته آمریکایی، در مقاله ای در روزنامه«وال استریت ژورنال»، در بخشی از مقاله خود با اذعان به شکست پروژه«انقلاب رنگی» در ایران، تصریح کرده اند: هر انقلابی که رنگی نیست؛ تصاویری را که ما از تهران دریافت می کنیم، ممکن است یادآوری صحنه های »کیف» (پایتخت اوکراین) در سال 2004 باشد، اما شرایط و روحیه های دو ملت کاملا متفاوت است.
وال استریت ژورنال در ادامه با برشمردن دلایل ناکامی «انقلاب رنگی» در ایران، می نویسد: ائتلاف نارنجی مانند جنبش همبستگی لهستانی، از »علامت های عینی امریکا» صریحا استقبال می کرد، چرا که آنها هم تراز حمایت هایی بودند که کرملین به نیروهای طرفدار دولت ابراز می نمود، مخالفان اوکراین نیز در آن موقع خود را رسما »طرفدار غرب» نامیده بودند، اما در ایران، منتقدان(نه آشوبگران) شعارهای مذهبی و وطن پرستانه سر می دهند و هیچ نشانی از تمایل برای اتحاد با غرب را در شعارهای آنها نمی توان مشاهده کرد، بلکه آنها در صدد دفاع از «جمهوری اسلامی» در برابر آسیب هایی که فکر می کنند متوجه آن است، هستند.
رابرتز سپس با اشاره به سیاست های تاریخی اشتباه آمریکا علیه ایران می افزاید: بد جلوه دادن احمدی نژاد در رسانه های آمریکایی، خود نشان دهنده نادانی آمریکاست. زیرا رییس جمهور ایران تنها تصمیم گیرنده این کشور نیست و هیچ یک از رهبران سیاسی ایران نمی خواهند که انقلاب ایران توسط پول های آمریکایی و در پوشش انقلاب های رنگی مورد آسیب قرار گیرد.
نشریه آلمانی شوایتس در مقاله ای تحت عنوان آمریکا آشوبهای ایران را مدیریت می کرد. اسنادی را در خصوص دخالت مستقیم آمریکا در آشوب های تهران و اختصاص بودجه 85 میلیون دلاری در همین رابطه منتشر کرد.این نشریه نوشت: اپوزیسیون به صورت سازماندهی شده و هدفمند تظاهرات هایی را طراحی می کند تا توجه جهان را برانگیزد، مدیریت مطبوعاتی در جهان در خارج از ایران است و نه در داخل آن.
خبرنگار سابق BBC نیزدر همین رابطه گفت: جریان معتقد به انقلاب رنگین همیشه خود را قبل از انتخابات پیروز انتخابات معرفی می کند و تاکید هم می کند که هر چه غیر از پیروزی این جریان رخ دهد، نشانگر بروز تقلب است و رسانه های غربی هم با حمایت از جریان مذکور تلاش می کنند نظریه فوق را در قالب واقعیت به مردم القا کنند.
روزنامه اردنی الدستور در گزارشی تحلیلی به قلم »محمد سعید » با عنوان نقش آمریکا در تظاهرات معترضان ایران ... نسخه آمریکایی برای تغییر نظام ایران را ناکارامد خواند و دولت ایران را مقتدرتر از آن نامید که آمریکا در صدد فروپاشی آن باشد.