قاسم غفورى
فلسطین به عنوان یکی از کانون های اصلی تحولات خاورمیانه و عرصه بین الملل پس از نشست سازش کاران در «آناپولیس» شاهد تحولات گسترده ای بوده که نتیجه نهایی آن تشدید جنایات صهیونیست ها و بحرانی تر شدن شرایط فلسطینیان می باشد. نکته قابل تامل در این زمینه، بازگشت دوباره تشکیلات خودگردان فلسطین و رژیم صهیونیستی به روند مذاکرات می باشد. در شرایطی که در اواخر بهمن ماه 86 ابومازن به نام مخالفت با تحرکات صهیونیست ها در غزه و کرانه باختری لغو مذاکرات را اعلام کرده بود در تاریخ 91 فروردین ، بار دیگر نشست ابومازن و اولمرت برگزار شد تا آغاز گر دوباره روند سازش باشد. هرچند که به اعتراف ابومازن و مقامات تل آویو، این نشست نتیجه چندان مطلوبی در برنداشته و تکراری بر دیدارهای گذشته بوده اما در حاشیه آن و دلایل برگزاری اش نکاتی چند قابل تامل است که بیانگر اصل استراتژیک برای برگزاری نشست های دوره ای و بی حاصل میان سران تل آویو و تشکیلات خودگران می باشد.
1) استراتژی رژیم صهیونیستی بر دو اصل حملات نظامی و سازش کاری استوار است ، بررسی ها نشان می دهد که صهیونیست ها توانایی جنگ طولانی مدت را ندارند، از سوی دیگر از ایجاد انتفاضه ای جدید و گسترده در هراس می باشند، لذا برآنند تا در کنار تحرکات نظامی، راهکارهای سازش کارانه را نیز اجرایی کنند. مذاکرات اولمرت با ابومازن در شرایطی برگزار شد که صهیونیست ها تا حدودی از حملات به غزه کاسته بودند، سیاست های توسعه طلبانه صهیونیست ها درکرانه باختری و قدس برای شهر ک سازی تشدید شده، جامعه صهیونیستی خواستار اجرای روند سازش برای مقابله با پاسخ های موشکی مقاومت شده اند، وجهه جهانی تشکیلات خودگردان وتل آویو بیش از گذشته تخریب گردیده ، رویکرد ساکنان غزه و کرانه باختری به گروه های مقاومت و دولت مردمی اسماعیل هنیه چالشی بزرگ برای ابومازن و صهیونیست ها، می باشد در حالی که براساس مفاد نشست آناپولیس همگرایی تل آویو و تشکیلات خودگردان برای مقابله با مقاومت امری الزام آور است و ...با توجه به آنچه ذکر شد و استراتژی کلان صهیونیست ها، آغاز دوباره نشست ابومازن و اولمرت راهکاری برای بررسی مشترک پرونده تحولات فلسطین بوده در حالی که در لوای آن صهیونیست ها به بهانه های امنیتی به امتیاز گیری از ابومازن در کرانه باختری و قدس پرداخته اند. نکته مهم آنکه در این روند صهیونیست ها از بیان اصول اصلی خودداری و صرفا به بررسی امور اقتصادی و روزمره فلسطینیان پرداخته تا امتیازی به ابومازن واگذار نشود.
2) آمریکا برای فرار از بحران های داخلی و خارجی تحرکات در فلسطین را الزام آور می داند. نشست ابومازن و اولمرت در حالی برگزار شد که افرادی نظیر چنی ، رایس ، گیتس و نگروپونته در منطقه حضور یافته و با تکیه بر اردن و مصر خواستار ادامه این نشستها برای تحقق اهداف آمریکا بویژه جلوگیری از حضور بازیگران جدید در این عرصه گردیدند. بر این اساس نشست ابومازن و اولمرت را می توان برگرفته از سیاستهای طرفین برای مقابله با مقاومت و اجرای خواسته های آمریکا دانست که نتیجه آن تشدید توسعه طلبی صهیونیست ها و خیانت علیه فلسطینیان خواهد بود.